‑Brawo, Irenko. Znalazłaś swój losTeraz, gdy los wreszcie ułożył się w jej rękach, Irenka ruszyła ku nowym wyzwaniom, które czekały na horyzoncie.

Hej, muszę Ci opowiedzieć, co się działo ostatnio u nas w Krakowie, bo to chyba najciekawszy wieczór, jaki miałam od dawna.

Bogna była najcichszą gością na urodzinach Marzeny. Obie studiowały razem na Wydziale Nauk Społecznych. Marzena szerokim gestem zaprosiła wszystkich, kogo tylko mogło zmieścić mieszkanie, ale wiele dziewczyn wyjechało na weekend do rodzinnych wsi. Bogna, skromna i nieśmiała, postanowiła skorzystać z zaproszenia.

Wcale nie chodziła po mieście, a niedawno skończyła osiemnaście, tak samo jak Marzena. Tylko że świętować w towarzystwie nie chciała

Przyjaciółek nie miała, a rodzice namówili ją, żeby spędziła dzień w domowym gronie z babcią i dziadkiem.

No i tak urodziny w pięć lat, a potem w osiemnaście pomyślała smutno.

Oczywiście kochała rodzinę, ale nie rozumiała, kiedy w końcu stanie się dorosła i samodzielna. Kiedy w końcu któryś chłopak zauważy jej delikatną urodę i niewidoczną urok?

Bogna marzyła o miłości, ale wstydziła się siebie. Nie była tak jaskrawa jak Zosia czy jej kumpela Stanisława. Dziewczyny odważnie farbowały włosy, ubierały się modnie, czasem nawet trochę odkrywczo, zwłaszcza na zajęciach, co niechcący irytowało wykładowców.

A Bogna zawsze dostawała ubrania od mamy, a swetry wijała babcia. I trochę się uraziła, że wnuczka nie nosi ich na mieście. Poza tym nie mogła nosić babcinych staromodnych swetrów jedynie w domu, i to zimą.

Dzisiaj u Marzeny zebrali się dziewczyny i chłopaki ze studiów, było dwanaście facetów. Kiedy jedzenie dobiegło końca i zaczęły się tańce, Bogna wyszła z mieszkania i usiadła na ławce przy klatce schodowej.

Nikt nawet nie zauważył, że wyszła. Dziewczyna wstydziła się nieznajomych chłopaków. Nawet i tak nikt nie zwracał na nią uwagi to chyba najbardziej ją łamało.

Spojrzała na zegarek.

Pewnie mama już się martwi, pomyślała. Obiecałam, że nie będę długo

Nagle podszedł chłopak z klatki, nie jeden z gości Marzeny. Usiadł na krańcu ławki i smutno patrzył w okna mieszkania na drugim piętrze, skąd dobiegała wesoła muzyka i śmiech.

Ty stąd? zapytał nagle Bognę. Spojrzała w stronę okna.

No i jak tam Marzena? Tańczy? Bawi się? dopytał z nieco smutnym spojrzeniem.

Tym razem Bogna zebrała się na odwagę i odpowiedziała:

Co? Nie słychać? Oczywiście, że się bawi

No właśnie. To przecież urodziny odparł chłopak. Ja w sumie sam się nudziłem, nie miałem nawet herbaty z ciastkiem w rodzinnym kręgu. Jak w przedszkolu

Bogna podniosła brwi.

U mnie tak samo. A ty jesteś jej kolegą? skinęła w stronę okna.

Tak i nie. Chciałbym z nią się przyjaźnić, ale ona mnie nie zauważa. Nawet na urodziny nie zaprosiła. Sąsiedzimy od lat, widzi, jak się do niej zachowuję

Chłopak zamilkł. Bogna westchnęła ze zrozumieniem, a potem nagle rzekła:

Nie martw się. Ja też przeżywam te same rzeczy. I co z tego? i tak nikt tego nie zauważa. Właśnie poszłam stąd i nikt nie zauważył. Więc jestem jak niewidzialny gość. Nie ma mnie, a wszystkim jest to obojętne

Daj spokój, próbował ją uspokoić chłopak. Masz rację, są tacy ludzie, co tak z nas. Nie mają szczęścia

Nie, nie tak. Niewidzialni, nie nachalni, może właśnie to nasza zaleta. Trochę wolności, trochę niezależności.

Naprawdę? zdziwił się chłopak. Nazywam się Paweł, a Ty?

Bogna.

Zostali chwilę przy muzyce, zerkając co jakiś czas w okna. Każdy miał nadzieję, że Marzena wyjdzie i zaprosi ich do środka na taniec, ale zaproszenia nie było.

Miło było Cię poznać powiedziała Bogna grzecznie. Muszę już iść. Obiecałam, że nie zostanę za długo

Poczekaj, odprowadzę Cię trochę, przynajmniej do przystanku.

Szli przez park, rozmawiając i przypadkowo uśmiechając się do siebie. Paweł nagle zauważył, że jego uwaga sprawia Bognie przyjemność jej rumiane policzki z małymi dołeczkami, spojrzenie, które unikał, gdy on patrzył na jej długie rzęsy.

Zaczął żartować, opowiadać zabawne historie ze swojego młodzieżowego życia, żeby usłyszeć jej dzwoniący śmiech i spędzić z nią więcej czasu.

Dotarli do przystanku. Bogna podziękowała i chciała już wsiąść, ale Paweł nie chciał odchodzić, dopóki nie zobaczył jej w autobusie. Niechcący przegapiła pierwszy autobus i wsiadła dopiero do drugiego

Wsiadając, machnęła ręką, jakby byli starymi znajomymi. Paweł stał jeszcze chwilę na przystanku, nie mogąc odejść. Była tak urzekająca, że nie mógł się od niej oderwać.

Po chwili Paweł odwrócił się i poszedł do swojego bloku. Nagle zrozumiał, że bardzo chce spotkać Bognę jeszcze raz, ale nie miał jej numeru ani adresu. No i co z tego? Trochę niewygodnie.

Rano Paweł wstał, pobiegł do mieszkania Marzeny, podszedł po schodach i zapukał w drzwi. Marzena otworzyła, lekko się uśmiechnęła i powiedziała:

Co znowu Nie pójdę z Tobą na spacer, Paśko. Mówiłam Ci to już.

Nie, nie zawstydził się Paweł. Chciałem poprosić o numer telefonu Twojej koleżanki z grupy. Wczoraj była u Ciebie. Muszę jej coś przekazać zostawiła coś na ławce. Daj mi proszę numer.

Czyjej? zapytała Marzena.

Igi. To ta nasza nieśmiała

Igi? Kto to? Marzena zamyśliła się na chwilę. Aha, Irka Dobra, poczekaj chwilę.

Za kilka minut wyciągnęła mały kartonik.

Na Róża. No, Irka, cicho A kiedy to wszystko się stało? uśmiechnęła się i zamknęła drzwi.

Paweł wziął zwój w ręce, jakby to był talizman, i pobiegł do domu. Cały dzień szukał słów na rozmowę i denerwował się. Pod koniec popołudnia zadzwonił do Bogny.

Zaprosił ją na kolejny spacer i obiecał lody. Ku jego zdziwieniu i radości, Bogna zgodziła się od razu. Głos w słuchawce brzmiał jeszcze cieplej i przyjemniej albo tak mu się wydawało

Spacerowali po parku, jedli lody i wiele się o sobie dowiedzieli. Okazało się, że mają podobne zainteresowania i charaktery.

Teraz ja zapraszam powiedziała z uśmiechem Bogna, żegnając się. Następnym razem nie pójdziemy do parku, a do kina. Co powiesz?

Od tamtej pory Bogna i Paweł nie rozstali się. Często chodzili do kina, muzeów, a po roku podróżowali razem, już jako narzeczeni.

Po dwóch latach od poznania wzięli ślub.

Mama Bogny krzyczała, że to za wcześnie, a babcia, przeciwnie, mówiła:

Brawo, Irka. Znalazłaś swoją drogę i zamierzasz się ożenić. Trzymaj się Pawła, będzie dobrym mężem. Dba o Ciebie jak o własne dziecko. Czego chcieć więcej?

No i nasza nieśmiała mówiły koleżanki z grupy. Pierwsza wyszła za mąż, a chłopak wprost lśni z radości.

Oboje promieniowali szczęściem. Znaleźli w sobie wzajemnie zrozumienie, troskę i miłość, o której tak marzyły.

Po latach z uśmiechem wspominają tę ławkę przy klatce, która połączyła ich na całe życie

Trzymajcie kciuki, kochani!