— Przepraszamy bardzo — zaczął jeden z policjantów — ale ta pani twierdzi, że wasz kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem porwał jej kociaka…

Przepraszamy bardzo odezwał się jeden z policjantów. Ale ta pani twierdzi, że wasz kot przeskoczył na jej balkon, napadł ją, a potem porwał jej kociaka…

Znacie takie budynki, które nazywamy narożnymi? To te, gdzie dwa skrzydła tworzą idealnie prosty kąt dokładnie dziewięćdziesiąt stopni.

No i jeśli z wewnętrznej strony są balkony, to przy samym narożniku prawie się stykają.

To prawie to w najlepszym razie półtora metra.

Otóż

Mężczyzna i kobieta mieszkający na piątym piętrze pewnego dnia wracali razem po pracy. Pracowali w tej samej firmie i jeździli wspólnie ich wysłużonym oplem.

Przechodząc przez podwórko, zobaczyli, jak bezpański kot, którego dokarmiali mieszkańcy (w tym oni sami), został zaatakowany przez bezdomne psy.

Mężczyzna odgonił psy, ale kot miał pecha. Na szczęście przeżył, ale był dość poraniony. Złapali więc biedaka i wrócili do auta.

W lecznicy weterynarz opatrzył rany, założył szwy, podłączył kroplówkę z solą fizjologiczną i witaminami, dał zastrzyk z antybiotykiem i kazał przez tydzień przynosić kota na kontrole i kolejne zastrzyki.

Tak oto Gangus trafił do ich mieszkania.

Dlaczego Gangus? zapytacie. To od słowa gangster. Wyglądał naprawdę groźnie. Ale jak się szybko okazało

Groźny Gangus zadziwiająco szybko polubił ciepło i troskę. Już po dwóch dniach wylegiwał się na sofie, mruczał rozkosznie i wywracał ślepia z błogości, gdy kobieta głaskała mu brzuch.

Widzisz, jaki z niego pieszczoch! śmiała się, drapiąc go po futrze.

Gangus lekko się krzywił rany jeszcze dawały o sobie znać ale mruczał dalej. Najwidoczniej autentycznie to uwielbiał.

Odpoczywał, mył się, przytył, sierść nabrała blasku, i już po kilku dniach spał z największą przyjemnością na ich kolanach.

Poprzednie życie chłód, głód, ciągła walka i strach rozpłynęło się jak zły sen.

Teraz Gangus wychodził na balkon, rozsiadał się na brzegu i obserwował to, co się działo na podwórku. Na świat zewnętrzny już go wcale nie kusiło dwóch razy nie trzeba tłumaczyć, ile wart jest taki wolny los.

Sąsiadujące balkony ignorancko omijał, aż do dnia…

Aż na niemal stykającym się balkonie sąsiadującej klatki pojawił się kociak. Malutki, puszysty, ewidentnie rasowy.

Rozkapryszony panicz… Co on tam wie o życiu? pomyślał Gangus i prychnął ostentacyjnie, odwracając się z podniesionym ogonem.

Ale kolejnego ranka jego uwagę przykuł dziwny dźwięk. Zdziwiony podszedł bliżej. Źródło hałasu było właśnie tam, u tego chłopca szczęścia.

Gangus nachylił się przez barierkę.

Kociak skulił się w rogu i żałośnie pochlipywał.

Ej, smutny! zagadnął Gangus. Czemu beczysz? Za mało kawioru dali?

Malec aż podskoczył i wczołgał się głębiej w kąt, ucichł i trochę przestraszony zerkał na dużego, mafiowego kota.

No, płakania ciąg dalszy?! dopytał Gangus.

Kociak, nie wychodząc ze swojego schronienia, wyszeptał:

Ona mnie kapciem… Wiesz, jak to boli?

Gangus nigdy nie był walnięty kapciem. W nowym domu był kochany i rozpieszczany, wszystko mu wybaczano. Ale, o bólu, pamiętał dobrze.

Kapciem? upewnił się. Za co?

Miauczałem rano, bo byłem głodny…

I co? zdziwił się Gangus.

No to mnie za to pacnęła. I jeszcze wrzeszczała…

Gangus zamilkł. Mała szara kuleczka trzęsła się w kącie i bała się nawet pisnąć.

Wtedy przypomniał mu się dawny czas życia na ulicy zimno, głód, ciągłe strachy.

Często tak robi? spytał cicho.

Prawie zawsze zaszlochał kociak. Za każdą drobnostkę. Ona mnie chyba nie kocha…

Za to przez telefon przechwala się koleżankom, że jestem drogi. Że kosztowałem majątek. A ja nawet nie wiem, co to znaczy być drogim…

Gangus wiedział. Jego właścicielka często mawiała:

Mój kochany.

Ale tu to słowo brzmiało inaczej.

Zmarszczył brwi. Sytuacja była dziwna. Żal mu się zrobiło malucha. Na ulicy wiedziałby, co robić. Ale teraz…

Teraz był domowym ulubieńcem. I co tu zrobić, jak żyć?

Kociaka zawołano do środka. Przycisnął uszka, ogon, podłoga aż się zmoczyła ze strachu. Szybko przemknął do otwartych drzwi.

Gangus patrzył na mokrą plamę i przypominał sobie, jak sam, maleńki, narobił ze strachu przed wielkim psem…

Od tej pory niemal całe dnie spędzał na balkonie. Dowiedział się, że nowy znajomy ma dumne imię Złotek.

Zdaniem Gangusa, bardziej pasowałoby Chudzinka.

Chudzinka przyzwyczaił się do niego i już regularnie przemykał na balkon poskarżyć się:

Ona dziś zagroziła pociągał nosem że jak się znowu odezwę, to mnie zrzuci z balkonu. Ma już dość po mnie sprzątać…

Gangusowi aż sierść stawała dęba, a pazury same wyskakiwały ze złości.

Często słyszał wrzaski właścicielki Chudzinki i jej potworne przekleństwa, a czasami…

Czasami aż drżał na dźwięk kapcia lądującego na małym ciałku.

Decyzję podjął dawno. Ale powstrzymywał go strach.

Wyrzucą mnie myślał. Za coś takiego to pewne.

Nie chciał wracać na ulicę zimną, głodną i samotną. Nie chciał stracić ludzi, którzy go uratowali.

Ale myśl, że ona może zamęczyć kociaka, nie dawała mu spokoju.

Wszystko stało się dwa dni później.

Gangus siedział na balkonie, nasłuchując. Z mieszkania obok dobiegały krzyki. Kobieta, leżąc w łóżku, darła się znowu na Chudzinkę.

Gangus patrzył w odbicie drzwi balkonowych.

Kobieta nagle wstała, podniosła kapeć, zamachnęła się na skulonego na podłodze kociaka i wrzasnęła:

Zaraz cię utłukę, mały potworze!

Nie wie, jak przeskoczył na tamten balkon. Po prostu pokonał te półtora metra.

Kobieta nie zdążyła rzucić kapciem. Przed nią, na łóżku, pojawiło się…

Nie, nie pojawiło się.

Wyrosło.

Stworzenie niczym z horroru.

Ogromny kot z bandycką mordką, śliniący się, syczący, warczący. W jej oczach z paszczy sypały się płomienie, a oczami waliły iskry.

Tak jej się przynajmniej wydawało.

Wrzasnęła, upuściła kapeć i poczuła, jak coś mokrego zaczyna płynąć po jej nogach, pod piżamą…

Widzi samych diabłów.

Diabeł podniósł łapę z pazurami. Zaszlochała, zakryła się rękami i zemdlała.

Po dziesięciu minutach do drzwi właścicieli Gangusa zapukała roztargana sąsiadka z wytrzeszczonymi oczami.

Wasz kot napadł mnie!!! krzyczała. Podrapał mnie i ukradł mojego bardzo drogiego kociaka! Dzwonię na policję!

Proszę pani spokojnie odpowiedziała właścicielka. Nasz kot nie wychodzi z domu. Jest na kanapie. I nie mamy u siebie żadnego kociaka.

Sąsiadka aż się przeinaczyła na twarzy. Chciała jeszcze coś dodać, ale zamiast słów wyszło tylko groźne ssssss. Odwróciła się na pięcie i trzasnęła drzwiami.

Po kolejnych dziesięciu minutach przyszła policja. Za funkcjonariuszami człapała ta sama sąsiadka, bełkocząc coś niezrozumiałego.

Przepraszamy, zaczął jeden z policjantów. Ta pani twierdzi, że wasz kot przeskoczył na jej balkon, napadł na nią i uprowadził jej kociaka…

Że co?! wybuchli jednocześnie małżonkowie.

Po ich minach widać było szczere zdziwienie.

Proszę, panowie, chodźcie zobaczyć spokojnie zaprosił mężczyzna. Kot jest na sofie i śpi. Kociaka nie mamy w ogóle.

Wszyscy weszli do środka. Gangus faktycznie spał smacznie na kanapie.

To on! To ten! zawyła sąsiadka. On mnie napadł, podrapał i uprowadził mojego Złotka!

Przepraszam, co dokładnie ukradł? nie zrozumieli policjanci. Ich kot porwał wasze złotówki?

Jacy wy głupi! wysyczała. Mojego kociaka tak nazwałam Złotek!

Policjanci spojrzeli na siebie i wyszli na balkon.

Prawie dwa metry rzucił jeden.

I uważacie państwo, że kot skoczył z kociakiem w pysku taki dystans? dorzucił drugi.

Nie wierzycie mi?! wykrzyczała sąsiadka. Biegała po cudzym mieszkaniu, wrzeszczała: Złotek! Złotek! Złotek!

Otwierała szafy, wysuwała szuflady, zrzucała pościel z łóżka i wywracała wszystko do góry nogami.

Policja musiała ją przysadzić siłą.

Proszę pani powiedział stanowczo jeden z nich. Takim zachowaniem łamie pani prawo. Właściciele mogą podać panią do sądu za bałagan.

Co? Mnie do sądu?! Po tym, jak ich kot mnie zmasakrował i porwał mojego kota?!

A tak w ogóle zmarszczył brwi drugi policjant pokaże nam pani, gdzie on panią podrapał albo pokąsał?

Sąsiadka się zająknęła, zgubiła wątek, po czym się wydarła:

Ja was wszystkich załatwię! Pożałujecie!

Przepraszam, uprzejmie wtrąciła właścicielka mieszkania. Ale chyba trochę od pani czuć… czy mogłaby pani wstać z mojego krzesła?

Oczy sąsiadki się powiększyły. Poczerwieniała, potem zzieleniała i na końcu pobladła.

Wypadła z ich mieszkania, zatrzasnęła drzwi u siebie z hukiem.

Zamierzacie składać zeznania? zapytał jeden z policjantów.

Nie zgodnie odpowiedzieli małżonkowie.

Wygląda na to, że nie do końca u niej wszystko gra łagodnie podsumowała kobieta.

Przepraszamy za kłopot pożegnali się policjanci i wyszli.

Małżeństwo zerknęło na Gangusa, który właśnie się obudził i siedział na kanapie.

No ciekawe… powiedział mężczyzna.

Ciekawe… powtórzyła kobieta.

Gangus spojrzał na nich z poczuciem winy, zeskoczył z kanapy i podszedł do szafy.

Z wprawą podważył drzwiczki pazurkami, otworzył ją, wskoczył na półkę i wyciągnął spod sterty ręczników… kociaka.

O rany… wydusili równocześnie.

Usiedli na kanapie.

Gangus podreptał do nich i ostrożnie położył przy nich drżącą szarą kuleczkę, skuloną ze strachu.

Co my teraz z nim zrobimy? zapytała kobieta, podnosząc kociaka i sadzając go na kolanach.

Chudzinka zadrżał jeszcze mocniej i skulił się jeszcze bardziej.

Nie bój się, maluchu powiedział łagodnie mężczyzna.

Kotów się u nas nie bije dodała kobieta, głaszcząc wzdłuż chudziutkich plecków. A ty, mój drogi… Masz szlaban powiedziała do Gangusa. Tak się nie robi. Po prostu nie. Trzeba było inaczej…

Ale jak inaczej? zdziwił się mąż. Wyrwał malca czarownicy z rąk. Za to karać?

Poza tym, my nie mamy żadnego kociaka. Słyszałaś, co mówiła policja.

Jak zwykle westchnęła kobieta do Chudzinki. Męska solidarność. Może chcesz mu zasłużoną nagrodę wręczyć?

Oczywiście! Należy się nagroda! uśmiechnął się mąż. Chodź, Gangus, dostaniesz kurczaczka.

Tylko popatrz na niego! oburzyła się żona, jakby szukała poparcia u Chudzinki.

A tymczasem kociak niespodziewanie wyciągnął się, ostrożnie objął jej dłoń łapkami i mocno się do niej przytulił.

Kobieta uśmiechnęła się pojednawczo i powiedziała:

No dobrze… Pierwszy raz przebaczam.

Mężczyzna z Gangusem udali się do kuchni, a Chudzinka została na jej kolanach, mrucząc cichutko. Teraz już wiedział, że głaskanie jest naprawdę przyjemne.

I jeszcze myślał nad tym, co znaczy kochanie.

Bo z jakiegoś powodu miał wrażenie, że w ustach tej dobrej kobiety wybrzmiewa to słowo całkiem, całkiem inaczej…