Prawdziwa kobieta

Prawdziwa kobieta

Weronika! Gdzie ty się podziewasz?! Przynieś ogórki! Ile jeszcze mam czekać?!

Zniecierpliwienie Pawła było już wyraźnie słyszalne, skoro podniósł głos, ale Weronika była właśnie sama w środku ważnej sprawy. Starannie malowała lewe oko, czasami zatrzymując się, żeby podziwiać efekty świeżo kupionej, podejrzanie drogiej maskary. Jej prawe powieki, po zaaplikowaniu tuszu, nowej kreski i cieni, które Jolka najbliższa przyjaciółka Weroniki skomentowała słowami takimi to chyba prędzej na bal u prezydenta, niż na domowe siedzenie, powiększyły się dwukrotnie i trochę straszyły w lustrze. Ale na tym Weronika nie zamierzała poprzestać.

Na ogórki, które moczyły się w wannie, zupełnie nie miała teraz czasu ani nastroju.

A wszystko, bo tydzień wcześniej Paweł, ten sam, który teraz kombinował nad słoikami z ogórkami na zimę w kuchni, wypalił prosto z mostu:

Chcę, żebyś była prawdziwą kobietą!

I wręczył Weronice kartę z odłożoną przez rok skrytką na czarną godzinę.

Mało powiedziane, że zadziwił Weronikę. Szok to przy tym małe piwo.

Najpierw przyszła jej do głowy awantura. No bo jak to jeśli Pawełowi udało się coś uciułać i to całkiem nieźle, z pominięciem rodzinnego budżetu, to czy przypadkiem nie kręcił gdzie indziej? A może nawet pensji nie oddawał do końca i w ogóle, ile jeszcze takich numerów? Szybko urodziły się coraz gorsze podejrzenia a rozkminić, o co chodzi, było jeszcze trudniej. No i jak żyć z taką niewiadomą?

Ale zaraz potem Weronikę trafiła druga myśl. Usiadła więc ciężko na kuchennym taborecie i za nic miała przypalający się na gazie barszcz.

Co to znaczy: prawdziwą kobietą?!

Ach, co to były za emocje! Chciało się wrzeszczeć do nieba i rozbić nowiutki serwis z Ćmielowa, o którym Weronika śniła nocami. Teraz dostała go od teściowej i o mało nie zemdlała ze szczęścia; a ta, widząc Weronikę miotającą się między radością a niedowierzaniem, tylko machnęła ręką:

Oj, Weronisiu! Ty moja naiwna dziewczynko! Ja dla ciebie wszystko, tylko żyjcie spokojnie!

Czemu teściowa tak łaskawie podeszła, Weronika mogła się tylko domyślać, bo tematu rozwijać teściowa nie chciała. Przytuliła Weronikę, potem syna, ucałowała wnuki i odjechała do siebie. Nigdy długo nie gościła, zawsze tłumacząc się tym, że w domu każda kurka na swoim miejscu być musi.

Weronika nie protestowała. Woziła dzieci do babci w weekendy, pilnowała ich zachowania i zawsze główkowała, jak sprawić przyjemność tej kobiecie, która ją w rodzinie przyjęła z otwartymi ramionami i bez wytykania.

I nie bez powodu, bo w sumie Weronika nie była ideałem. Rodzina jej jeśli już to raczej szukała dziury w całym. Tym bardziej doceniała więc to, jak została przyjęta.

A jak to się zaczęło…

Paweł przywiózł Weronikę do matki, by się przedstawić; miała wtedy już synka. Przez dłuższą chwilę Weronika kurczowo trzymała się drzwi auta, patrząc raz na śpiącego Jasia, raz na Pawła:

Może jednak nie trzeba? Co ja jej powiem? Co ona mi powie? Wyprosi nas na bruk, jak nic!

Przestań, Werka! Dlaczego miałaby to zrobić? dziwił się Paweł.

Bo jak urodziłam Jasia, to ciotka własna wyrzuciła mnie z domu powiedziała, z goryczą wspominając przeszłość. Powiedziała, że przynoszę wstyd, że już nie należę do rodziny. To co dopiero obca kobieta… Chyba nie liczysz, że twoja matka mnie pokocha z dzieckiem na ręku?

Zobaczysz, jeszcze cię zaskoczy.

Weronika zaskoczeń miała powyżej uszu, ale nie wypadało się wycofać. Zabrała więc śpiącego synka i poszła za Pawłem.

Pani Olga, mama Pawła, rzeczywiście zaskoczyła Weronikę. Zachowanie ostrożne, ale po chwili sama wyciągnęła ręce:

Dasz mi go? Położę w mojej sypialni, biedaczek się namęczył.

Weronika nie wiedziała czemu, ale po prostu oddała jej Jasia. Mały nawet nie protestował. Otworzył na chwilę oczy, coś zamamrotał, objął babcię za szyję i usnął ponownie.

Babcią Olga została w oczach Jasia natychmiast, jeszcze zanim dobrze powiedział baba. To raz na zawsze podbiło serce Weroniki.

Syna Weronika urodziła wcześnie, tuż po osiemnastce. Ojca dziecka znała cała wieś i równie cała wieś plotkowała, czy Jarek Buga z Weroniką Stasiak weźmie ślub, czy kolejna biedna zostanie na lodzie. Jarka się bali: kobieciarz nad kobieciarze. Weronika znakomicie to wiedziała i zawsze brała szerokim łukiem.

Ale Jarek był jak lisek chytrusek. Wiedział, co i jak powiedzieć, by dziewczynie w głowie zamącić. Jeśli nie słowem, to siłą. Znali wieś tę historię z pierwszej ręki.

Jedna tylko Weronika nie przemilczała.

Wracała z miasta, bo odwiedzała ciotkę. Zepsuł się autobus. Kierowca wzruszył ramionami:

Dla jednej osoby wozić się nie będę. Idź na piechotę, przynajmniej pogodę masz dobrą.

No to Weronika szła samotnie przez pola.

Jarek swoją czerwoną beemką odnalazł ją zaraz za wsią.

Weronka, a co tak późno i sama? Podwiozę cię szarmancko zaprosił.

Nie trzeba, Jarek. Dojdę odburknęła i odskoczyła, ale już było za późno

Do domu wróciła w podartym ubraniu, we łzach. Omijając dom, gdzie spała chora mama, poszła do łazienki i próbowała zmyć z siebie ślady Jarka jeszcze długo po północy. Płakała, klnąc swoją naiwność, i martwiła się tylko tym, żeby mama nic nie zauważyła. Lekarz jasno jej powiedział serce matki nie wytrzyma silnych nerwów.

Mamy Weroniki już nigdy prawdy nie poznała. Niedługo potem umarła we śnie, zostawiając Weronikę samą.

Ciotka, która miała pomóc, pierwsza się jej wyparła.

Sama sobie zrobiłaś, sama się wysil. Ja ci nie pomogę! Dlaczego nic nie mówiłaś, nie zgłosiłaś?! Teraz byś mogła za mąż iść i byłoby po hałasie. A tak… Nie, Weronika! Ty sama sobie radź, mnie nie mieszaj! Mam swoje kłopoty!

Weronika z ledwością zrozumiała przesłanie, a gdy dotarło do niej, że nikt jej nie pomoże, ruszyła na posterunek.

Weronko, co też ty?! Dlaczego milczałaś? zmartwił się dzielnicowy. Obiecam ci, nie psu za ogon! Nauczę gnoja rozumu!

Jarka zamknęli.

Wtedy wyszła sprawa niejednego dziecka w okolicy. Siedem sztuk samych potomków policzono. Matki innych dzieci początkowo wypierały się, jedna po drugiej pękały i cała sprawa się wydała.

Matka Jarka przeklęła Weronikę przy wszystkich na rynku, plując jej pod nogi i życząc, by dziecko nie dożyło dnia narodzin.

Ale wieś stanęła za Weroniką murem. Jeszcze tej nocy bramę rodziny Bugów osmolono, a dwa miesiące później byli zmuszeni sprzedać dom i wynieść się daleko stąd.

Weronika urodziła zdrowego, mocnego chłopca, i na szczęście nie miał z Bugi nic oprócz nazwiska w dokumentach cały tata Weroniki, którego ona ledwie pamiętała, bo zmarł, zanim dorosła. Oczka karne jak wiśnie po babci, uszka i nosek jak ze starej fotografii ojca.

Sąsiedzi pomogli z wyprawką, pożyczyli kołyskę, dorzucili trochę grosza. Weronika gospodarowała resztką oszczędności mamy bardzo oszczędnie, wiedząc, że wychować dziecko to dopiero początek, a samodzielnie to jeszcze większy orzech do zgryzienia.

Ledwie się odetchnęło, ciotka przyjechała ponownie tym razem z wujkami, których Weronika wcześniej nie widziała.

Weronko, musisz się wyprowadzić. Dom jest nasz, po babci i dziadku. Jak mama twoja żyła, była na to zgoda, a teraz chcemy sprzedać. Damy ci twoją część.

Co mogła zrobić? Za te grosze w okolicy nie kupiłaby nawet chatki. Trzeba było do miasta a tam bez pomocy Nic. Sąsiedzi radzili, ciotka kręciła nosem i powtarzała: Ty nie powinnaś była dziecka rodzić.

Ale Weronika wiedziała swoje. Syna nikomu nie odda!

I wtedy zjawił się dzielnicowy z dobrą wiadomością:

W sąsiedniej wsi jedna kobieta sprzedaje pół domu. Sama nie daje rady. To dobra osoba, znam ją od lat. Jedź ze mną w weekend, obejrzysz, pogadasz, zdecydujesz sama.

Dziękuję! Weronika prawie się rzuciła mu na szyję.

Tak poznała panią Tatianę, właścicielkę połowy domu.

Weroniko, nie bój się. Spokojna ze mnie kobita. Czystości tylko wymagam, jak ci się dobrze będzie mieszkało, żyjemy razem bez problemów. Z dzieckiem ci pomogę, jak będziesz pracować. Ale na wycieczki mnie nie licz.

To dobrze, praca by mi się przydała.

Jest robota. Moja przyjaciółka otworzyła sklep, brakuje kogoś za ladą. Pogadam w twojej sprawie.

Tak właśnie Weronika poznała Pawła: zakupywał coś w sklepie, do którego przyszła pracować.

Zapakowała mu co trzeba, a nawet nie zauważyła, jak zaczęła mu opowiadać o synku, o pani Tatianie, która była dla chłopca drugą babcią, i o sobie Choć nigdy nie była gadułą!

Paweł słuchał, nie przerywał, pożegnał się, ale już wiedział, że oczy Weroniki ściągną go tu jeszcze nie raz.

Wrócił do Weroniki nieśmiało, bo nie wiedział, jak opowiedzieć o swojej przeszłości że żona znikła, zostawiając dwójkę maluchów, mama zajęta chorym ojcem, a dzieci płaczące nocami za kimś, kogo już dawno nie pamiętają.

Krążył więc wokół sklepu, zamiast wejść i powiedzieć wprost. Tylko, że Weronika już wszystko o nim wyciągnęła od pani Tatiany.

Jak tylko wszedł, Weronika palnęła prosto:

Twój starszy ile ma lat?

Trzy skończy.

A młodszy?

Roczek.

Jak mój Jaś.

Wera

Przedstaw mnie dzieciom, zobaczymy, co dalej.

Tak właśnie się zeszli.

Ślub był cichy, bez gości, a wesele sprowadziło się do domowego obiadu. Po ślubie pojechali z dzieciakami nad Bałtyk. Weronika cieszyła się bardziej niż dzieci, bo nigdy wcześniej nie była nawet w Trójmieście.

Ale to nie znaczy, że zawsze było różowo. Gdy starszy syn się rozchorował, Weronika miesiącami koczowała przy szpitalnym łóżku, powierzając młodsze dzieci teściowej.

Potem pojawiła się matka synków Pawła, żądając praw rodzicielskich. Ale Weronika, przebywszy przez sąd, posterunek i tabelki w urzędzie miasta, została chłopcom matką już nie tylko z sympatii, ale i na pełnoprawnych papierach.

Biologiczna matka po raz drugi znikła, nawet nie czekając na decyzję sądu, a Weronika odetchnęła dopiero, gdy teściowa przytuliła ją po sprawie:

Teraz mogę być spokojna o wnuki.

Mijały lata, dzieci rosły, a Weronika dalej była tą samą trochę cichą, troszkę roztrzepaną dziewczyną z małej wsi, która częściej się śmiała, niż mówiła, ale której nikt nie chciałby nadepnąć na odcisk. Grzała się w cieple rodzinnego uścisku, ale gdy ktoś zagroził jej dzieciom, zamieniała się w prawdziwą lwicę.

I tu nagle taka jazda! Przyszedł facet i mówi, że nie jest kobietą!

Całą noc po tym, jak Paweł wręczył jej kartę, Weronika nie mogła zasnąć. Przewracała się z boku na bok i zerkała w lustro w świetle lampki. Oglądała się z każdej możliwej strony, próbując zrozumieć, co z nią nie tak. Spytać męża? Ale dumna była, więc nie.

Nazajutrz, po odprawieniu dzieci do szkoły i przedszkola, poleciała do Joli.

Jolka, co mam robić?!

Jola, równie nie z tego świata, uznała, że najlepszy będzie głos ekspertów i zaczęła wyciągać z szafy stos kobiecych czasopism. Już po pół godzinie obie wiedziały, że prawdziwa kobieta musi się zdrowo odżywiać, ślicznie ubierać, umieć zrobić kreskę eyelinerem i ogólnie być perfekcyjna, bo inaczej to taki człowiek od czapy, nawet jak ma kokardkę (a co jeśli jak Weronika, nie ma?).

Kokardki Weronika nie kupiła. Ale do miasta na zakupy z Jolą pojechała. Podrasowała kosmetyczkę, sprawiła sobie bajeczną koszulę nocną i szpilki tak piękne, że nawet bała się je z pudełka wyjąć, żeby chłopaki nie zaniosły w piasek.

Ale efekty tych starań Paweł chyba nie docenił.

Weronika właśnie kończyła cień na oku, gdy do łazienki wpadł Paweł i ona… pyknęła się pędzlem w samo oko! Natychmiast uznała: bycie prawdziwą kobietą to nie dla mnie.

Werka, co ci się stało?! Paweł aż zbladł, jak zobaczył żonę pół napłakaną, pół złą, skaczącą po łazience na jednej nodze.

Przez ciebie! wysapała Weronika, rozmazując z takim trudem nakładany makijaż. Kobiety ci się zachciało? To ja niby kto?!

Paweł ogarnął, o co chodzi, i przytulił ją, kończąc jej pościgi w łazience:

Daj spokój, jeszcze się udusisz. Pomogę ci!

Myjąc delikatnie jej twarz szmatką, mruczał:

Może jestem łamaga, ale ty to dopiero masz tupet! Przecież wiesz, że nie umiem mówić o uczuciach. Zamiast spytać, co miałem na myśli, sama się nakręciłaś!

To po kiego ci te pieniądze? Czemu mówisz, że nie jestem kobietą? już próbowała się wywinąć, ale ją złapał.

Bo ty, odkąd razem żyjemy, nigdy sobie nie pozwoliłaś na nic przyjemnego. Wszystko dla dzieci, dla mnie, nawet moją mamę rozpieszczasz, a siebie nigdy! Czy to normalne? Dlatego dałem ci tę kasę, żebyś wreszcie zrobiła coś dla siebie. Tak jak te wszystkie kobiety w reklamach, co latają po galeriach i kupują bez opamiętania.

Tu już Weronika parsknęła śmiechem.

Śmiała się tak, że aż dzieciaki przybiegły, bo myślały, że mama płacze trzeba było się nieźle natrudzić, żeby ich uspokoić.

A wieczorem, gdy dzieci spały, Weronika wyszła na ganek, podniosła zupełnie czystą twarz do nieba i zachichotała, przypominając sobie ten cały babski ambaras.

Wszystko! Ostatnie słoiki odstawiłem! wyszedł za nią Paweł i usiadł obok niej na schodze.

Dobrze je zakręciłeś?

Pewnie! Ogórki pierwsza klasa!

To się przydadzą szybciej, niż myślisz uśmiechnęła się Weronika, kładąc Pawłowi rękę na brzuchu.

Ty nic nie mówiłaś?! Paweł chwycił ją mocno.

Kiedy miałam? Ty z ogórkami w łazience, ja na prawdziwą kobietę, na mnie to ciągle zero czasu!

Próbowała coś jeszcze dodać, ale Paweł nie pozwolił ucałował ją porządnie, żeby pamiętała, że kobietą bywa się wtedy, kiedy serce położy się dokładnie tam, gdzie dusza oddycha. Trochę po skosie. Tam, gdzie miejsce dla niej.