Brzydka mi się trafiła

Dostała mi się nieładna

Błysk Głośny huk Ciemność Ciemność

W końcu ciemność zaczęła się rozpraszać. Usłyszał głos:

Zuzanno Wiśniewska, to ratownik, coś u nich wybuchło.

Przez ból poczuł dotknięcie ręki na szyi. Spróbował lekko unieść powieki. Udało się z wielkim trudem. Przed oczami pojawił się wisiorek w kształcie prostokąta z wygrawerowanymi znakami zodiaku… Oczy kobiety w białym fartuchu

Na salę operacyjną! rozległ się głos tuż obok.

Rodzice wrócili z pracy. Matka od razu pobiegła do kuchni, zerknąwszy do pokoju, gdzie syn odrabiał lekcje. Piotr, wchodząc do pokoju, od razu zauważył, że nastrój syna nie jest najlepszy.

Tomek, co się stało? ojciec poklepał go po głowie.

Nic, – burknął syn, czwartoklasista.

No, dawaj, mów!

Wkrótce Ósmy marca. Nauczycielka nas dzisiaj zatrzymała i powiedziała, że musimy przygotować prezenty dla dziewcząt.

No, i gdzie problem? uśmiechnął się ojciec.

Mamy tyle samo chłopaków i dziewcząt. I ona rozdzieliła, kto komu daje, – syn ciężko westchnął. Dostała mi się nieładna, Zuzanna Wiśniewska.

Wszystkie dziewczynki chcą dostać prezent na Dzień Kobiet, nawet te nieładne, – ojciec starał się rozmawiać z synem jak z dorosłym. A jak ona rozdzielała? Według alfabetu?

Nie, według znaków zodiaku?

To jak? Piotr nie mógł się powstrzymać i znów się uśmiechnął.

Według zgodności. Zuzanna Panna, a Pannom najbardziej pasuje Byk. A ja, akurat, Byk.

To dobrze, jeśli pasujecie! Dorośniesz, może jeszcze się w niej zakochasz.

Ojciec nie wytrzymał i wybuchnął śmiechem. Do pokoju natychmiast wbiegła matka:

Co się tu dzieje?

Ewa, idź do kuchni, – twarz ojca stała się surowa. Mamy z synem poważną rozmowę.

Gdy matka wyszła, Tomek smutnym głosem zapytał:

Tato, i co ja teraz mam zrobić?

Przygotować prezent!

Jaki?

Jutro w pracy zrobię prezent dla twojej wybranki.

Tato, jaki możesz zrobić prezent? Przecież pracujesz w fabryce.

Tak! Ale pracuję w galwanice. A tam wykonujemy wszystkie rodzaje powłok metalowych.

Tato, nie zrozumiałem.

Jutro sam zobaczysz!

***

Następnego dnia ojciec przyniósł wisiorek na łańcuszku w kształcie prostokąta, który wyglądał na złoty. Na jednej stronie wygrawerowane były dwa znaki zodiaku, Byk i Panna, a na drugiej drobno, ale pięknie napisane:

«Mojej koleżance z klasy Zuzannie na Dzień Kobiet! Tomasz».

Och, jak pięknie ten wisiorek wyglądał! A gdy matka zapakowała go w celofanowy woreczek, zaczął wyglądać zupełnie oszałamiająco.

***

I oto siódmy marca. Nauczycielka nie zamierzała prowadzić lekcji. Najpierw uczniowie wręczyli jej prezent. Długo dziękowała. Potem ogłosiła, żeby chłopcy podarowali prezenty dziewczynkom.

Co się tu zaczęło! Wszyscy chłopcy rzucili się do swoich wybranek. Tomek też podszedł do Zuzanny Wiśniewskiej i wypowiedział, jak uczył tata:

Zuzanno, składam ci życzenia z okazji święta Dnia Kobiet! Być może kiedyś los połączy Byka i Pannę.

Po wypowiedzeniu wyuczonej frazy Tomek skierował się na swoje miejsce i oczywiście nie zauważył, jak zabiło serce tej nieładnej, jego zdaniem, dziewczynki.

Wkrótce rodzice Zuzanny przeprowadzili się do innej dzielnicy, a sama Zuzanna od piątej klasy zaczęła uczyć się w innej szkole.

***

Tomasz otworzył oczy. Biały sufit szpitalnej sali. Spróbował poruszyć rękami i nogami. Poruszała się tylko lewa ręka.

Gdzie jestem? zwrócił się do nikogo konkretnie.

Usłyszał jakieś stukanie i do jego łóżka podszedł pacjent na kulach, uważnie na niego spojrzał i zapytał:

Ocknąłeś się? Jesteś na oddziale chirurgii urazowej.

Mam ręce, nogi całe? zapytał Tomasz cichym głosem.

Chyba wszystko na miejscu, – przekazał radosną wieść. Tylko cały jesteś zabandażowany od stóp do głów.

To dobrze, jeśli wszystko całe.

Wtedy podeszła pielęgniarka i pytająco zapytała:

– Jak się czujesz?

– Co się ze mną dzieje! odpowiedział pytaniem na pytanie Tomasz.

– Nic nie zagraża twojemu życiu. Ręce i nogi będą działać. Tylko wiele blizn pozostanie, – podała włączony telefon. Twoja mama prosiła, żeby zadzwonić, gdy się obudzisz.

– Syneczku, – rozległ się przez łzy głos matki.

– Mamo, wszystko w porządku, – starał się mówić jak najweselej. Powiedzieli, że pozostaną tylko małe blizny. Wkrótce wypiszą.

– Nie pozwolili mi zostać z tobą w nocy. Syneczku, zaraz przyjdę.

– Mamo, nie martw się zbytnio!

Położył telefon obok siebie, spróbował uśmiechnąć się do pielęgniarki:

– Dziękuję!

– No, wkrótce cię nie wypiszą, – uśmiechnęła się w odpowiedzi pielęgniarka. Trzy tygodnie poleżysz. To pewne!

– Co się u was stało? zapytał sąsiad z sali, gdy pielęgniarka wyszła.

– Jestem ratownikiem. Na fabryce zaczęły wybuchać butle tlenowe, – zaczął przypominać Tomasz. Wezwali nas. Przyjechaliśmy przed strażakami. Pomieszczenie ogromne, wewnątrz trzech poszkodowanych. Wbiegliśmy tam, butle rozrzucone, miejscami ogień. Zaczęliśmy wynosić poszkodowanych Wyszedłem ostatni Gdy byłem już przy drzwiach, wybuchła kolejna butla Dalej nie pamiętam.

– Tak, dostało ci się.

– Kowalski Tomasz, – rozległ się głos pielęgniarki. Do ciebie kolega z pracy.

– Cześć, Tomek! Jak się masz?

– Ręce, nogi całe! optymistycznie odpowiedział poszkodowany. Ale przywitać się mogę na razie tylko lewą ręką!

– Daj spokój!

– Co tam dalej było?

– Już wychodziliśmy, gdy wybuchło. Natychmiast rzuciliśmy się z powrotem, wyciągnęliśmy cię cały byłeś we krwi lekarze już byli blisko

– Dziękuję!

– Tomek, o czym ty mówisz?! nagle na twarzy przyjaciela pojawił się uśmiech. – Wygląda na to, że chcą nas przedstawić do medali.

– Do tego czasu mnie wypiszą.

– Dobra, idę. Będzie obchód. Pielęgniarka powiedziała, żeby nie długo.

Nie zdążył przyjaciel wyjść, gdy wszedł lekarz, mężczyzna około czterdziestki:

– No, jak się masz, bohaterze? podszedł do jego łóżka.

– Normalnie.

– Skoro już rozmawiasz, to znaczy, że będziesz żył. Dawaj, obejrzę cię!

– To ty mnie zszywał? zapytał Tomasz.

– Nie, Zuzanna Wiśniewska. Ona przyjdzie pojutrze.

***

Minęły dwa dni. Tomasz już próbował wstawać. Prawda, ból w nogach był jeszcze silny, prawa ręka rozorana. A ran po całym ciele nie mniej niż dziesięć. Dwie na twarzy, gdy wybuchło, uderzył o bramę, dobrze, że prawą rękę zdążył wystawić do przodu. Spojrzał w lustro. Twarz wciąż opuchnięta.

Dzisiaj obchód powinien przeprowadzać lekarz, który pozawczoraj pięć godzin z rzędu go zszywał na sali operacyjnej. Tomasz nawet trochę się denerwował.

I oto weszła. Młoda, szczupła, prawda w okularach, ale one jej wcale nie szpeciły, a biały fartuch zupełnie do niej pasował. Tomasz w swoje dwadzieścia siedem lat był już żonaty. Ale po pół roku się rozeszli charakterami nie pasowali, jak napisali we wniosku, a w rzeczywistości byłej żonie nie podobała się pensja ratownika.

– Dzień dobry! powiedziała lekarka i skierowała się do jego łóżka.

– Dzień dobry! To pani mnie zszywała?

– Ja, – uśmiechnęła się. Coś nie tak?

– Dawaj, obejrzę cię!

I ona pochyliła się nad nim Przed oczami wisiorek ze znakami zodiaku, zwisający z jej szyi:

– Zuzanna Wiśniewska!!! wykrzyknął.

Ona uważnie spojrzała na jego opuchniętą twarz.

– Przepraszam! powiedziała, nie rozpoznając go.

– Jestem Bykiem, – i wskazał na wisiorek.

– Tomek Kowalski? jej wargi zadrżały. Ty mnie jeszcze pamiętasz?

– No, co ty, Zuzanna? widząc łzy w oczach kobiety, położył dłoń na jej ręce.

– Przepraszam! wyjęła chusteczkę i wytarła oczy. Nigdy nie myślałam, że spotkamy się w ten sposób.

Więcej tego dnia Zuzanna nie wchodziła do jego sali. Ale Tomasz już zrozumiał, że jej grafik, jak i jego: dzień, noc i dwa dni wolne.

Nie chciał wyglądać przed nią bezradnie. Cały następny dzień próbował chodzić po sali opierając się na łóżkach, parę razy, trzymając się ściany, wyszedł na korytarz.

Wieczór. Lekarz pracujący na dziennej zmianie wyszedł. Przyszła nowa zmiana czuło się to po rozmowach na korytarzu. Teraz obchód

I nagle krzyki, pośpieszne kroki na korytarzu. Tak bywa, gdy przywożą kolejnego poszkodowanego.

Już dziesiąta. Weszła pielęgniarka, wyłączyła światło na sali. Ale jakoś nie spało. Już po północy na korytarzu usłyszano czyjeś kroki, tu ucichły, a w tej ciszy Tomasz raczej poczuł niż usłyszał, że na korytarzu ktoś płacze. Wstał i ostrożnie wyszedł na korytarz.

Za dyżurką siedziała i, opuściwszy głowę na ręce, płakała jego była koleżanka z klasy. Podszedł, położył zdrową rękę na jej ramieniu:

– Co się stało, Zuzanna!

Ona wstała i wtuliła się w jego ramię:

– Operowałam kobietę, trafiła pod samochód, – łkając zaczęła opowiadać. Zrobiłam wszystko co możliwe i niemożliwe Ona teraz na intensywnej terapii, ale nie przeżyje. Ma dwoje dzieci jej mąż jest teraz z nią na sali

– Uspokój się, Zuzanna!

– Od trzech lat pracuję jako chirurg i wciąż nie mogę się przyzwyczaić, że ludzie umierają.

– Uspokój się, uspokój się! Takie są nasze z tobą zawody. Przez pięć lat też widziałem tyle śmierci, ale my z tobą uratowaliśmy sporo żyć, – Tomasz ciężko westchnął. – Przez to odeszła żona. Mówi, że przychodzę do domu nie swój i mało zarabiam. A ja zawsze mam czterdzieści można żyć.

– U mnie to samo, – spojrzała mu w twarz. Chłopaki patrzą na mnie jak na wariatkę. Do tej pory nie byłam mężatką, żyję z rodzicami jak małoletnia.

– Daj spokój, nam z tobą dopiero dwadzieścia siedem całe życie przed nami.

– Nie, Tomek, nam już dwadzieścia siedem.

– Zuzanna Wiśniewska, jej puls znika, – krzyknęła wybiegająca pielęgniarka.

– Przepraszam! i Zuzanna pobiegła na intensywną terapię.

Nie mógł zasnąć tej nocy. Rano przyszła pielęgniarka, jak zwykle zrobiła mu zastrzyk.

– Kobieta, której dziś w nocy operowano, żyje? zapytał nieoczekiwanie nawet dla siebie.

– Żyje, ale stan skrajnie ciężki.

***

Minęły trzy tygodnie. Rany na ciele Tomasza się zagoiły. Z Zuzanną spotykali się, gdy były jej zmiany, ponadto coraz bardziej i bardziej ciągnęło go do niej. Ale oddział chirurgii urazowej to nie miejsce, gdzie można mówić o czymś bardzo osobistym.

I oto podczas jednego z porannych obchodów lekarz-mężczyzna oznajmił:

– Dziś was wypisuję, – uśmiechnął się i dodał. W sensie, ze szpitala. Od razu pójdziesz do swojej przychodni, a tam już zdecydują, ile jeszcze masz siedzieć na zwolnieniu.

– Można się pakować!

– Tak, tak! Nie spiesz się zbytnio. Teraz przygotują ci wypis.

Gdy lekarz wyszedł, Tomasz się ogolił. Patrząc w lustro, z zadowoleniem zauważył, że dwie pozostałe blizny wcale nie szpecą twarzy, raczej dodają męskości. Na pozostałe blizny nie warto zwracać uwagi.

Spakował się, wyszedł na korytarz. Naprzeciw, trzymając się ściany, szła pacjentka.

Ona jednak dała radę! – przemknęła radosna myśl.

Wyszła pielęgniarka, podała wypis:

– Do widzenia, Tomasz! Więcej do nas nie wpadaj!

***

Miał swoje jednopokojowe mieszkanie, ale pojechał do rodziców. Przecież mama tak go czekała i martwiła się. Nawet urlop wzięła.

– Syneczku! rzuciła się do niego w objęcia matka.

– Wszystko, mamo! Jak widzisz, żyję i jestem zdrowy.

– Chodź, przygotowałam ci jeść. Jaki chudy się stał.

– O, jak mi brakowało domowego jedzenia!

– Dopóki się nie wydobrujesz i nie ożenisz, będziesz mieszkał w rodzinnym domu. Twój pokój wciąż stoi pusty, – i krzyknęła jak do dziecka. Idź, umyj ręce!

***

Do wieczora Tomasz poszedł do fryzjera. Wszedł do swojego mieszkania. Zabrał trochę ubrań. Matka od razu zaczęła je doprowadzać do porządku.

Wieczorem przyszedł ojciec z pracy. Usiedli, jak dawniej, wszyscy razem i rozmawiali do późna w nocy.

Położył się spać w swoim pokoju, gdzie minęło dzieciństwo i młodość, ale nie zasnął od razu:

Jutro trzeba iść do przychodni. Potem do pracy. A wieczorem

Z tą myślą o następnym wieczorze zasnął daleko po północy.

***

Następnego dnia Tomasz rano poszedł do przychodni. Do południa chodził po gabinetach. Po południu poszedł do siebie do pracy, akurat była jego zmiana.

– Dokąd idziesz? zainteresował się ojciec.

– Tato, pamiętasz dawno-dawno, gdy jeszcze w czwartej klasie się uczyłem. Zrobiłeś mi wisiorek na prezent dla koleżanki z klasy?

– Nieładnej Zuzanny Wiśniewskiej? Pamiętam.

– Pamiętasz, powiedziałeś jeszcze: Dorośniesz, może jeszcze się w niej zakochasz.

– I to pamiętam.

– Tato, Zuzanna teraz jest chirurgiem. To ona robiła mi operację. I do tej pory nosi na szyi ten wisiorek.

– No to tak, tak!

– Tato, twoje słowa się spełniły. Idę do niej!

***

Dwadzieścia siedem lat to nie tak dużo na początek życia z ukochaną osobą.Dostała mi się nieładna

Błysk Głośny huk Ciemność Ciemność

W końcu ciemność zaczęła się rozpraszać. Usłyszał głos:

Zuzanno Wiśniewska, to ratownik, coś u nich wybuchło.

Przez ból poczuł dotknięcie ręki na szyi. Spróbował lekko unieść powieki. Udało się z wielkim trudem. Przed oczami pojawił się wisiorek w kształcie prostokąta z wygrawerowanymi znakami zodiaku… Oczy kobiety w białym fartuchu

Na salę operacyjną! rozległ się głos tuż obok.

Rodzice wrócili z pracy. Matka od razu pobiegła do kuchni, zerknąwszy do pokoju, gdzie syn odrabiał lekcje. Piotr, wchodząc do pokoju, od razu zauważył, że nastrój syna nie jest najlepszy.

Tomek, co się stało? ojciec poklepał go po głowie.

Nic, – burknął syn, czwartoklasista.

No, dawaj, mów!

Wkrótce Ósmy marca. Nauczycielka nas dzisiaj zatrzymała i powiedziała, że musimy przygotować prezenty dla dziewcząt.

No, i gdzie problem? uśmiechnął się ojciec.

Mamy tyle samo chłopaków i dziewcząt. I ona rozdzieliła, kto komu daje, – syn ciężko westchnął. Dostała mi się nieładna, Zuzanna Wiśniewska.

Wszystkie dziewczynki chcą dostać prezent na Dzień Kobiet, nawet te nieładne, – ojciec starał się rozmawiać z synem jak z dorosłym. A jak ona rozdzielała? Według alfabetu?

Nie, według znaków zodiaku?

To jak? Piotr nie mógł się powstrzymać i znów się uśmiechnął.

Według zgodności. Zuzanna Panna, a Pannom najbardziej pasuje Byk. A ja, akurat, Byk.

To dobrze, jeśli pasujecie! Dorośniesz, może jeszcze się w niej zakochasz.

Ojciec nie wytrzymał i wybuchnął śmiechem. Do pokoju natychmiast wbiegła matka:

Co się tu dzieje?

Ewa, idź do kuchni, – twarz ojca stała się surowa. Mamy z synem poważną rozmowę.

Gdy matka wyszła, Tomek smutnym głosem zapytał:

Tato, i co ja teraz mam zrobić?

Przygotować prezent!

Jaki?

Jutro w pracy zrobię prezent dla twojej wybranki.

Tato, jaki możesz zrobić prezent? Przecież pracujesz w fabryce.

Tak! Ale pracuję w galwanice. A tam wykonujemy wszystkie rodzaje powłok metalowych.

Tato, nie zrozumiałem.

Jutro sam zobaczysz!

***

Następnego dnia ojciec przyniósł wisiorek na łańcuszku w kształcie prostokąta, który wyglądał na złoty. Na jednej stronie wygrawerowane były dwa znaki zodiaku, Byk i Panna, a na drugiej drobno, ale pięknie napisane:

«Mojej koleżance z klasy Zuzannie na Dzień Kobiet! Tomasz».

Och, jak pięknie ten wisiorek wyglądał! A gdy matka zapakowała go w celofanowy woreczek, zaczął wyglądać zupełnie oszałamiająco.

***

I oto siódmy marca. Nauczycielka nie zamierzała prowadzić lekcji. Najpierw uczniowie wręczyli jej prezent. Długo dziękowała. Potem ogłosiła, żeby chłopcy podarowali prezenty dziewczynkom.

Co się tu zaczęło! Wszyscy chłopcy rzucili się do swoich wybranek. Tomek też podszedł do Zuzanny Wiśniewskiej i wypowiedział, jak uczył tata:

Zuzanno, składam ci życzenia z okazji święta Dnia Kobiet! Być może kiedyś los połączy Byka i Pannę.

Po wypowiedzeniu wyuczonej frazy Tomek skierował się na swoje miejsce i oczywiście nie zauważył, jak zabiło serce tej nieładnej, jego zdaniem, dziewczynki.

Wkrótce rodzice Zuzanny przeprowadzili się do innej dzielnicy, a sama Zuzanna od piątej klasy zaczęła uczyć się w innej szkole.

***

Tomasz otworzył oczy. Biały sufit szpitalnej sali. Spróbował poruszyć rękami i nogami. Poruszała się tylko lewa ręka.

Gdzie jestem? zwrócił się do nikogo konkretnie.

Usłyszał jakieś stukanie i do jego łóżka podszedł pacjent na kulach, uważnie na niego spojrzał i zapytał:

Ocknąłeś się? Jesteś na oddziale chirurgii urazowej.

Mam ręce, nogi całe? zapytał Tomasz cichym głosem.

Chyba wszystko na miejscu, – przekazał radosną wieść. Tylko cały jesteś zabandażowany od stóp do głów.

To dobrze, jeśli wszystko całe.

Wtedy podeszła pielęgniarka i pytająco zapytała:

– Jak się czujesz?

– Co się ze mną dzieje! odpowiedział pytaniem na pytanie Tomasz.

– Nic nie zagraża twojemu życiu. Ręce i nogi będą działać. Tylko wiele blizn pozostanie, – podała włączony telefon. Twoja mama prosiła, żeby zadzwonić, gdy się obudzisz.

– Syneczku, – rozległ się przez łzy głos matki.

– Mamo, wszystko w porządku, – starał się mówić jak najweselej. Powiedzieli, że pozostaną tylko małe blizny. Wkrótce wypiszą.

– Nie pozwolili mi zostać z tobą w nocy. Syneczku, zaraz przyjdę.

– Mamo, nie martw się zbytnio!

Położył telefon obok siebie, spróbował uśmiechnąć się do pielęgniarki:

– Dziękuję!

– No, wkrótce cię nie wypiszą, – uśmiechnęła się w odpowiedzi pielęgniarka. Trzy tygodnie poleżysz. To pewne!

– Co się u was stało? zapytał sąsiad z sali, gdy pielęgniarka wyszła.

– Jestem ratownikiem. Na fabryce zaczęły wybuchać butle tlenowe, – zaczął przypominać Tomasz. Wezwali nas. Przyjechaliśmy przed strażakami. Pomieszczenie ogromne, wewnątrz trzech poszkodowanych. Wbiegliśmy tam, butle rozrzucone, miejscami ogień. Zaczęliśmy wynosić poszkodowanych Wyszedłem ostatni Gdy byłem już przy drzwiach, wybuchła kolejna butla Dalej nie pamiętam.

– Tak, dostało ci się.

– Kowalski Tomasz, – rozległ się głos pielęgniarki. Do ciebie kolega z pracy.

– Cześć, Tomek! Jak się masz?

– Ręce, nogi całe! optymistycznie odpowiedział poszkodowany. Ale przywitać się mogę na razie tylko lewą ręką!

– Daj spokój!

– Co tam dalej było?

– Już wychodziliśmy, gdy wybuchło. Natychmiast rzuciliśmy się z powrotem, wyciągnęliśmy cię cały byłeś we krwi lekarze już byli blisko

– Dziękuję!

– Tomek, o czym ty mówisz?! nagle na twarzy przyjaciela pojawił się uśmiech. – Wygląda na to, że chcą nas przedstawić do medali.

– Do tego czasu mnie wypiszą.

– Dobra, idę. Będzie obchód. Pielęgniarka powiedziała, żeby nie długo.

Nie zdążył przyjaciel wyjść, gdy wszedł lekarz, mężczyzna około czterdziestki:

– No, jak się masz, bohaterze? podszedł do jego łóżka.

– Normalnie.

– Skoro już rozmawiasz, to znaczy, że będziesz żył. Dawaj, obejrzę cię!

– To ty mnie zszywał? zapytał Tomasz.

– Nie, Zuzanna Wiśniewska. Ona przyjdzie pojutrze.

***

Minęły dwa dni. Tomasz już próbował wstawać. Prawda, ból w nogach był jeszcze silny, prawa ręka rozorana. A ran po całym ciele nie mniej niż dziesięć. Dwie na twarzy, gdy wybuchło, uderzył o bramę, dobrze, że prawą rękę zdążył wystawić do przodu. Spojrzał w lustro. Twarz wciąż opuchnięta.

Dzisiaj obchód powinien przeprowadzać lekarz, który pozawczoraj pięć godzin z rzędu go zszywał na sali operacyjnej. Tomasz nawet trochę się denerwował.

I oto weszła. Młoda, szczupła, prawda w okularach, ale one jej wcale nie szpeciły, a biały fartuch zupełnie do niej pasował. Tomasz w swoje dwadzieścia siedem lat był już żonaty. Ale po pół roku się rozeszli charakterami nie pasowali, jak napisali we wniosku, a w rzeczywistości byłej żonie nie podobała się pensja ratownika.

– Dzień dobry! powiedziała lekarka i skierowała się do jego łóżka.

– Dzień dobry! To pani mnie zszywała?

– Ja, – uśmiechnęła się. Coś nie tak?

– Dawaj, obejrzę cię!

I ona pochyliła się nad nim Przed oczami wisiorek ze znakami zodiaku, zwisający z jej szyi:

– Zuzanna Wiśniewska!!! wykrzyknął.

Ona uważnie spojrzała na jego opuchniętą twarz.

– Przepraszam! powiedziała, nie rozpoznając go.

– Jestem Bykiem, – i wskazał na wisiorek.

– Tomek Kowalski? jej wargi zadrżały. Ty mnie jeszcze pamiętasz?

– No, co ty, Zuzanna? widząc łzy w oczach kobiety, położył dłoń na jej ręce.

– Przepraszam! wyjęła chusteczkę i wytarła oczy. Nigdy nie myślałam, że spotkamy się w ten sposób.

Więcej tego dnia Zuzanna nie wchodziła do jego sali. Ale Tomasz już zrozumiał, że jej grafik, jak i jego: dzień, noc i dwa dni wolne.

Nie chciał wyglądać przed nią bezradnie. Cały następny dzień próbował chodzić po sali opierając się na łóżkach, parę razy, trzymając się ściany, wyszedł na korytarz.

Wieczór. Lekarz pracujący na dziennej zmianie wyszedł. Przyszła nowa zmiana czuło się to po rozmowach na korytarzu. Teraz obchód

I nagle krzyki, pośpieszne kroki na korytarzu. Tak bywa, gdy przywożą kolejnego poszkodowanego.

Już dziesiąta. Weszła pielęgniarka, wyłączyła światło na sali. Ale jakoś nie spało. Już po północy na korytarzu usłyszano czyjeś kroki, tu ucichły, a w tej ciszy Tomasz raczej poczuł niż usłyszał, że na korytarzu ktoś płacze. Wstał i ostrożnie wyszedł na korytarz.

Za dyżurką siedziała i, opuściwszy głowę na ręce, płakała jego była koleżanka z klasy. Podszedł, położył zdrową rękę na jej ramieniu:

– Co się stało, Zuzanna!

Ona wstała i wtuliła się w jego ramię:

– Operowałam kobietę, trafiła pod samochód, – łkając zaczęła opowiadać. Zrobiłam wszystko co możliwe i niemożliwe Ona teraz na intensywnej terapii, ale nie przeżyje. Ma dwoje dzieci jej mąż jest teraz z nią na sali

– Uspokój się, Zuzanna!

– Od trzech lat pracuję jako chirurg i wciąż nie mogę się przyzwyczaić, że ludzie umierają.

– Uspokój się, uspokój się! Takie są nasze z tobą zawody. Przez pięć lat też widziałem tyle śmierci, ale my z tobą uratowaliśmy sporo żyć, – Tomasz ciężko westchnął. – Przez to odeszła żona. Mówi, że przychodzę do domu nie swój i mało zarabiam. A ja zawsze mam czterdzieści można żyć.

– U mnie to samo, – spojrzała mu w twarz. Chłopaki patrzą na mnie jak na wariatkę. Do tej pory nie byłam mężatką, żyję z rodzicami jak małoletnia.

– Daj spokój, nam z tobą dopiero dwadzieścia siedem całe życie przed nami.

– Nie, Tomek, nam już dwadzieścia siedem.

– Zuzanna Wiśniewska, jej puls znika, – krzyknęła wybiegająca pielęgniarka.

– Przepraszam! i Zuzanna pobiegła na intensywną terapię.

Nie mógł zasnąć tej nocy. Rano przyszła pielęgniarka, jak zwykle zrobiła mu zastrzyk.

– Kobieta, której dziś w nocy operowano, żyje? zapytał nieoczekiwanie nawet dla siebie.

– Żyje, ale stan skrajnie ciężki.

***

Minęły trzy tygodnie. Rany na ciele Tomasza się zagoiły. Z Zuzanną spotykali się, gdy były jej zmiany, ponadto coraz bardziej i bardziej ciągnęło go do niej. Ale oddział chirurgii urazowej to nie miejsce, gdzie można mówić o czymś bardzo osobistym.

I oto podczas jednego z porannych obchodów lekarz-mężczyzna oznajmił:

– Dziś was wypisuję, – uśmiechnął się i dodał. W sensie, ze szpitala. Od razu pójdziesz do swojej przychodni, a tam już zdecydują, ile jeszcze masz siedzieć na zwolnieniu.

– Można się pakować!

– Tak, tak! Nie spiesz się zbytnio. Teraz przygotują ci wypis.

Gdy lekarz wyszedł, Tomasz się ogolił. Patrząc w lustro, z zadowoleniem zauważył, że dwie pozostałe blizny wcale nie szpecą twarzy, raczej dodają męskości. Na pozostałe blizny nie warto zwracać uwagi.

Spakował się, wyszedł na korytarz. Naprzeciw, trzymając się ściany, szła pacjentka.

Ona jednak dała radę! – przemknęła radosna myśl.

Wyszła pielęgniarka, podała wypis:

– Do widzenia, Tomasz! Więcej do nas nie wpadaj!

***

Miał swoje jednopokojowe mieszkanie, ale pojechał do rodziców. Przecież mama tak go czekała i martwiła się. Nawet urlop wzięła.

– Syneczku! rzuciła się do niego w objęcia matka.

– Wszystko, mamo! Jak widzisz, żyję i jestem zdrowy.

– Chodź, przygotowałam ci jeść. Jaki chudy się stał.

– O, jak mi brakowało domowego jedzenia!

– Dopóki się nie wydobrujesz i nie ożenisz, będziesz mieszkał w rodzinnym domu. Twój pokój wciąż stoi pusty, – i krzyknęła jak do dziecka. Idź, umyj ręce!

***

Do wieczora Tomasz poszedł do fryzjera. Wszedł do swojego mieszkania. Zabrał trochę ubrań. Matka od razu zaczęła je doprowadzać do porządku.

Wieczorem przyszedł ojciec z pracy. Usiedli, jak dawniej, wszyscy razem i rozmawiali do późna w nocy.

Położył się spać w swoim pokoju, gdzie minęło dzieciństwo i młodość, ale nie zasnął od razu:

Jutro trzeba iść do przychodni. Potem do pracy. A wieczorem

Z tą myślą o następnym wieczorze zasnął daleko po północy.

***

Następnego dnia Tomasz rano poszedł do przychodni. Do południa chodził po gabinetach. Po południu poszedł do siebie do pracy, akurat była jego zmiana.

– Dokąd idziesz? zainteresował się ojciec.

– Tato, pamiętasz dawno-dawno, gdy jeszcze w czwartej klasie się uczyłem. Zrobiłeś mi wisiorek na prezent dla koleżanki z klasy?

– Nieładnej Zuzanny Wiśniewskiej? Pamiętam.

– Pamiętasz, powiedziałeś jeszcze: Dorośniesz, może jeszcze się w niej zakochasz.

– I to pamiętam.

– Tato, Zuzanna teraz jest chirurgiem. To ona robiła mi operację. I do tej pory nosi na szyi ten wisiorek.

– No to tak, tak!

– Tato, twoje słowa się spełniły. Idę do niej!

***

Dwadzieścia siedem lat to nie tak dużo na początek życia z ukochaną osobą.