‑Brawo, Irenko. Znalazłaś swój losZanim rozeszła się pośród gwiazd, odkryła, że jej przeznaczenie kryje się w sercu małej wioski, gdzie czekała na nią tajemnicza mapa do skarbu.

**Dziennik, 12kwietnia 2024r.**

Dziś po raz kolejny poczułam się najmniej zauważalną gością na imprezie urodzinowej Marzeny. Znamy się od czasów studiów na Politechnice, a ona szerokim gestem zaprosiła wszystkich, co mogliby przyjść. Niestety wiele dziewczyn wyjechało na weekend do rodzinnych wsi, więc jedynie ja, nieśmiała i cicha, odważyłam się skorzystać z zaproszenia.

Nie mam własnego mieszkania, a dopiero co skończyłam osiemnaście, tak jak Marzena. Mimo to nie chciałam świętować tego dnia z gośćmi rodzice namawiali mnie, by spędziła go w domu, przy babci i dziadku. Dzień urodzinowy w pięć lat, w osiemnaście taki smutny sen, pomyślałam, patrząc na stary fotel w salonie.

Kocham rodzinę, ale nie potrafię pojąć, kiedy w końcu stanę się naprawdę dorosła i samodzielna. Czy któryś chłopak dostrzeże moją niewidoczną delikatność, subtelną urodę? Marzę o miłości, lecz wstydzę się siebie. Nie jestem tak wyrazista jak Marzena ani jej przyjaciółka Zuzanna, które odważnie farbują włosy, ubierają się modnie, a nawet czasem prowokująco co nie umyka uwagom wykładowców.

Moje ubrania zawsze wybierała mama, a swetry dziergała babcia. Często się obrażam, że nie noszę ich zbyt często. Nie potrafiłam wyjść w starodawkowych swetrach babci, nosiłam je jedynie w domu, i to zimą.

Dziś w mieszkaniu Marzeny zebrały się dziewczyny i chłopaki ze studiów dwunastu mężczyzn. Gdy uczta dobiegła końca i zaczęły się tańce, wyszłam z mieszkania i usiadłam na ławce przed klatką schodową. Nikt mnie nie zauważył. Zawstydzała mnie nieznajoma grupa młodych chłopców; i tak naprawdę nikt nie zwracał na mnie uwagi, co najbardziej mnie smuciło.

Spojrzałam na zegarek. Mogłabym już iść, mama pewnie się martwi, pomyślałam. Obiecałam, że nie spóźnię się.

Nagle z klatki wyszedł chłopak, nie jeden z gości. Usiadł na krawędzi ławki i smutno patrzył w okna mieszkania Marzeny na drugim piętrze, skąd dochodziła wesoła muzyka i śmiech.

Czy jesteś stąd? zapytał nieoczekiwanie, a ja skinęłam w stronę okna.
A co tam u Marzeny? Tańczy, bawi się? dopytał, patrząc smutno.

Zebrałam się na odwagę i odparłam:
Słyszę to, słyszę radość
No właśnie odparł. Ja w ogóle nie świętowałem. Tylko herbata z ciastkiem w rodzinnym kręgu, jak w przedszkolu.

Zaskoczona podniosłam brew.
U mnie tak samo. Ty jesteś jej przyjacielem? zapytałam, wskazując na okna.
Trochę. Chciałbym z nią być, ale nie zwraca na mnie uwagi, nawet nie zaprosiła mnie na urodziny. Jesteśmy sąsiadami od lat, a ona widzi, jak się do niej zachowuję

Zamilkł. Z westchnieniem przyznałem:
Nie przejmuj się. Wszyscy jesteśmy jak niewidzialni. Nikt nie zauważa, że odchodzimy i znikamy.

Ale chciała mnie uspokoić to prawda, są tacy ludzie, co nie mają szczęścia.

Nie, nie o to chodzi. Nie jesteśmy nieudacznikami, tylko niepozornymi, nie narzucającymi się. Może to nawet zaleta, trochę wolności, trochę niezależności.

Naprawdę? zdziwił się. Nazywam się Paweł. A Ty?

Irena.

Spędziliśmy jeszcze chwilę, słuchając muzyki i zerkając w okna, czekając, że Marzena wyjdzie i zaprosi nas do środka, ale nikt nie podjął takiego gestu.

Miło było Cię poznać powiedziałam uprzejmie. Muszę już iść. Obiecałam, że nie będę długo.

Pójdę z Tobą do przystanku zaproponował Paweł.

Idąc przez park, rozmawialiśmy i nieśmiało się uśmiechaliśmy. Paweł zauważył, że moja twarz rozświetla się, gdy spoglądał na moje rumiane policzki i delikatne dołeczki. Zaczął żartować, opowiadać zabawne historie ze studenckich lat, by usłyszeć mój dzwoniący śmiech i przedłużyć tę chwilę.

Dotarliśmy na przystanek. Pożegnałam się, ale Paweł nie chciał odejść, dopóki nie wsiądzę do autobusu. Przegapiłam pierwszy kurs, więc wsiadłam dopiero do drugiego. Machnęłam mu ręką, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. On stał jeszcze chwilę na przystanku, nie mogąc odejść, jakby zaklęty moim spojrzeniem.

Po kilku dniach Paweł pukał do drzwi mieszkania Marzeny. Otworzyła, zmrużyła oczy i powiedziała:

Co znowu, Paweł? Nie pójdę z Tobą na spacer, mówiłam już.

To nie o tym, potrzebuję numer telefonu Twojej koleżanki z grupy. Wczoraj była u Ciebie. Muszę jej coś przekazać zostawiła coś na ławce. Daj mi numer, proszę.

Czyja? zapytała Marzena.

Imię? odpowiedział Paweł. Irena.

Irena? Która Irena? zastanowiła się chwilę, po czym rozpromieniła się. A, Irenka Daj mi chwilę.

Za chwilę podała mu kartkę z zapisem.

Na Romeo. Irenka, taka cicha Kiedy już się wstała? uśmiechnęła się i zamknęła drzwi.

Paweł, trzymając notatkę niczym talizman, pobiegł do domu. Cały dzień kombinował, co powiedzieć, i pod koniec popołudnia zadzwonił do Ireny. Zaprosił ją na wspólny spacer i obiecał lody. Zaskoczyło go, że zgodziła się od razu, a jej głos w słuchawce brzmiał jeszcze cieplej i miękniejąco niż zwykle.

Spacerowaliśmy po parku, jedliśmy lody i poznawaliśmy się lepiej. Okazało się, że mamy podobne zainteresowania i poczucie humoru.

Teraz ja zapraszam rzekła, żegnając się. Następnym razem nie pójdziemy do parku, a do kina. Co Ty na to?

Od tamtej chwili Irena i Paweł nie rozstają się. Chodzą razem do kina, muzeów, a po roku wspólnego podróżowania uznali się za narzeczonych. Po dwóch latach od poznania wzięli ślub.

Mama Ireny krzyczała, że zbyt wcześnie wychodzi za mąż, a babcia z dumą mówiła:

Dobra robota, Irenko. Znalazłaś swoją drogę i wyszłaś za mąż. Nie ma co zmieniać kawalerów. Paweł to dobry człowiek, dba o Ciebie jak o dziecko. Czego więcej potrzeba?

Tylko cicha powiadały koleżanki z grupy. Pierwsza wzięła ślub, a chłopak szczęśliwy, aż się świeci.

Oboje promieniowali. Wspólnie odnaleźli zrozumienie, troskę i miłość, o jakiej kiedyś marzyli. Po latach wciąż z uśmiechem wspominają ławkę przy klatce, gdzie ich losy się skrzyżowały.