Kardiolog Brzeziński przyjechał do sanatorium odpocząć. Postanowił się ogolić i pójść na wieczorek. Dla tych po czterdziestce i te sprawy. Choć jemu już po sześćdziesiątce – ale kto to zauważy?

Kardiolog Brzozowski przyjechał do sanatorium, żeby trochę odpocząć. Postanowił się ogolić i wybrać na kolację. W końcu, po czterdziestce a gdyby dokładniej, to już dawno po sześćdziesiątce, ale kto by się wpatrywał? Nikt się nie zorientuje.

Nagle do pokoju wpada kobieta. Opisać ją, to zadanie dla Matejki sylwetka prawdziwie monumentalna, idealny przykład do analizy podczas wykładów. Można by na niej pokazywać: kobieta składa się z i prowadzić palcem.

Krzyczy: świetnie, że taki znany kardiolog wypoczywa właśnie tutaj! Bo teraz zaraz do zabiegowego zaraz przywiozą chorego gospodarz już wiezie na noszach! Rezydentka, miejscowa kardiolożka, wyjechała. No bo kto by planował zawał serca o północy? Ale jak na złość, w sanatorium wypoczywa teraz słynny specjalista

Brzozowski już wie ten wieczór nie będzie udany. Nie ma szans się wykręcić. Kobieta waży dobre sto pięćdziesiąt kilo, a na środku twarzy marka szminki w kolorze karminu, jak pieczęć Inkwizycji na pomalowanym kamieniu. Tacy ludzie zawsze doprowadzą sprawę do końca. Im nie wyjaśnisz, że nawet najbardziej doświadczony kardiolog jest bezsilny, kiedy asystuje mu gospodarz i pielęgniarka odziana w przebranie bałwanka-uwodziciela.

Brzozowski wchodzi do zabiegowego, gdzie już stoi gospodarz z twarzą pełną przerażenia przy wózku. A na wózku, przygnieciony kartą pacjenta, leży apatyczny, brodaty jegomość wygląda jak uczeń siódmej klasy z głową drwala. Takie sylwetki mają zwykle starsi pracownicy naukowi.

Majaczy mówi gospodarz. Cały czas Róża i Róża powtarza. Myśli, że trafił do kwiaciarni.

Pielęgniarka mierzy mu ciśnienie i od razu stwierdza, że jest bardzo źle. 70 na 50, a to chyba jeszcze spada. Dla niej to już nie ciśnienie, tylko wymiary jej ramion po czym wybucha śmiechem. Brzozowskiemu przechodzi dreszcz po ciele. W karcie zapisane, że dla tego pacjenta 180 na 100 to ledwie rozgrzewka.

Brzozowski rzuca okiem po zabiegowym, czegoś szuka. I wtedy słyszy dźwięki, jakich się tu nie słyszy pielęgniarka płacze.

Co się dzieje? pyta Brzozowski.

Szkoda mi go, taki biedny szlocha pielęgniarka.

Brzozowski poczuł niepokój.

Daj adrenaliny mówi, przecierając ręce spirytusem. Wiesz, jak się to robi? Do czego nabierać?

Ale naprawdę mi go żal! jęczy pielęgniarka, przyciska się do framugi i płacze.

Brzozowski sam nabiera z ampułki do strzykawki. Tymczasem gospodarz ze zdumieniem patrzy na igłę taka, że można by nią odpierać piratów. Nigdy nie widział, żeby czyjeś siedzenie nie zatrzęsło się na widok takiej igły. Oczy gospodarza się rozszerzają, a całe ciało się buja. Pielęgniarka dalej wyje w kącie. Brzozowski myśli może trzeba jej dać w twarz, żeby się opanowała. Ale potem przychodzi mu do głowy, że może odleci razem z murem sanatorium.

Brzozowski decyduje, że wszystko mu jedno. Znajduje zapadnięte miejsce na piersi pacjenta i wbija igłę. Gospodarz pada na ziemię jak kłoda.

Ojejku, gospodarz nieżywy! krzyczy pielęgniarka.

Co wy za łotry jesteście?! wrzeszczy Brzozowski. Gdzie amoniak?!

Oni umrą?! Oni umrą! O by moje oczy tego nie widziały!

Na stole stoi żeliwna lampa, jak z obrazu Dawid leczy lwa na anginę. Waży z pięć kilo. Brzozowski ma chęć rozwalić ją o głowy pielęgniarki i gospodarza, by ich ogłuszyć. Potem jednak rezygnuje i krzyczy, by skończyli tę farsę, bo nie wiadomo już, kogo ma ratować.

Porządek! ryknął. Dyscyplina i spokój!

Nagle chory z zamkniętymi oczami prostuje się na wózku.

Panie, proszę tu nie rozrabiać stanowczo mówi pielęgniarka i przyciska mu dłoń do czoła, przygniatając go do wózka. Amoniak jest w szafie.

Gospodarz tak bardzo padł, że ledwie można wyczuć puls. Ręka brodatego znowu opada z wózka. Znowu go nie ma. Brzozowski jest coraz bardziej zdezorientowany.

Masaż! wrzeszczy, a sam wyciąga gospodarza spod wózka za nogę.

Pielęgniarka odwraca pacjenta na brzuch, poprawia sobie spódnicę i szykuje się przeskoczyć przez wózek.

Masaż serca, matoły! krzyczy Brzozowski.

Pielęgniarka z powrotem obraca pacjenta, siada na nim. Wózek aż się ugina, Brzozowski słyszy chrupnięcie. Gospodarzowi podtyka pod nos watę z amoniakiem, po czym patrzy, jak pielęgniarka prawie zgniata pacjenta totalny szał.

Zdejmuje ją z pacjenta, podtyka amoniak pod sam nos, sadza obok gospodarza. Siedzą jak kury, wata w nosie. Jeden w spodniach opuszczonych do kolan, u drugiej spódnica podciągnięta aż po pas ekipa medyków. Na amoniak zero reakcji.

I nagle pacjent znowu się prostuje jak oparcie siedzenia, z zamkniętymi oczami, powoli kręci głową w stronę kozetki. Gospodarz, widząc to, pada na twarz. Brzozowski obserwuje, jak od czoła gospodarza na płytkach rozchodzą się promienie.

Szanowni państwo mówi pacjent, nie otwierając oczu. Uprzejmie proszę, żeby mnie już więcej nie leczyć

A potem tłumaczy. On jest hipotoniakiem z pokolenia na pokolenie. Zaraz przed śnieżycą ślęczy jak balon bez powietrza, przy burzy przeciąg go przemieszcza po podłodze od ściany do ściany. On taki się po prostu urodził, nie jest winien. Jego normalne ciśnienie to 80 na 50. Czasem spadnie jeszcze niżej, ale wtedy szklanka mocnej kawy rozwiązuje wszystkie problemy. Ale na pewno nie wtedy, gdy ta kobieta z koralami jak z bilardowych kul znowu na niego usiądzie swym twardym losem. Już myślał, że to koniec. Różyczka wyjdzie z toalety i się mocno zdziwi. To ona chora, a jego będą chować.

Brzozowski czuje, jak siwieje. Chwyta kartę pacjenta i czyta: Róża Lwowna Jarzębska. Przypomniał sobie: jadąc do sanatorium miał nadzieję poznać jakąś lokalną babeczkę, zaszaleć Nawet miał na coś poważniejszego chęci. Teraz czuje, jak mu przeszło.

Co to ma być? pokazuje kartę pielęgniarce.

Karta pacjenta! odpowiada, nie patrząc, nosa z watą się trzyma.

Ale to nie jest Róża Lwowna zauważa Brzozowski. To co najwyżej Lew Różowicz.

Jako lekarz prowadzący należało zwrócić uwagę

Ty to

Szanowni państwo, ja wyjaśnię wtrąca pacjent. Mam tu żonę. Przyniosłem Różyczce kefir Poszła do łazienki, a kartę zostawiła przy mnie. I nagle się źle poczułem. I ten jegomość, który przed chwilą obalił prawo o tym, że miękkie nie pokona twardego, wtaszczył mnie na wózek i przywiózł tu. Było bardzo źle, teraz czuję się doskonale. Gdyby nie niebieski odcień na wszystkich twarzach wokół i czerwone policzki, byłoby już cudownie. Po niskim ciśnieniu nie ma już śladu. Teraz mam takie parcie, że jak ktoś zapali zapałkę, to polecę w kosmos. On nie wie, co mu ten dzielny lekarz podał, ale spać nie będzie przez najbliższe dziesięć lat. A to mu się przyda, bo właśnie pracuje nad kolejną publikacją naukową.

Mam propozycję odezwała się pielęgniarka, gdy jegomość z kefirem wyszedł. Nikogo tu nie było.

Brzozowski znów chciał jej przywalić lampą, ale uprzedziła go:

Wezmę na siebie gospodarza.

Brzozowski nie poznał w sanatorium żadnej kobiety.