Moje zasady

Moje zasady

Ależ, Wojtku, naprawdę dobrze, że przyjechałeś! Halina Leszczyńska usiadła naprzeciw syna, podparła brodę drobnymi piąstkami, uśmiechnęła się ciepło. Tak się za tobą stęskniłam. Jedz, jedz, kochany. Kotlecika jeszcze dołożyć?

Wojtek pokręcił tylko głową.

Nie smakuje ci? matka aż się wyprostowała, przestraszona. Jej zmarszczona, ciągle pogodna buzia spoważniała, brwi się uniosły. Przecież jak zwykle zrobiłam… A ojcu mówiłam, że ty nie jesz wieprzowiny Przecież mówiłam! Co, czuć coś dziwnego?

Halina aż się roztrzęsła, tak czekała na Wojtka, narobiła jedzenia jak na kompanię rezerwistów, jakby cała Legia Warszawa miała dziś tu biwakować, a ona, Halina Leszczyńska, musi ich wykarmić, ogrzać i jeszcze zagadać, żeby im domowo było. I tu taki blamaż synu kotlety nie smakują

No mamo, daj spokój! Przepyszne! Tylko już po prostu nie dam rady więcej.

Wojtek odłożył delikatny widelczyk na talerz zbyt malutki w jego ogromnych łapach poprawił serwetkę taką małą, że pasowałaby raczej dla krasnoludka. Dziwne, z takiej filigranowej Halinki wyrósł taki chłop jak dąb. Ale to po ojcu Marianie. Ten też kawał chłopa, prawdziwy byk, przy nim Halina zawsze wygląda jak dziewczynka z podstawówki.

Wszystko rewelacyjne, jak zawsze! powiedział syn, wstał, podszedł do matki, położył jej dłoń na ramieniu, jakby golf na nią zarzucał. I od razu jakoś cieplej, spokojniej…

No dobra, mamo, miałaś coś ważnego do omówienia? Bo zaraz muszę lecieć z Agnieszką wybieramy się na zakupy, a Frankowi trzeba jakieś spodnie kupić.

Agnieszka, czyli żona Wojtka, to kobieta bardzo poukładana, zaradna i, co nie przeszkadza, bardzo ładna.

Wojtek, gdy ją pierwszy raz zobaczył na ulicy, wleciał w słup ogłoszeniowy jak pelikan w przerębel. Rozciął sobie brew, krew leciała jak z kranu, a Agnieszka, patrząc na dudniący słup, zrobiła wielkie oczy, a potem rozdziawiła usta. A Wojtek stał i rozmasowywał ten słup, bo bardziej martwił się, czy go nie połamał, niż o własny łeb

Później razem poszli na SOR. Aga przerażona, młodziutka, cały czas pytała, czy mu się nie kręci w głowie i trzymała pod łokieć jakby do spowiedzi prowadziła. A on co miał mówić? Oczywiście, że się kręci! Bo obok stoi Agnieszka, piękna jak marzenie.

Szybko się pobrali i teraz mają syna Franka, Agnieszka pracuje jako logopedka, często przyjmuje dzieci w domu, co bardzo wygodne, bo nie musi biegać po cudzych ścianach i ma czas ogarnąć chatę. Wojtek rano jedzie do pracy, wrzuca Franka do szkoły i to nie byle jakiej! Aga załatwiła mu miejsce w jakimś sławnym liceum dla przyszłych biologów. Słowem żyją spokojnie, w miłości i obowiązkach.

A czemu Agnieszka nie przyjechała? zapytała Halina, zbierając talerze. Dobrze wiedziała, że Aga dziś bierze uczniów, pracy jej nigdy nie brakuje nawet w weekendy ale chciała odwlec prośbę, skręcona ze wstydu.

Przecież mówiłem dwóch uczniów dzisiaj ma. A Franek, pan Franciszek Wojciechowicz, lekcje robi. Coś się stało, mamo?

Przejął od matki kubki, delikatnie, jakby chiński serwis przenosił, wsadził do zlewu, a potem posadził Halinę naprzeciwko i spojrzał prosto w oczy.

Mama, zaraz mnie wystraszysz. Co z tatą? Siedzi tam w pokoju i nie wychodzi? Wzięliście kredyt, oszukali was, zastawiliście mieszkanie, nerki, serce i resztę organów? Was szantażują? Albo nagle odnalazł się mój zaginiony brat bliźniak, którego porwali z porodówki?

Uśmiechnął się szeroko, dumny ze swojego dowcipu aż świat się od tego humoru rozweselił.

Usiadł, pogłaskał wystający brzuch, przeciągnął się tak, że puknął dłonią o kuchenny mebel. Taa… mieszkanie rodziców nie jest duże nie to, co ich własne, z Agnieszką: trzy szerokie pokoje, loggia, porządna kuchnia, full wypas. Reszta zostaje jeszcze na magazyn. To mieszkanie przejęli po rodzinie Agi, której kiedyś państwo nagrodziło za wybitne zasługi w nauce, ale potem babcia Basia z dziadkiem Lechem wynieśli się do ludzi na wieś, bliżej ziemi i świeżego powietrza. I zostawili Agnieszce klucze oraz co roku, jesienią, worki ziemniaków, buraków, krzak topinamburu i przepiękne astry z działki. Astry były kosmiczne same promienie światła. Wszystko podrzucał w bagażniku swojego kanta wujek Stefan, były właściciel mieszkania. Wojtek do dziś nie wie, za co ten Stefan Agnieszkę tak pokochał, ale oczywiście pomagał mu zawsze naprawiać auto i chodził po mieszkaniu w szortach w palmy, póki nie trzeba było się przesiąść na bardziej oficjalne spotkania.

No bo tak, chciałam o coś zapytać zaczęła ciężko Halina, popchnęła synowi talerz z piernikami. Kojarzysz Urszulę Nowicką?

Delikatny niepokój przeszedł przez twarz Wojtka, poruszył brwiami.

Pewnie, mamo! wreszcie potaknął. Pierniki pachniały tak mocno miodem, ciastem, lukrem że nie mógł się powstrzymać. Wstał, dolał sobie herbaty i złapał największy, z tłoczonym wzorem warszawskiego Zamku Królewskiego.

No więc… Uli… No, Urszuli dali skierowanie do waszego szpitala wojewódzkiego, trzeba jej operować oczy Jakiś poważny problem, nie znam szczegółów

Wojtek żuł, słuchał. Urszulę sąsiadkę z klatki pamiętał doskonale. Matce zawsze pomagała, opiekowała się małym Wojtusiem, gdy rodzice pracowali. Urszula zawsze chodziła w gigantycznych okrągłych okularach, przez które jej oczy wydawały się jak żabie, a rzęsy trzepotały jak skrzydła ćmy.

No i?

Matka zamilkła, zaczęła gładzić blat, zmiatać niewidoczne paprochy. Znak: jest poddenerwowana.

No, myślałam, może mogłaby na czas leczenia pomieszkać u was z Agnieszką? Wynajęcie mieszkania za drogie, do hotelu za daleko, a sił już nie ma… Wiesz, obca osoba w domu to utrudnienie, ale to tylko chwilowo No i, czuję dla niej wdzięczność, ona cię praktycznie wychowała.

Skończył przeżuwać. Wziął łyk herbaty, wytarł usta serwetką, wzruszył ramionami.

No No zamruczał. Obecność cioci Uli nijak nie pasowała do jego planów, szorty w palmy na czas jej pobytu trzeba schować… A Agnieszka nie wyjdzie już nocą do kuchni w koszuli nocnej, żeby się napić wody a w tej koszuli wygląda cudownie! Ale jak trzeba, to trzeba. No co! Jasne, że może mieszkać. Ona mi pomagała, to ja jej pomogę! Wojtek aż się wyprostował, poczuł się arystokrata, wrażliwy, męski, wzór cnoty rodzinnej. Agnieszka będzie dumna! A mama pęknie z dumy podwójnie. Urszula zasłużyła, by ktoś się nią na stare lata zaopiekował!

Za oknem jakby złotym nimbem zapłonęło słońce, a w szczęśliwych oczach Haliny aż błyskały łzy wzruszenia, tańczyły świetliki po ścianie. A gdzieś dzwony pobliskiego kościółka dały taki koncert, że aż dusza śpiewała.

Naprawdę? O rany, jak się cieszę, Wojtku! No to jest CZYN. Czyn, mój drogi! Cieszę się, że taki z ciebie dobry człowiek.

Pogłaskała go po głowie, jak kiedyś, gdy był mały.

A gdyby była tu Agnieszka, to już na pewno od razu skrzywiłaby się teatralnie, naśladując świętą cześć Haliny dla syna. Zawsze się trochę ze swatką podśmiewała.

Ale teraz jej nie było, więc można na spokojnie znowu poudawać kochanego synka, którego chwali najważniejsza kobieta w jego życiu.

Wojtek rozmarzył się, ręce opadły bezwładnie na stół.

Ale Ale trzeba chyba zapytać Agnieszkę szepnęła niepewnie Halina. Wojtek coś odmruknął, że Agnieszka na pewno się zgodzi, potem przytulił się do matczynej ręki i prawie zasnął, tak mu było dobrze i błogo bo okazało się, że jest taki szlachetny

No to ja lecę po Urszulę, ustalicie, co i jak

Halina zniknęła, z pokoju rozległ się szelest gazety to ojciec udawał, że nie słucha. A Wojtek wyciągnął telefon, zadzwonił do żony.

Agnieszka słuchając nakładała tusz na jedno oko i już celowała z pędzelkiem w drugie.

I na ile ta chwilówka? spytała.

No Dwa tygodnie. Agnieszko, musimy pomóc To operacja, a ona nie ma gdzie mieszkać.

Wojtek, ale przecież w szpitalu są sale zaczęła, lecz on szybko wjechał jej w słowo.

No tak, ale po zabiegu musi jeździć na konsultacje, co, będzie się tłukła przez miasto godzinę w każdą stronę? Poza tym, Urka naprawdę fajna, przecież ją znasz, miła, schludna. Dogadacie się, i

Wiesz co Agnieszka westchnęła. Coś mi tu śmierdzi. Pamiętam ją z wesela. Patrzyła na mnie strasznie podejrzliwie, z wyższością. Nie lubi mnie, twoja ciotka Urszula.

Nie Mela, tylko Ula. I lubi! Bardzo cię lubi! I Frankowi pomoże

Wojtek, nasz syn ma 16 lat. Czym mu może pomóc twoja ciocia? sarknęła Agnieszka, zrobiła dziubek do lusterka, po czym zrezygnowała z makijażu.

We wszystkim, Agnieszka. Ma doświadczenie życiowe! Przeżyła swoje! No powiedz, chyba nie masz nic przeciwko?

Agnieszka miała, i to bardzo, ale nie powiedziała, żeby męża nie urazić.

Dobra. Na kiedy?

Po drugiej stronie telefon szmerem doniósł, że w niedzielę.

W tę?! Jutro?! Aga aż spojrzała na rozsypaną chaotycznie domową rzeczywistość. Bałagan jakiego wstyd zięciowi pokazać, a już na pewno nie starszej, krytycznej pani.

I tylko ona oraz domownicy widzieli go taki. Uczniów przyjmowała wyłącznie w kuchni-jadalni reszta domu była strefą zamkniętą niczym skarbiec w Wawelu. Jeśli już zapowiadano gości, to mieszkanie przechodziło totalną czystkę. Bo Agnieszka, inaczej niż jej koleżanki, wciąż wstydziła się rozrzuconych rano swetrów, ręczników zwisających krzywo w łazience. Niedobory zawsze ukrywała.

A teraz ciocia Urszula będzie się pałętać wszędzie! I jeszcze pomyśli, że Aga to bałaganiara!..

Porządek w mieszkaniu to porządek w życiu, Agnieszko powtarzała jej własna mama Ludzie najpierw patrzą, czy czysto masz. Ty to jednak fleja. Rany, czego ja cię uczyłam?.

Agnieszka aż zamknęła oczy i energicznie potrząsnęła głową jakby mama stała tuż obok.

W następną usłyszała.

No to jeszcze spoko odetchnęła z ulgą. Pójdę powiedzieć Frankowi…

Będzie jeszcze trochę czasu, by zapanować nad chaosem, posprzątać, wyczyścić, poprać co trzeba, uprasować, umyć okna

Franek, gdy mu oznajmiono, że przyjedzie starsza pani, która niańczyła jego ojca od takuszunia, wzruszył ramionami. Przyjedzie i co z tego?

Daj spokój, mamo! Żyj po swojemu i już! mruknął filozoficznie młody biolog Franek, widząc, jak matka odkurza z podkurczonymi kolanami, jakby robiła pajacyki. To nasz ekosystem. Jesteśmy tu autochtonami, a ona to inwazyjny organizm przystosuje się, przetrwa. Jak nie To, cóż, selekcja naturalna. Osobiście jestem za adaptacją.

My nie autochtony, Franiu, my zarastamy! A ja na tygodniu nie mam czasu sprzątać! No rusz się, odkurz drugi pokój, nie mam ochoty kompromitować się przez znajomą twojego taty! Jeszcze o mnie naklepie do babci Haliny.

Babcia i tak wszystko o tobie wie. I nie wygląda na zmartwioną, rzucił Frank i zniknął.

Aga dostała lekkiej histerii, ale zaraz zadzwonił dzwonek przyszedł pierwszy uczeń, dziewięcioletni Adaś, okutany, jąkał się na spółgłoskach, czerwienił się, gdy Aga go chwaliła, a ona sama rozglądała się po pokoju, zastanawiając się, co jeszcze posprzątać.

O szyby! myśl przeorała jej głowę. Nie umyłam jeszcze okien!

Okna muszą być tak czyste, by nie było widać szyb! głos mama wbił się w jej świadomość na wylot Czyste okna to dobra gospodyni, Aga! Ty tylko brudzisz i zostawiasz smugi!.

Wojtek wrócił, wyciągnął ją ze sprzątania. W drodze na zakupy trajkotał znowu o cioci Uli, jaka była pożyteczna, jaka kochana, a Aga kiwała głową z rezerwą.

Tato, już wiemy, przyjedzie ta twoja druga matka. Odpuść temat! rzucił Franek, czym uratował matkę przed kolejną kataryniarską opowieścią.

Do niedzieli czas pomknął jak PKP Intercity bez opóźnienia.

W sobotę Wojtek wyjechał po Urszulę, a Aga zrezygnowała z zajęć, żeby przygotować dom na przyjęcie gościa.

Franek poszedł do fryzjera, pies Hektor wykąpany i wymiziany przez Agnieszkę aż do błagania o łaskę, a okna lśniły jak diamenty, zgodnie z matczyną instrukcją.

No, Aguś, będziemy po trzeciej. Bez stresu! Urszula się strasznie martwi, że wam burzy życie.

Spoko, rozumiem, czekamy na obiad!

Aga zaplanowała kurczaka w piecu, gotowane ziemniaczki, sałatkę po polsku, jak trzeba.

Wstała przed siódmą, Franka wyekspediowała z Hektorem na spacer, sama wlazła pod prysznic i podśpiewywała sobie: Niech żyje bal Podśpiewała do końca, narzuciła szlafrok, zaczęła pucować zęby i wtedy w przedpokoju stukot zamka, głos Wojtka, cieniutki kobiecy śmieszek w tle, szczekanie Hektora, zrezygnowany westchnienie Franka.

Zaparowane lustro odbiło Agnieszkę w najlepszej krasie: szlafrok na gołe ciało, szczoteczka w zębach, fryz na Einsteina.

No jesteśmy Wojtek pokiwał głową, taszcząc czerwony olbrzymi kufer, za nim Urszula, rumiana, rozanielona. Rozczula się, chwali dom wszystko cacy. Ale Agnieszka, choćby pod ziemię się zapadła, bo tu szlafrok, tam włosy, a tu kurczak jeszcze nawet nie wszedł do piekarnika, a Hektor już przemycił rozbłocone łapy na świeżo wyczyszczoną podłogę. Koniec Aga to zła gospodyni. I już Urszula podnosi brwi, przestępuje przez kałużę po Hektorze i zerka na uciekającą Agnieszkę, która zniknęła w łazience jak struś pędziwiatr.

Tu masz swój pokój oznajmił Wojtek. Rozgość się. Ja zmajstruję coś do jedzenia. Muszę się tylko przebrać.

Urszula podziękowała, zamknęła się w pokoju.

Co tak wcześnie? syknęła Aga, wychylając się zza parawanu. Nie byłam gotowa! Wojtek, wystawiłeś mnie!

Wojtek siedząc na łóżku, podziwiał odbicie żony w szafie: obłe biodra, smukłe ramiona

Co? zapytał.

Czemuście przyjechali o świcie? Aga ubierała sukienkę, susząc włosy. Bądź łaskaw zapiąć mi zamek.

Ee… Ula miała dzisiaj coś załatwić, musieliśmy wcześnie. Machnął ręką, nachylił się do pocałunku, ale żona uciekła.

A czemu ona ma tyle bagaży? zapytała.

A skąd ja mam wiedzieć? Kobiety Wojtek się ucieszył z własnego żartu.

Usiedli do śniadania. Aga zrobiła jajecznicę, Franek, widząc roztrzęsioną matkę, ukroił kanapek.

Urszula weszła jako ostatnia, rozejrzała się. Usiadła obok Franka.

Smacznego wszystkim. Bardzo tu przytulnie. Aga, pamiętam taki porcelanowy serwis z makami, co wam kupiłam na ślub… Albo to nie było wam?

Aga wzruszyła ramionami. Serwis rozwalił się dzień po weselu. Wojtek upuścił całą paczkę na schodach. Rozpadł się w drobny mak.

Wojtek rzuł w zamyśleniu. Maki i porcelana żadnych wspomnień.

Może komuś innemu. Aga lała kawę.

Aga, tu strasznie wieje, zaczęła Urszula kapryśnie. Czy mogę się przesiąść na twoje miejsce?

Franek spojrzał na matkę zdziwiony. Ta bezradnie wzruszyła ramionami.

Wojtek napina mięśnie, staje w obronie gościa!

Agnieszka, przesiądź się. Nie można dopuścić, żeby Marysię zawiało przed operacją! powiedział, podniósł żonę niczym taboret, przesunął bliżej siebie, a gościa posadził na zwolnionym miejscu.

Ja Wojtusia od pieluch chowałam, wyjawiła Urszula. Ciągle trzeba było przewijać, taki był chudzinka. Jeść nie chciał. Ale potem się rozkręcił. Bardzo uparty był.

Agnieszka się zakrztusiła, Franek parsknął złośliwie.

A ty, młody człowieku, zabierz się do lekcji. Wojtek zawsze robił lekcje wcześnie rano lepiej się przyswajało, Urszula zebrała Frankowe talerze, rzuciła kontrolnie okiem na gospodynię ta speszona nie skomentowała.

Franek dopił stojąc herbatę, oburzony wymaszerował.

Po śniadaniu Urszula zniknęła w swoim pokoju, coś przesuwała, wołała Wojtka, żeby przenieść telewizor.

U was tyle mało książek, powiedziała, kiedy mijali się w korytarzu. Frankowi warto by klasykę poczytać, choćby Sienkiewicza. Mam tu coś przywiezionego. Wieczorem przeanalizujemy, co wie, a czego nie wie twój syn, Wojtku.

No jasne, ciociu. Bo chłopak tylko piłka i piłka. Rośnie nam analfabeta! podsumował Wojtek i puścił oczko do syna.

Bo wiedział, że ciocia Urszula wozi Sienkiewicza wszędzie, stawia na kawiarnianym stole, trzyma w teatrze, śpi z nim na stoliku nocnym. Strony nie przeczytała, ale tak wygląda poważniej. W szpitalu też zawlecze, żeby personel wiedział, że mają do czynienia z kobietą kulturalną.

Frank wychodzi na boisko, Wojtek znika.

A pani na którą? spytała Aga.

Och, na trzynastą. Muszę się naszykować. Aga, tak z innej beczki Franek już ma dziewczynę? Wojtka podrywały koleżanki od szóstej klasy, a pierwszą miał Ritę. Och, taka uległa była, plastyczna Dobrze, prawda? spojrzała na psa. A Hektora by pani zabrała z pokoju? I szafkę na buty przestawić, bo tu przeszkadza, ciągle się potykam… Oj, no i proszę! potknęła się o szafkę na buty, rozsypały się buty, klapki, szpilki Agi Takich butów nie wolno nosić! No dobra, to wchodzę. Aga, dziękuję za przyjęcie!

Urszula pogłaskała Agę po ramieniu i wsunęła się do windy.

Aga jeszcze chwilę postała, zamknęła drzwi…

Mamo, czemu ona tu wszystkim rządzi? Nawet Hektora przegoniła z kanapy! A my mu pozwalamy! rzuca Franek, głaszcząc psa, który głośno wzdychał.

Taka już jest. Lubuje się w wychowywaniu. Niedługo wyjedzie, Franek. Zniesiesz jeszcze.

Aga wstydziła się przed synem, a nawet przed psem, że nagle nie jest gospodynią we własnym domu. Ale postawić się Urszuli, która przewijała jej męża? Jak?

Wieczorem Urszula urządziła pokaz masowego zawijania gołąbków, każdemu znalazła zadanie, a Wojtek chodził za nią jak piesek, jeszcze tylko nie nosił jej na rękach.

Dalej było już tylko ciekawiej. W poniedziałek Urszula ustawiła budzik i rozruszała rodzinę: poranna gimnastyka!

No dobra, powiedzcie w końcu, kiedy was operują? jęczała Aga, próbując złapać dech po bieganiu w miejscu. Trening był nowoczesny 40 sekund ćwiczeń, 10 przerwy.

Franek od razu olał zdrowy tryb życia, poszedł do szkoły. Ale Wojtek zacisnął zęby męska duma nie pozwalała odpuścić.

Dawaj, Agnieszka! Jeszcze trochę!

…No więc? Kiedy? zapytała raz jeszcze Aga.

Jutro. Kładą mnie jutro. No, a potem… Wojtku, odwiedzisz mnie? zapytała Urszula smętnie.

Ale przecież to tylko dwa dni! Operacja lajcik! zdziwił się Wojtek, ale kiwnął głową.

Poniedziałek był ciężki. Agnieszce wszystko się wysypywało, dzieci chorowały, klienci rezygnowali z zajęć. Telefon dzwonił, wrony w oknie skrzeczały, Urszula zamknęła się w pokoju i słuchała Zbigniewa Wodeckiego. Ten śpiewał Chałupy welcome to, potem jakąś balladę. Urszula wtórowała, podbijała Chałupy! tak energicznie, że przez matową szybę było widać jej taniec.

Aga przystanęła w korytarzu, westchnęła

Ona się po prostu boi, uspokajał Wojtek. Jak się boi, to Wodeckiego zawsze słucha. Uspokaja ją.

Wieczorem, gdy już się napięcie rozładowało, Urszula chciała czytać z Frankiem Sienkiewicza, ale ten się zbuntował. Urszula wybałuszyła oczy, wysłuchała tyrady, przyjęła trzask drzwi, potem zawołała Agnieszkę, która w locie gadała z kimś przez telefon: …dobrze, sama przyjadę. Zaraz… rzuciła.

Nie! Urszula nagle wyrwała jej telefon, wrzasnęła w słuchawkę: Proszę tu natychmiast dostarczyć syna do najlepszej logopedki w mieście, albo proszę na siebie uważać syn w starszym wieku nawet do was nie dojedzie! Ma godzina. Albo wypisuję z grafiku! Kto ja? Sekretarka Agnieszki Wojciechowskiej. Do widzenia.

Oddała jej komórkę i patrzyła przez okno. Agnieszka ciężko sapnęła, aż…

Wie pani co, pani Urszulo?! Nie będzie pani urządzać mi tu życia! I w mojej pracy też nie będzie pani grzebać! I niech pani lepi gołąbki we własnej kuchni! I mam gdzieś, ile pieluch przebrała pani mojemu mężowi! Wystarczy! Proszę się nie rządzić. Niech pani czyta Sienkiewicza, uprawia gimnastykę co pani chce, ale nie u mnie! Hektor będzie leżał tam, gdzie mu pozwolę, a konserwy będę kupować, choć pani twierdziła, że niezdrowe. To moje życie, dom, moja praca i ja sama decyduję. Liczę, że operacja pójdzie gładko i wróci pani do siebie. Bardzo na to liczę!

Franek pokiwał głową z uznaniem, Hektor skomlał, a Urszula, nieoczekiwanie, uśmiechnęła się.

Aga aż zgłupiała spodziewała się burzy.

I bardzo dobrze, Aga. Nigdy nie daj się pchać, nie ulegaj. Mów swoje nie, jeśli nie chodzi o życie lub śmierć. I bardzo mi się to podoba, bo bałam się, że jesteś za miękka, chcesz wszystkim dogodzić. Daj spokój. Mów, co czujesz wtedy się dobrze żyje. Przepraszam, może przegięłam. Zawsze taka byłam, prowokatorka. Wojtek potwierdzi. Tylko nie patrzcie na mnie jak na wariatkę boję się przed tą operacją jak nigdy. A ty, Hektor, dobry pies jesteś! pogłaskała zwierzaka po głowie. Macie ochotę na jabłkowy marmoladek? Mam pycha domowy. Franek, chcesz?

Chłopak przewrócił oczami. Kobiety Ich nie sposób zrozumieć!

Dzwonek do drzwi przysłali Adasia. Po lekcji też dostał kawałek marmoladku. Mama Adasia odciągnęła Agnieszkę na bok, przeprosiła i spytała cichutko:

Albo zadzwonić do pani sekretarki?

Nie trzeba. Syn świetny. Proszę się nie martwić.

Agnieszka mrugnęła na sekretarkę.

Wieczorem, gdy Wojtek z Frankiem grali w FIFA, Urszula usiadła w fotelu i snuła historie, jak mały Wojtek, jak wyrywała go z lodowatych stawów, jak go ganiła, a on fuczał i uciekał, jak złamał jej nowe firanki. A Rity nawet nie żałowała uległa za bardzo, bez charakteru. I serwisu z makami nie szkoda, bo rozbić na szczęście to dopiero wróżba! dodała.

Topniał marmoladek na talerzyku, topniały cienie na ścianach, na horyzoncie wschodziła pomarańczowo-czerwona łuna.

Pora szepnęła Urszula. Na ósmą muszę być już tam

Wojtek pomógł cioci do auta, wiózł po pustych ulicach. Agnieszka pojechała z nimi, lekko wspierając Urszulę.

Wieczorem zadzwonię, poprawiając jej płaszczyk, powiedziała. Nie dyskutować! Potem znowu do nas.

Urszula skinęła głową. Dobrze być jeszcze trochę z młodymi. Z Frankiem to szczególna radość zuch chłopak, zupełnie inny od Wojtka, zadziorny, jak sam mówi, inne środowisko wewnętrzne, a poznawać siebie to potrafi i bardzo chceKiedy wrócili do pustego mieszkania, było już po północy. Hektor przywitał ich zdezorientowany, pora była nie z tej bajki, a dom, pomimo braku jednej osoby, wydawał się większy i nieco cichszy. Agnieszka spojrzała na Wojtka; jeszcze parę dni temu narzekała, że Urszula przesuwa jej buty, że zmieniała rozkład dnia, a teraz brakowało jej tego zamieszania, świstu gołąbków w kuchni, szeptów przez drzwi.

Franek odwrócił się z kanapy, rzucił krótkie: I jak tam?

Dzielna była. Już śpi w tej swojej szpitalnej piżamce, jeszcze chciała nam machać przez szybę opowiedział Wojtek, zdejmując kurtkę.

Zapadła cisza. Każde z nich słuchało ciszy po swojemu jakby w tej pustce szukało oddechu i nowego rytmu.

Może zrobię herbaty? zaproponowała Agnieszka. Cynamonowej, jak Urszula piła.

W milczeniu usiedli w kuchni, przy kubkach z cynamonową herbatą. Po raz pierwszy od dawna czuła, jakby dom należał do niej naprawdę i jednocześnie coś ją delikatnie uwierało, jakby brakowało w nim drobnego zamętu, nagłych zmian pozycji krzeseł, nieostrożnie rzuconych słów.

Wiesz, Wojtek, przed jej przyjazdem chciałam zamknąć się w sobie. Bałam się, że mnie oceni. Bałam się nawet, że zadzwoni do mojej mamy i doniesie, że nie zmywam okien co tydzień A ona po swojemu pokazała, że można wszystko tylko po swojemu. Trochę po swojemu, trochę po cudziemu.

Franek uśmiechnął się pod nosem.

Adaptacja, mamo. Samo życie. Nikt tu nie ginie, wszyscy się dostosowują i jakoś fajniej jest.

Następnego dnia rano, zanim zadzwonił budzik, Agnieszka usłyszała wiadomość od Urszuli: Jestem po wszystkim. Widzę jak sowa! Dziękuję, rodzino. Codziennie jedna rzecz po swojemu a resztę razem.

Aga pokiwała głową i uśmiechnęła się do siebie, do własnych odbić w szybie i do tej domowej cichości. Zaraz potem z kuchni dobiegł śmiech Franka i poszczekiwanie Hektora. Woń cynamonu unosiła się jeszcze w powietrzu. Czuła, że już nie musi sprzątać na pokaz. Można żyć po swojemu. I czasem pozwolić komuś wejść z własnymi zasadami najlepiej przez szeroko otwarte, lśniące okna.

Za szybą dzień zaczynał się na nowo.