Tatusiu, jak mogłeś?! Dlaczego tak postąpiłeś wobec mamy?!

Tato, jak mogłeś?! Jak mogłeś tak postąpić z mamą?!

Weronika wraz z przyjaciółką spacerowały po łódzkim parku, kiedy nagle zauważyły mężczyznę i kobietę. Objęci, z uśmiechem, a on szeptał jej coś do ucha. Kobieta cała promieniała. Weronika patrzyła na nich z szeroko otwartymi oczami i nie mogła oderwać wzroku. Weroniko, co jest? Halo! zawołała zdziwiona przyjaciółka. Nic się nie dzieje. Chodźmy rzuciła nagle Weronika. Dziewczyny się pożegnały. Weronika wracała do swojego bloku i nie mogła uwierzyć w to, co przed chwilą zobaczyła! Tato, jak mogłeś?! Jak mogłeś to zrobić mamie?! powtarzała w myślach, wciąż w szoku.

Weronika oraz jej przyjaciółka Zuzanna wychodziły właśnie z zajęć pozalekcyjnych przy Uniwersytecie Łódzkim. Nie chciało im się jeszcze wracać do domu, więc Weronika zaproponowała:

Zuza, może pójdziemy jeszcze na spacer w parku?

Jasne, póki jasno! zgodziła się Zuzanna.

Park był całkiem na drugim końcu ulicy, ale przecież mogły się trochę przejść.

Szły parkową alejką, zerkając jednym okiem na zakochane pary. Nikt na nie nie zwracał uwagi.

W pewnym momencie skręciły w boczną, pustą uliczkę i tam zobaczyły mężczyznę i kobietę. Byli objęci, a on coś szeptał jej cicho. Kobieta śmiała się, jakby cały świat należał do niej.

Mimo że mężczyzna stał do nich plecami, widać było, że jest już nie najmłodszy.

Zuzanna tylko szybko rzuciła na nich okiem, przyzwyczajona do widoku par, ale wtedy zauważyła, jak Weronika wpatruje się w nich jak zahipnotyzowana.

Weroniko! Co się dzieje?

Nie, nic Chodźmy już szybko odpowiedziała Weronika i przyspieszyła kroku.

Opuszczając park, Weronika szła zamyślona, z głową spuszczoną. Dziewczyny pożegnały się i rozeszły się do siebie

Weronika z głową pełną myśli kroczyła w stronę domu. Cały czas widziała przed oczami rozpromienioną twarz kobiety pod drzewem, obok mężczyznę, który coś jej szeptał, śmiejąc się razem z nią i nie widząc nikogo poza nimi nawet… własnej córki!

Tato, jak to możliwe? Przecież byłeś dla mnie wzorem… A ty masz kochankę? Nie uwierzyłabym, gdybym nie zobaczyła tego na własne oczy powtarzała sobie Weronika.

Weronika wróciła do domu później niż zwykle.

Siadaj do kolacji! mruknęła matka. Z ojcem się nie można doczekać.

Już, tylko ręce sobie umyję odpowiedziała Weronika trochę niepewnie.

Długo myła ręce w łazience. Wyszedłszy zobaczyła, że ojca wciąż nie ma. Zjadła szybko i skierowała się do swojego pokoju.

Usiadła przed laptopem, ale nie mogła się skupić. Przed oczami ciągle miała scenę z parku. Nie chciało się wierzyć, że to prawda.

To mój tata. Czy naprawdę zdrada i oszustwo to normalna rzecz w dorosłym życiu? Czego mu brakuje? Czy może zostawić nas przez tamtą kobietę? myślała gorączkowo.

Naraz wpadła jej do głowy pewna myśl.

Czy ta jego kochanka w ogóle wie, że on ma córkę? zastanowiła się.

Drzwi do mieszkania otworzyły się.

Przepraszam, kochanie! Ciężki dzień w pracy odezwał się ojciec.

Kiedyś tylko koniec miesiąca był trudny, teraz codziennie narzekasz odburknęła mama i znów zapowiadała się kłótnia. A może chodzi o coś innego?

Iwona, naprawdę teraz mam taki okres!

Jak zwykle zajrzał do pokoju Weroniki, jak zwykle chciał ją pocałować na dobranoc. Ale córka go odsunęła:

Idź, bo ci zimna kolacja wystygnie!

Co się stało, córciu?

Nic. A u ciebie?

Ojciec spojrzał na córkę z troską, jakby chciał coś powiedzieć, po czym zrezygnował i poszedł do kuchni.

Cały wieczór Weronika nie wychodziła z pokoju. W głowie tworzył się już plan na odzyskanie taty. Z nim poszła spać.

I z nim się obudziła, słysząc rozmowę rodziców:

Andrzeju, dokąd się wybierasz?

Do pracy, pilnie muszę.

Przecież dziś sobota, mógłbyś spędzić czas z rodziną.

Niedługo wrócę. Umówimy się na obiad.

Weronika wyszła z pokoju, przeciągnęła się, udając, że dopiero się obudziła.

A ty gdzie idziesz? zapytała matka.

Mamo, mam dodatkowe zajęcia. Już się spóźniam.

Co za czasy poskarżyła się mama. Wiecznie cię nie ma.

Weronika schowała się w łazience. Potem zaczęła się szybko szykować, widząc ojca czekającego w przedpokoju. Uśmiechnął się:

Zawiozę cię na zajęcia!

Weroniko, wypij chociaż kawę! wyszła z kuchni mama. Już ci nalałam.

Szybko wypiję! odpowiedziała i pobiegła do kuchni. Stojąc opróżniła filiżankę i wybiegła na korytarz.

Chodźmy, tato!

Szli razem przez chwilę w ciszy, aż ojciec pierwszy się odezwał:

Weroniko, jesteś na mnie zła?

Nie, tato! Może mam taki nastoletni bunt Weronika na moment zamilkła, zebrała się na odwagę: Kocham cię, tato!

Ja ciebie też, córeczko!

Najbardziej na świecie?

Ojciec spojrzał na nią uważnie, jakby się lekko zdziwił, ale potwierdził uśmiechając się:

Najbardziej na świecie!

Szli razem, uśmiechając się, ale nie chcąc zostawić sobie wzroku.

Tato, musisz już iść. Spotkamy się na obiedzie, pamiętaj, obiecałeś!

Weronika ruszyła w stronę swoich zajęć, odwróciła się i schowała za krzakiem. Gdy upewniła się, że ojciec nie ogląda się za siebie, ruszyła za nim ostrożnie.

Dziewczyna miała jeszcze nadzieję, że tata idzie do pracy, ale on skręcił w zupełnie inne miejsce.

Szli długo. Ojciec nie obejrzał się ani razu. Pod jednym blokiem zadzwonił.

Po kilku minutach wyszła kobieta. Weronika nie mogła oderwać wzroku.

Ale piękna! pomyślała. Czy naprawdę jest dla taty ważniejsza od nas z mamą?

Kobieta podbiegła, pocałowała tatę, razem poszli trzymając się za ręce.

Okolica była mało znana i raczej opustoszała. Weszli do małego skwerku, usiedli na ławce i rozmawiali. Weronika obserwowała ich z ukrycia. Najpierw rozmowa była poważna, potem jednak się pocałowali na dłużej.

Weronika patrzyła, coraz bardziej rozżalona.

Po chwili para ruszyła z powrotem, doszli do bloku, żegnali się pocałunkiem i kobieta zniknęła w klatce schodowej, a ojciec poszedł w stronę domu.

Weronika poczuła, co chce zrobić. Musi skonfrontować się z tą kobietą.

Wtedy zobaczyła, jak kochanka ojca znów wychodzi, tym razem z workiem śmieci, kierując się do śmietnika. Weronika podeszła do niej zdecydowanie.

Dzień dobry! zagrodziła jej drogę, gdy ta zamknęła śmietnik i chciała wrócić do bloku.

W czym problem? kobieta spojrzała zaskoczona.

Posłuchaj, jeśli jeszcze raz spotkasz się z Andrzejem, nie będzie miło.

Kim ty w ogóle jesteś?

Nie domyśliłaś się?

Czego chcesz? kobieta wciąż nie rozumiała.

Mam ci powiedzieć wprost wyciągnęła telefon. Dzwoń do niego!

Proszę bardzo podała telefon.

Dzwoń do niego i powiedz, żeby więcej się z tobą nie spotykał! Jestem jego córką i on kocha moją mamę!

Kobieta zadzwoniła:

Andrzeju, już nie będziemy się spotykać.

Dlaczego?

Nic z tego nie będzie. Masz rodzinę, a ja po studiach i tak wyjeżdżam z Łodzi.

Weronika wyczuła ulgę w głosie ojca:

Dobrze, wszystko rozumiem. Trzymaj się!

Gdy Weronika wróciła do domu, rodzice jedli obiad i spokojnie rozmawiali.

Skąd ta twoja radość? spytała mama, zerkając na córkę. Głodna?

Pewnie!

Córciu, dlaczego jesteś taka radosna? dorzucił ojciec.

Tato, kochasz mnie? zapytała Weronika.

Kocham!

A mamę?

Padła chwila ciszy, po niej wyraźna odpowiedź:

Mamę twoją kocham tak samo!

Naprawdę, was kocham! powtórzył wyraźnie szczęśliwy ojciec.