W szkole ciągle mnie wysyłali na różne olimpiady. Pewnego razu zgłosili mnie na olimpiadę chemiczną. Odebrałem to jako wyraz uznania dla moich zdolności intelektualnych.

W podstawówce ciągle mnie wysyłali na jakieś olimpiady. Raz kazali mi jechać na olimpiadę z chemii. Uznałem to, oczywiście, za uznanie moich wybitnych zdolności intelektualnych. Jak tylko się o tym dowiedziała moja mama chemiczka z rodowodem, która zanim poznała mojego ojca, nosiła staropolskie, szlacheckie nazwisko to zachowała się wyjątkowo jak typowa pani Krysia z warzywniaka. Zazwyczaj śmieje się jak damulka z powieści Prusa, a tu nagle chlusnęła herbatą po stole i roześmiała się tak szczerze, że aż mnie zatkało.

To był pierwszy i ostatni raz, kiedy widziałem mamę w takim ataku wesołości. Potem skierowali mnie na olimpiadę fizyczną. A potem jeszcze następną. I nagle coś zaczęło mi świtać dyrekcja po prostu regularnie mnie deleguje, żeby innym dzieciom umożliwić spokojną naukę.

Na Biologię już nie pojechałem sam. Przykleili mi do boku Tolka Kwiatkowskiego. On też był tak wybitnym biologiem jak ja z odległości stu metrów potrafił odróżnić jelenia od żółwia. Kiedy nauczycielka biologii dowiedziała się, kto będzie reprezentować szkołę, była bardzo bliska ogłoszenia strajku włoskiego. Ale cały dzień ich nie będzie! próbowała ją przekonać pani dyrektor z wicedyrektorką.

Usadzili nas z Tolkiem w potężnej auli wśród sześćdziesięciu innych, równie skonsternowanych biolożanek i biologów. Rozdali nam wielkie arkusze papieru. W tym samym czasie za trybuną przemowę wygłaszała kobieta, której broszka z czegoś szklanego na piersi mogła skutecznie przyciągać tragarzy. Krótko mówiąc, przemówienie się udało przesłanie: nie jesteśmy tu przez przypadek, czeka nas wielkie życie, a jak teraz będziecie ściągać lub rozrabiać, to skończycie rozładowując wagony, choć, oczywiście, to praca szlachetna.

Rozejrzałem się po sali i szturchnąłem dziewczynę po prawej. Zarumieniła się, spuszczając spod tuszowanych rzęs nieśmiałe spojrzenie. Nagle wszyscy zaczęli coś gorączkowo pisać, co bardzo rozgniewało Tolka:
Ale ja nie wiem, co my mamy robić! Ej, co się tu robi?
On był święcie przekonany, że przywieźli nas tu tylko po soczek. Szybko obczaiłem arkusz i zorientowałem się, że w pustych rubrykach trzeba wpisać odpowiedzi. Przekazałem to Tolka. Kobieta z broszką poprosiła mnie, żebym się uspokoił.
Gdzie tu mają być odpowiedzi? pyta Tolek.
Kobieta z broszką mimochodem zapytała, z jakiej szkoły są te dwa skrzydlate orły nauki. No, kogo jak kogo, ale detektywa z dzielnicowej izby dziecka łatwo nie podejdziesz. Odpowiedziałem więc, że jesteśmy z podstawówki numer sto siedemdziesiąt dwa. Zanotowała to i na moim, i na Tolka arkuszu. Potem sama coś zanotowała w swoim notatniku.
Przecież my jesteśmy ze sto siedemdziesiąt piętej! oburzył się Tolek.
Cicho siedź, nie pogrążaj szepnąłem do niego.
Tolek kopnął mnie pod stołem, ale trafił w krzesło dziewczyny przed nami, która odwróciła się niczym sowa. Stwierdziła, że nie grozimy jej jadalnością, i poprosiła, żebyśmy następnym razem tak nie robili. Miała piegi, które zapadły mi w pamięć.
O co ci chodzi? rzucił Tolek. Nie zawracaj głowy!

Zaraz potem kobieta z broszką zrobiła jej ostatnie upomnienie, a dziewczyna się rozpłakała. Żeby ją pocieszyć, kobieta matczynym tonem powiedziała, żeby zaufała własnym siłom, a na pewno się uda. Umiała przekonać dziewczyna wytarła łzy i naprawdę zaczęła sobie radzić.

Byłem w niezłym położeniu. Próbować przywołać daty z życia Karola Linneusza, jednocześnie zerkać na rzęsy dziewczyny… To się nie da! Jak się uprzesz na oba naraz, to z tego tylko Karol Linneusz z wydłużonymi rzęsami wyjdzie, i to wcale nie jest budujący widok, kimkolwiek by był.

Ile gatunków ryb żyje w Wiśle? westchnął Tolek.
Dziewięćset dwanaście odpowiedziałem.
Na pewno?
Takich rzeczy się nie żartuje.
Odpowiedź o Linneuszu sformułowałem tak, żeby zmieściła się nawet w biografii Kownackiej. Byłaby prawidłowa, gdyby oceniający nie uznali mnie za wybitnego teoretyka.

Pójdziesz do kina? napisałem na kartce, złożyłem starannie i rzuciłem dziewczynie z rzęsami. Odpowiedź pojawiła się szybko: Już mam chłopaka napisała elegancko. Do dziś zadziwia mnie, że kobiety nigdy nie potrafią od razu powiedzieć tak. Przecież nie chciałem burzyć jej związku proponowałem koleżeńskie kino! Ja już przyjaźniłem się z dwiema dziewczynkami, które były przyjaciółkami. Chłopaki tych dziewczyn spali spokojnie, tylko mój tata trochę cierpiał finansowo, wydając mi złotówki.

On lepszy ode mnie? rzuciłem na kartce.
Tak odparła.
To czemu nie jest na olimpiadzie? Zamyśliła się. Rozumiem ją.

A ty Wisłę z Bałtykiem nie mylisz? zapytała cicho kobieta z broszką, przechodząc koło nas już chyba trzeci raz. W naszym biologicznym mateczniku ewidentnie szukała ściąg. Ale żeby ściągać, trzeba chociaż wiedzieć z grubsza, o co chodzi. U nas z Tolkiem nie miała czego szukać.

On wyglądał jak rozdrażnione dziecko znajdujące się na granicy konieczności interwencji medycznej, ale po prostu taki miał wyraz twarzy kobieta tego nie wiedziała.
Jaki ocean? O czym ona mówi? szepnął zdenerwowany Tolek i znowu przeszkodził mi w nawiązywaniu niejasnych kontaktów.
Kto jest kim z Lindą? zapisałem i przesłałem.
Nie! wróciło do mnie, dodane było rysunkowe śmieszne uszko z warkoczykiem. Oj, nie powinna była tego rysować uszy mnie intrygowały bardziej niż rzęsy. Dzisiejszym emotikonom brakuje tej magii. Już prawie czułem motyle w brzuchu, ale znowu został przywołany do porządku przez Tolka.

Słuchaj, mam pytanie zagadnął mnie z powagą, na jaką go stać. Jaki poziom kon-for… macji ma białko keratyna? Keratyna to odpowiedź? Jakiś Uzbek chyba pisał. Wiewiórki mają rude włosy, nie?
Potwierdziłem i dorzuciłem:
Zimą są szare.

Tolka to zadowoliło: Rude. Zimą szara. zanotował. On mógł dopasować się do każdego towarzystwa.

Dziewczyna z piegami nachyliła się do mnie i szepnęła: „Alfa-helisa”.
Gdzie? odwracam się zdezorientowany.
Poziom konformacji tłumaczy, po czym znika w swoim arkuszu.
Zapatrzyłem się na jej uszy. Też były rozbrajające. Szybko zanotowałem odpowiedź, wyrwałem skrawek brudnopisu i wypisałem: Idziemy do kina?. Przecież coś w końcu musi zaiskrzyć…

Idziemy spadło na moje biurko.
Po chwili z prawej pojawiło się kolejne: No dobra, idziemy.

To był klasyczny egzystencjalny klincz. Próbując z niego wybrnąć, musiałem odpowiedzieć na: Jak nazywa się młode nosorożca?. Trudno się skupić, kiedy dwie dziewczyny naraz domagają się poważnych relacji. Nososzkrab? Nosobąbel? Cielak?… Nosotolek? Z prawej rzęsy, z przodu piegi mam dość. W końcu napisałem: Młode nosorożca.

Z piegowatą trzymaliśmy się razem aż do zimy, gdy wiewiórki poszarzały. Ta z rzęsami nie przyszła do kina. No tacy są ci kobiety pełne zagadek.

Tak czy siak, w olimpiadzie z biologii zająłem drugie miejsce i dostałem dyplom. Oczywiście wręczyli go po dwóch miesiącach, bo szukali. W podstawówce nr 172 znaleźli tylko jednego ucznia o moim nazwisku był w pierwszej klasie i na pytanie pani dyrektor: Jak mogłeś być na olimpiadzie? się rozpłakał i zadeklarował poprawę. W końcu mnie jednak znaleźli.

Byłem jedynym z całej tej naukowej elity, który wiedział, jak się nazywa młode nosorożca. Naukowcy do dziś nie wymyślili lepszej nazwy. Tak właśnie wszedłem do świata nauki i na chwilę poczułem się tam swojo. No, a potem jak widzicie popsułem się i wyszedłem.