— Przepraszamy bardzo — zaczął jeden z policjantów. — Ale ta pani twierdzi, że pański kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem ukradł jej kociaka…

Przepraszamy bardzo zaczął jeden z policjantów ale ta pani twierdzi, że państwa kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem ukradł jej kociaka…

Zdarzają się takie budynki, które nazywa się narożnymi. Dwie klatki schodowe połączone są w jeden blok, ale stoją pod kątem prostym dokładnie na dziewięćdziesiąt stopni.

A jeśli od strony dziedzińca są balkony, to właśnie w samym rogu prawie się stykają.

To prawie to maksymalnie półtora metra.

I właśnie…

Pewnego dnia wracaliśmy z Magdą do domu po pracy. Pracowaliśmy w jednej firmie i codziennie jeździliśmy razem samochodem.

Przechodziliśmy przez podwórko naszego bloku na warszawskim Mokotowie, gdy zobaczyliśmy, jak wataha bezpańskich psów rzuciła się na kota dachowca, którego dokarmialiśmy razem z sąsiadami.

Bez wahania przegoniłem psy, ale kot i tak oberwał. Na szczęście nie śmiertelnie. Zabraliśmy go do auta i pojechaliśmy do weterynarza.

W przychodni opatrzono mu rany, zszyto, dano kroplówkę z witaminami, zastrzyk przeciwbakteryjny i kazano przynosić biedaka na kontrolę przez tydzień.

Tak właśnie Stefan pojawił się w naszym domu.

Dlaczego Stefan? zapytacie. Bo wyglądał na typowego cwaniaka z Pragi. Groźny wyraz pyska, brudny, z bliznami. Ale, jak się okazało…

Stefan zaskakująco szybko przyzwyczaił się do ciepła i opieki. Już po kilku dniach leżał na sofie, zadowolony mruczał i mrużył oczy, gdy Magda drapała go po brzuchu.

Popatrz na tego pieszczocha śmiała się, głaszcząc go delikatnie.

Stefan marszczył pyszczek jeszcze bolały go rany ale mruczał dalej. Wyraźnie mu się to podobało.

Z czasem w pełni wyzdrowiał, wyczyścił się, przybrał na wadze, a jego futro zaczęło błyszczeć. Wkrótce wylegiwał się już na naszych kolanach, jakby mieszkał tam od zawsze.

Dawne życie zimno, głód, walki, strach powoli odpływało w niepamięć.

Teraz Stefan codziennie wychodził na balkon, siadywał na poręczy i obserwował podwórko. Nie ciągnęło go już na zewnątrz za dobrze znał już cenę wolności.

Na sąsiednie balkony nie zwracał uwagi, aż do pewnego dnia…

Kiedy na prawie styczącym się balkonie sąsiadki pojawił się malutki kociak puchaty, zadbany, z rodowodem wypisanym na pyszczku.

Pupil hrabiny, ot co… jeszcze nie wie, jak wygląda świat pomyślał Stefan z pogardą i demonstracyjnie odwrócił się ogonem.

Jednak dzień później usłyszał dziwny dźwięk. Zaintrygowany podszedł bliżej balkonu sąsiadki.

Kociątko skulone w rogu żałośnie piszczało.

Hej! zawołał Stefan. Co jest? Dlaczego płaczesz? Jedzenia ci nie dali?

Malec zadrżał i jeszcze mocniej przyciskał się do ściany, patrząc ze strachem na dużego kota.

No co się tak zamartwiasz? powtórzył Stefan.

Wtedy kociak, nie wychodząc z kryjówki, wyszeptał:

Ona mnie… kapciem… Uderzyła. To bardzo boli.

Stefan sam nie doświadczył nigdy uderzenia kapciem. Teraz był już rozpieszczanym pupilem. Ale ból dobrze znał.

Kapciem, powiadasz? dopytywał. Za co niby?

Z rana zaczęłam miauczeć… głodny byłem…

I co z tego? zdziwił się Stefan.

Za to mnie uderzyła. I jeszcze nakrzyczała…

Stefan zamilkł. Maleńki szary kłębek drżał dalej, nie odważając się wydać dźwięku.

Przypomniały mu się własne głodne i przestraszone noce na dworze.

Często cię bije? zapytał cicho.

Prawie codziennie wyszeptał kociak. Za każdy najmniejszy hałas albo psotę. Ona mnie nie kocha…

Za to przez telefon chwali się koleżankom, że jestem drogi. Że kosztowałem majątek. A ja nie rozumiem, co to znaczy drogi…

Stefan wiedział. Jego pani często mówiła: Ty mój kochany. Ale tu to brzmiało inaczej.

Zmarszczył się. Dziwna sytuacja. Było mu żal kociaka. Na ulicy wiedziałby, co robić. Ale teraz był kotem domowym. Co robić w takiej sytuacji?

Kociaka zawołała właścicielka z mieszkania. Skulony, wystraszony, zostawił pod sobą plamkę ze strachu i uciekł do środka.

Stefan patrzył na wilgotną plamę. Przypomniał sobie, jak sam kiedyś, będąc małym, popuścił z przerażenia przed wielkim psem…

Od tej pory coraz więcej czasu spędzał na balkonie. Nowego znajomego nazwano dumnie… Złotówka.

Stefan uznał, że bardziej pasowałoby Mułek.

Mułek przyzwyczaił się do jego obecności i teraz pierwszy przybiegał na balkon się wyżalić:

Dzisiaj powiedziała pociągał nosem że jak nie przestanę hałasować, to mnie wyrzuci przez balkon. Ma już dosyć sprzątania po mnie…

Stefanowi stawała sierść dęba, zęby same wychodziły na wierzch.

Często słyszał krzyki i obelgi sąsiadki, czasem nawet…

Czasem drżał, słysząc uderzenie kapcia o małe ciałko.

Decyzję podjął dawno. Ale bał się.

Wyrzucą mnie myślał. Za coś takiego na pewno.

Nie chciał wracać do zimna, głodu i samotności. Nie chciał stracić ludzi, którzy go uratowali.

Ale myśl, że ona może zabić małego, nie dawała mu spokoju.

Kilka dni później wszystko się wydarzyło.

Stefan siedział na balkonie i nasłuchiwał. Z mieszkania sąsiadki dobiegały wrzaski. Kobieta zza ściany znowu krzyczała na Mułka.

Stefan widział to w odbiciu drzwi balkonowych.

W pewnym momencie nagle wstała, chwyciła kapcia, zamachnęła się i wrzasnęła:

Zamorduję cię, paskudztwo!

Nim zdążył się zorientować, Stefan przeskoczył półtora metra na jej balkon.

Kobieta nie zdążyła rzucić pantoflem. Nagle tuż przed nią na łóżku pojawiło się coś…

Nie. Ktoś.

Olbrzymi kot z przerażającą miną, zjeżonym futrem, syczący i warczący. W jej oczach miał zionąć ogniem i strzelać błyskawicami.

Tego już było dla niej za wiele.

Z krzykiem rzuciła kapcia, a po piżamie popłynęła jej ciecz…

Zobaczyła samego diabła.

Diabeł podniósł łapę z wysuniętymi pazurami. Sąsiadka zaczęła wrzeszczeć, zasłoniła się rękami i zemdlała.

Dziesięć minut później u nas zadzwonił domofon. W drzwiach stała rozczochrana sąsiadka z szalonym wzrokiem.

Państwa kot mnie zaatakował! krzyczała. Podrapał mnie i ukradł mojego bardzo drogiego kociaka! Dzwonię po policję!

Proszę pani odpowiedziała spokojnie Magda nasz kot cały czas jest w domu. Nigdzie nie wychodzi. Państwa kociaka tu nie ma.

Twarzy sąsiadki wykrzywiła złość. Chciała coś jeszcze powiedzieć, ale zamiast słów wyszło tylko syczenie. Wybiegła i trzasnęła drzwiami.

Po dziesięciu minutach przyszła policja. Przewodzili im ci sami policjanci, a za nimi stękała sąsiadka.

Przepraszamy powiedział jeden ale ta pani twierdzi, że państwa kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją i porwał kociaka…

Słucham?! wykrzyknęliśmy z Magdą jednocześnie.

Z naszych twarzy biło szczere zdziwienie.

Panowie oficerowie, zapraszam. Proszę się przekonać. Kot śpi na sofie, żadnego kociaka nie mamy.

Weszli do środka. I rzeczywiście, Stefan smacznie spał rozciągnięty na kanapie.

To on! zawołała sąsiadka. On na mnie napadł, podrapał i porwał moją Złotówkę!

Przepraszam, co ukradł? nie zrozumieli policjanci. Państwa kot ukradł złotówki?

O rany, chyba nie wiecie o czym mówię?! darła się sąsiadka. Mój kociak ma na imię Złotówka!

Policjanci wymienili między sobą spojrzenia i wyszli na balkon.

Prawie dwa metry zauważył jeden.

I twierdzi pani, że kot przeskoczył takie coś z kociakiem w pysku? dodał drugi.

Nie wierzycie mi?! wrzeszczała sąsiadka, biegając po cudzym mieszkaniu: Złotówka! Złotówka! Gdzie jesteś?!

Wyciągała szuflady, rzucała pościel z łóżka, wygarniała rzeczy z szafek.

Policjanci musieli ją posadzić siłą.

Proszę pani powiedział surowo jeden z nich narusza pani prawo. Za taki bałagan właściciele mają prawo złożyć skargę.

Ja?! Po tym, co mnie spotkało?!

Swoją drogą dodał drugi proszę pokazać, gdzie panią kot podrapał lub ugryzł.

Sąsiadka zająknęła się, zgubiła wątek, po czym wykrzyczała:

Jeszcze się z wami policzę!

Proszę uprzejmie powiedziała Magda ale niestety bardzo czuć od pani moczem… Można prosić, żeby nie siadała pani na moim krześle?

Oczy sąsiadki poszerzyły się. Najpierw zrobiła się czerwona, potem zieleniała, na końcu pobladła.

Wybiegła trzaskając drzwiami u siebie.

Zgłaszacie incydent? zapytał nas jeden z policjantów.

Nie odpowiedzieliśmy zgodnie.

Wygląda na to, że nie jest do końca poczytalna dodała Magda łagodnie.

Przepraszamy za zamieszanie pożegnali się policjanci i wyszli.

Spojrzeliśmy na Stefana, który już się obudził i siedział na kanapie.

No chodź tu… powiedziałem.

No chodź… powtórzyła Magda.

Stefan spojrzał na nas niepewnie, zeskoczył z sofy i podszedł do szafy.

Zręcznie podważył drzwiczki pazurami, wskoczył na półkę i delikatnie wyciągnął spod ręczników… kociaka.

O Boże… westchnęliśmy równo.

Usiadłem ciężko na kanapie.

Stefan podszedł i ostrożnie położył przy nas drżący szary kłębuszek.

I co z nim teraz zrobimy? zapytała Magda, biorąc malucha i sadzając go sobie na kolanach.

Mułek zadrżał i skulił się jeszcze mocniej.

Nie bój się, maluchu powiedziałem cicho.

Kotów się tu nie krzywdzi dodała łagodnie Magda, gładząc go po grzbiecie. A ty, Stefan, jesteś ukarany. Tak postępować nie wolno. Nie wolno i już. Musiałeś wymyślić coś innego.

Innie? zdziwiłem się. Przecież wyratował go z rąk czarownicy. Za co go karać?

A zresztą… nie mamy przecież kociaka. Policja potwierdziła.

Typowo westchnęła Magda do Mułka. Męska solidarność. Jeszcze powiesz, że powinien dostać nagrodę?

Oczywiście! Nagrodę! potwierdziłem z uśmiechem. Chodź, Stefan, dam ci kurczaka.

No tylko popatrz na nich! żachnęła się Magda, jakby szukając poparcia u Mułka.

Kociak niespodziewanie wyprostował się, objął ostrożnie jej ciepłą dłoń i przytulił się do niej.

Magda uśmiechnęła się pogodnie:

No dobrze… pierwszy i ostatni raz wybaczam.

Poszedłem z Stefanem do kuchni po porcję kurczaka, a Mułek został na kolanach Magdy, mrucząc cichutko. Zrozumiał już, że głaskanie to samo dobro.

I rozmyślał jeszcze nad znaczeniem słowa kochany.

Jakoś czuł, że z ust tej dobrej pani ono nabiera zupełnie innego sensu…

Po tym wszystkim nauczyłem się, że czasem trzeba zaryzykować, by pomóc słabszemu nawet jeśli można przez to stracić własny spokój. Dobro wraca.