Zagubić człowieka

-Czesiu, wychodzę. chrząknął, mówiąc jakby obcym, zupełnie bezbarwnym głosem.
-Do garażu idziesz? mruknęła mechanicznie Lena, rzucając spojrzenie na męża.
-Nie. Lena, odchodzę od ciebie. Do innej kobiety…

Obrana do połowy ziemniak wypadła jej z rąk i z wesołym podskokiem potoczyła się pod stół. Lena przez chwilę patrzyła, jak uciekająca bulwa niknie w mroku, próbując zrozumieć, co właśnie usłyszała. Potem odwróciła się nagle i wbiła wzrok w męża. W końcu doszło do niej znaczenie tych słów. Ktoś z boku popatrzyłby, że stoi spokojna, jak skała pośrodku sztormu. Ale w środku trwało istne lawinisko. Lawina uczuć, która przysypała wszystko miłość, radość, niespełnione nadzieje…

-I kto to jest? spytała przez zaciśnięte zęby Lena, z trudem powstrzymując się, by nie wrzasnąć albo wymierzyć mu cios skrobaczką do warzyw.
-Nie znasz jej, Lena… Ale to… To wszystko jest prawdziwe, rozumiesz? Dogadujemy się bez słów, mamy tyle wspólnego! powiedział z zachwytem, a Lena w myśli już dźgała go tą skrobaczką, ciesząc się na widok jego krzywiącej się z bólu twarzy…
-To pewnie wreszcie znalazłeś swoje szczęście, gratuluję. odpowiedziała Lena, odstawiając ręce i skrobaczkę pod bieżącą wodę. Z kartoflami skończyłam. Nie muszę znać szczegółów. Jesteś wolny. Idź. Na kolację nie czekam, pewnie już na ciebie czekają…

Czesław pociągnął nosem, może z ulgi, a może z nadmiaru emocji i ruszył do sypialni pakować swoje rzeczy. Lena, żeby nie upaść, złapała się kurczowo zlewu, patrząc na wybielałe kłykcie palców. W głowie miała tylko dwie myśli: nie stracić równowagi i żeby on jak najszybciej wyszedł…

-To ja… To już idę, dobrze? wyszeptał ostrożnie, cofając się w stronę drzwi. Lena odwróciła się ku niemu. Twarz miała łagodną, jakby pogodzoną z losem. On widząc to niemal się zdziwił spodziewał się płaczu, wymówek, nawet wściekłości. Ale nie obojętności. Westchnął i opuścił kuchnię.

Dopiero kiedy trzasnęły drzwi wejściowe, Lena osunęła się bezsilnie na podłogę. Przygryzła rękę, by nie wrzasnąć z bólu i zawyła jak ranne zwierzę. Bezradna, opuszczona bestia, której odebrano nadzieję na życie. Dopiero po trzech godzinach, opuchnięta i zachrypnięta od płaczu, doczołgała się do łóżka i padła do snu, ubrana jak stała. Wszystko wokół przygasło, świat stracił kolory.

…Lena zbudziła się w środku nocy. Nostalgia wtargnęła do niej jak złodziej. Wspominała, jak się poznali. Ona świeżo po studiach, wysłana z nakazu pracy do miasteczka pod Lublinem, poszła z koleżankami na potańcówkę. Tam spotkała jego. Był z kolegami, którzy pilnowali porządku w parkowej muszli.

Wysoki, krzepki, z szerokim uśmiechem, Czesław od razu ją zauroczył. Wystarczył jeden rzut oka i Lena wiedziała, że przepadła. On patrzył na nią z pobłażliwym śmiechem, ale jej filigranowa sylwetka i roziskrzone oczy od razu go ujęły. Odprowadził ją wtedy do domu. Potem już nie rozstawali się…

Widzieli się niemal codziennie. Po trzech miesiącach złożyli papiery do Urzędu Stanu Cywilnego. Latem była huczna, młoda wesele. Początkowo mieszkali w akademiku, lecz gdy Lena urodziła pierwszego syna, przydzielono im dwupokojowe mieszkanie. Byli wtedy naprawdę szczęśliwi kochali się bezwarunkowo. Jakby rozumieli się po spojrzeniu, po ruchu ust czy ramienia, bez słów. Co najdziwniejsze, nigdy się naprawdę nie sprzeczali. Tak czasem bywa, gdy ludzie do siebie pasują, jak puzzle, jak dwa bieguny, jak yin i yang…

W zeszłym tygodniu minęło im trzydzieści sześć lat wspólnego życia. I najgorsze było to, że na trzydziestą siódmą już najpewniej nie mają szans… Lena zapłakała znów, cicho, żałobnie, opłakując kres ich miłości i szczęścia.

Poranek był szary, tak jak nastrój Leny. Ale musiała wstać: dom duży, gospodarstwo wymagało opieki. Wypiła słabą herbatę z kostką cukru, bo więcej nie była w stanie przełknąć. Porządkowała dom, nakarmiła kury, wypuściła kozę na wybieg, potem zmyła podłogi i pozmywała gary po wczorajszym. Wszystko z zacięciem, jakby nie chciała dopuścić do siebie myśli o tragedii, która ją zabolała. Ale był jeszcze jeden problem jak powiedzieć dzieciom, synowi Wojtkowi i córce Zosi. Zdecydowała się dopiero w południe.

-Mamo, on chyba oszalał? Jak to, do innej kobiety? Jaka inna? To chyba żart, mamo… Chcesz, przyjedziemy od razu? zaniepokojona mówiła Zosia.
-Nie, nie, Zosiu, nie przyjeżdżajcie! Nawet nie myślcie o tym. Ty jesteś w ostatnim miesiącu, po co ci takie nerwy? Dam sobie radę. Przecież nikt nie umarł.

Syn zareagował gwałtownie, długo klął i niemal pluł w słuchawkę. Lena go nawet zganiła żeby nie obrażał ojca, bo różnie bywa w życiu. Ostatecznie ustalili, że Wojtek przyjedzie w weekend.

Po tej rozmowie Lena odetchnęła. Mijając lustro w przedpokoju, złapała swój zagubiony wzrok. Patrzyła z niego kobieta, która przybrała na wadze, w domowym szlafroku, bez makijażu, z opuchniętymi od płaczu oczami i spękanymi wargami.

-No tak, trudno się dziwić, że poszedł do młodszej. Popatrz na mnie… Gruba, bez fryzury, bez paznokci, bez makijażu. Tamta pewnie piękność, a ja całkowicie o sobie zapomniałam. Dzieci, mąż, wnuki… potem kury, ogród… Eh… Lena pogładziła się po policzku i z żalem wyobrażała sobie tamtą kobietę i Czesia w jej ramionach.

Przypomniała sobie ostatni rok. Był ciężki trudna ciąża u Zosi, nowe dziecko u Wojtka, ciągły rozgardiasz i domowe sprawy. To wszystko pochłaniało ją bez reszty, dla męża nie było już czasu. Często Czesław wracał z pracy, jadł samotnie kolację, sam spędzał weekendy, gdy ona była zajęta wnukami. Wtedy zapewne znalazł czas na nową znajomość. Oddalił się, stał się nie tym samym człowiekiem, a ona zajęta wszystkim wokół nie widziała tego, a może nie chciała widzieć…

…Dni Leny dłużyły się bez niego. Najpierw był płacz i ból, potem jakby trochę lżej. Prosiła dzieci, by nie zrywały z ojcem kontaktu w końcu zawsze był dobrym ojcem, kochał wnuki, to ich sprawa. Dzieci narzekały, ale przyrzekały przemyśleć. Minęło pół roku. Smutno nie było jej przez łzy zajęć miała mnóstwo: gospodarstwo na głowie, wnukom trzeba pomóc. Emerytka, a tu jeszcze dorabiała w miejscowym sklepie. Schudła, zmieniła fryzurę, zaczęła wyglądać lepiej. Powoli jej uśmiech, znowu najpiękniejsza ozdoba, powrócił. Bo przecież życie toczy się dalej.

Po pół roku telefon z nieznanego numeru. W słuchawce głos znajomy, choć lekko obcy przez czas, a jednak bliski.

-Lenko moja… Przebacz, proszę, przyjmij z powrotem. Nie potrafię bez ciebie. Pierwsze dwa miesiące nic nie czułem, ale potem… Zamknę oczy ty przy mnie. Wpuścisz mnie choć na chwilę? błagał Czesław.
-Nie. Nie wpuszczę. Idź do swojej piękności. Wy tyle ze sobą wspólnego macie. A ja i bez ciebie sobie radzę. Lena odparła twardo i rzuciła słuchawkę.

Zaczęło się. Co wieczór Czesław dzwonił, błagał o wybaczenie, łagodził słowami…

-Lena, przecież my już nie młodzi, co się będziemy kłócić na stare lata? Diabeł mnie podkusił! Kocham cię, rodzinę kocham, dzieci, wnuki. Chcę być z wami.

-A kto ci broni? Dzieci i wnuki cię nie zostawiły, możesz je kochać, ile chcesz. A beze mnie jakoś się obejdziesz. Rozbitej filiżanki nie skleisz, ile byś nie próbował odpierała zdecydowanie.

Początkowo dzieci stanęły po stronie matki, jednak im dalej, tym częściej prosiły za ojcem.
-Mamo, na ojcu twarzy nie ma. Bardzo żałuje. Może byś mu wybaczyła? pytała córka Zosia.
-No tak, mamuniu, mogłabyś mu odpuścić. Przecież wiesz, że go kochasz dorzucał Wojtek.

-Nie, i koniec. Nie namawiajcie mnie. Nie umiałabym już z nim żyć cały czas pamiętałabym, jak mnie zdradził.

Tak mijały Leny dni. Praca, dom, rozmowy z dziećmi, wnuki. Wszystko już bez Czesława.

A on, z tą swoją wielką miłością, rozszedł się szybko. Wrócił do starej matki. Tęsknił za Leną, codziennie wspominał ich wspólne życie, żałował. Wiedział już, że niczego nie cofnie. Musiał nauczyć się z tym żyć…

W końcu zdobył się na desperacki czyn. Postanowił przyjść pod jej dom, upaść do nóg i prosić o wybaczenie. Może zmięknie serce ukochanej. Może go przyjmie. A jeśli nie chociaż spojrzeć jej w oczy…

Ubrał się staranniej i ruszył w drogę. Dojechał do znajomego domu, zapukał. Cisza. Lena była na nocnej zmianie. Stuknął jeszcze raz i postanowił przeczekać na ławeczce na werandzie. Zasnęło mu się jak nigdy mocno, do rana. Pewnie ściany tego domu miały na niego taki wpływ. I zmęczenie.

Lenka wróciła nad ranem. I jakież było jej zdziwienie! Na werandzie Czesiek. I nie oddycha, jakby. W świetle księżyca blady. Lena potrząsnęła go za ramię zero reakcji. Postukała po ramieniu nic. Szarpnęła jeszcze mocniej cisza.

-O Boże, niech mnie ręka boska broni… Czesiu, kochany, na kogoś żeś mnie zostawił… Jak ja sobie sama poradzę? zawyła, rzucając się mu na piersi.

A ten nagle łapie ją w ramiona, całuje.

-A więc kochasz, skoro mówisz kochany… Ja ciebie też, Lenko, moja najdroższa! Przebacz! Naprawdę nie potrafię bez ciebie… padł przed nią na kolana, twarz w dłoniach.

-Ty łachmyto, ty draniu! waliła go rękami po plecach Lena. Już myślałam, że ducha wyzionąłeś. Że coś sobie zrobiłeś i przyszedłeś się pożegnać… Nawyżyłeś się, marcowy kocur? To ja ci zaraz…

…Od tego czasu Lena z Czesławem pogodzili się i żyli jeszcze lepiej. I kochali się jeszcze mocniej i głębiej, bo już wiedzieli, jak to jest naprawdę stracić swojego człowieka. Tego najbliższego, jedynego. I zrozumieli czasem trzeba umieć wybaczyć. Duma nie zawsze prowadzi do szczęścia. I nawet, kiedy ktoś zachowa się niegodziwie, zawsze można gdzieś w sercu znaleźć dla niego mały kącik. Bo trzeba cenić i pielęgnować to, co mamy, a nie błądzić za straconym szczęściem. Ot, taka oto historia z dobrym zakończeniem.