Znalezienie winnego okazało się trudne. Dzieci, biegnąc nad Wisłę, zapomniały zamknąć papugę w klatce. Babcia, wracając ze sklepu, szeroko otworzyła okno

Znalezienie winnego okazało się nie lada wyzwaniem. Dzieci, wybiegając na Wisłę, zapomniały zamknąć papugę w klatce. Babcia, wracając z bazarku, szeroko otworzyła okno. W efekcie, gdy wieczorem zorientowaliśmy się, że brakuje Feli, stało się jasne, że nasza papuga amazończyk zniknęła bez śladu. Przez trzy dni i trzy noce, rzuciliśmy na bok wszystkie sprawy i miotaliśmy się po ogródkach działkowych w poszukiwaniu zguby. Bezskutecznie. Felki nikt nie widział. Dzieci rozmazane łzy miały wszędzie, babcia biadoliła o matko, ojejku, a my z mężem zrzucaliśmy winę raz na dorosłych, raz na najmłodszych.

Zresztą, nasza własna suczka, airedale terierka Misia, przez te dni nie była w stanie szczekać na kogokolwiek. Misia popadła w smutek. Ożywiała się tylko, gdy ktoś zadzwonił do drzwi wtedy rzucała się do korytarza z głośnym szczekiem, lecz po chwili cichła, spoglądała wokół i zrezygnowana wracała na swój kocyk. Przez całe cztery lata gości w naszym domu witał psi chór, bo Felka szczekała wirtuozersko czasem wydawało się nawet, że przewyższa tym Misię.

Szczekanie to było pierwszym papugowaniem Felki w jej życiu. Będąc jeszcze całkiem zielonym podlotkiem, nasza papuga potrafiła dobierać się do kota podkradała się wtedy do zwiniętej w kłębek Marysi, naszej kotki, i szczekała jej prosto w ucho. Marysia wyskakiwała jak oparzona z głośnym miau!, a na te dźwięki natychmiast przybiegała Misia i w domu zaczynała się karuzela.

Marysia znosiła Feli dość cierpliwie, chociaż można było odnieść wrażenie, że specjalnie ją nie lubi. Misia natomiast kochała papugę naprawdę i szczerze. Felka siedziała jej na głowie dosłownie i w przenośni i najczęściej wygłaszała kazania. Potrafiła przez pół godziny naśladować babciną intonację, zadręczając psa pytaniem:
Kto doje owsiankę?
Po czym robiła dramatyczną pauzę i z wyrzutem dodawała:
U nas świnie nie mieszkają!
Misia na przemowy papugi reagowała dokładnie tak, jak dzieci na pogadanki babci czyli w ogóle. Czasem, gdy Felka była zbyt natrętna, zrzucała ją cichcem z grzbietu, przejeżdżając chropowatym językiem tuż przy ogonku.

Zniknięcie Felki przeżyli wszyscy w domu, poza Marysią, jak osobistą tragedię. Po dwóch tygodniach, gdy już pogodziliśmy się z myślą, że nigdy nie zobaczymy naszej gaduły, po ogródkach rozeszły się wieści, że w stadzie wron pojawił się nowy przybysz. Nowa, jaskrawozielona z czerwoną gębą wrona, wyróżniała się szczególną zuchwałością nie tylko głośno krakała, potrafiła nawet oszczekać i rzucić przekleństwem, czystym ludzkim głosem. Ostatni fakt niemal zgasił rodzącą się na nowo nadzieję w domu wszyscy znali podobne słowa, ale raczej ich nie wymawiali. Stwierdziliśmy jednak, że na wolności nasza papuga mogła się złapać niejednego przekleństwa, jak Marysia pcheł, więc zaczęliśmy szukać Felki na nowo.

Szczęście uśmiechnęło się po dziesięciu dniach. Pochylając się nad rabatą, nagle usłyszałam znajome:
No i co?
Na wiśni, między czarnymi koleżankami pałaszującymi owoce, siedziało moje maleństwo.
Feleńko, chodź tutaj, synku. Mama cię przytuli i da pysznych pestek
Felka przekrzywiła główkę z namysłem.
Feluś, wszyscy za tobą tęsknią, i tata, i Zosia z Michałem, i Misia. Chodź do mamy, kotku
Wyciągałam rękę, delikatnie zbliżając się do drzewa. Byłam już naprawdę blisko, lecz
Hej, dzieciaki Ziółkowskich! prześmiewczym tonem przewodniczącego naszej rodzinnej działki zawołała Felka i razem z wronami odleciała z podwórka.

Fela prowadziła wolne życie aż do pierwszych przymrozków. Kilka razy pojawiała się przy domu, ale wszelkie negocjacje spełzały na niczym. Na nasze prośby powrotu do rodziny filozoficznie krakała i odlatywała w siną dal.

Pod koniec jesieni coraz częściej widywano Felkę samotnie. Coraz częściej siadała smutna i nastroszona na płocie lub drzewie, ale nie dała się złapać. Wtedy sięgnęliśmy po ciężką artylerię Misię. Co ona nagadała pupilce, nie wiem, ale Felka wróciła do domu dumnie wyprostowana, siedząc na grzbiecie rudej suczki.