Svetłano, dzień dobry! Przepraszam najmocniej, jestem Państwa sąsiadką z dołu.

– Dobry wieczór, pani Julio! Przepraszam, że tak nagle, jestem pani sąsiadką z dołu.
– Już ściszam muzykę! odpowiedziała młoda kobieta w zwiewnym szlafroku, z kieliszkiem wina w dłoni.
– Nie chodzi o muzykę, nie trzeba! Zadzwonili do mnie z pracy męża, kazali mu natychmiast przyjechać.
– Coś się stało ze zdrowiem?
– Nie powiedzieli, tylko, że pilne. Do mojej mamy daleko, nie mogłaby pani przez chwilę popilnować mojego syna? Ma siedem i pół roku, właściwie już można go zostawić samego, ale bardzo się denerwuję, a i tak wszystko mnie już dziś stresuje…
– Jasne, tylko się przebiorę i zaraz przyjdę.
– On grzeczny albo siedzi w tablecie, albo zadaje trudne pytania.
***
Kobieta w białej koszulce i dżinsach siedziała przy stole, popijając herbatę i rozmawiając przez telefon:
– Ta Nowakowa z księgowości to prawdziwa gapa. Widać, jak trzepocze rzęsami do pana Piotra Kowalskiego.
Do kuchni wszedł chłopiec z tabletem w rękach. Z urządzenia dobiegały kłótnie Adam i Jamie z Pogromców Mitów nie mogli się dogadać. Na koszulce chłopaka widniał napis Przyszłość należy do robotów!.
– Przepraszam cię, oddzwonię. Udzielam się charytatywnie, wiesz rzuciła dziewczyna w słuchawkę. Cześć, jestem ciocia Julka. Chcesz herbaty?
– Dzięki, nie chcę. Jestem Kacper. Mama mówiła mi o pani. Jest pani ładna… Chociaż mama twierdzi, że wszystkie ładne są nieszczęśliwe. A tata mamie zawsze powtarza, że według jej logiki to albo ona jest paskudna, albo ślub był niewypałem.
– Masz fajnych rodziców. Dziękuję za ładną. A z tym nieszczęściem…
– A gdzie pani mąż?
– No cóż… wyszedł do sklepu. Trzy lata temu.
– Aaa, rozumiem! Zostawił panią!
– Wiesz co, a macie tu w domu coś mocniejszego niż herbata? Od tych rozmów ścina mnie z nóg…
– W lodówce zostało trochę wina.
– Dzięki, ale wypiję herbatę. W gościach przecież.
– Ciociu Julko, potrzebuje pani nowego męża.
– Kacper, poczekam aż urośniesz! Ciekawe, gdzie takich znaleźć?
– Kogo dokładniej pani szuka? Widziałem taki program trzeba wiedzieć dokładnie, kogo się chce.
– Podeślij mi link. No dobra: bogaty, przystojny, dobry żeby mnie kochał, żebym miała wszystko, czego chcę…
– A po co mu pani?
– Słucham? W sensie?
– Ja bym chciał jak ktoś jest mądry i bogaty, to woli kogoś, kto jest partnerem, a nie karaluchem na wynajem
– Gdzie to wino? Julka otworzyła lodówkę, wylała herbatę do zlewu i nalała wina do kubka po kakao.
– Widziałem też program o żonach biznesmenów. Tam mówili, że wszystkie są pijaczkami. Mieszkają w willach i codziennie piją.
– Kacperku, to się nazywa samotność. Wypijesz ze mną? Żartuję!
– A wie pani, na kim się ożenię?
– No jak to, na mnie!
– Z charakteru.
– Na kim?
– Na Zuzce. Chodzimy razem na robotykę. Jest mądrzejsza ode mnie! Kiedyś mieliśmy zawody, nam się moduły po bluetooth nie widziały. Panikuję, robot nie działa. A ona na spokojnie, wyprowadziła mnie do lasku obok, bo tylko tam nie było śmieci w eterze. Od razu nasze urządzenia się znalazły. Wygraliśmy! Ona jest moją drużyną i wiem, że mogę na nią liczyć! Jest za co ją kochać!
Julka jednym haustem wypiła całą zawartość kubka. Dolała jeszcze.
– No to Zuzka mnie uprzedziła, takiego męża sobie zaklepać. To gdzie niby mam go znaleźć, w pracy?!
– Silnych same znajdują! Niech pani nie szuka, przecież to nie pomidory w Biedronce.
– Ej, psychologu, nie rozumiem!
– Niech pani sama zostanie bogata, ładna i dobra. Proste!
– Ale po co mi wtedy ktoś do szczęścia? Jeździłabym po świecie, polskiego bym uczyła cudzoziemców, tańczyła sambę, zapisała się na kurs gotowania tort bezowy jak marzenie!
– A co pani teraz przeszkadza?
– Nie mam męża, który za to płaci.
– To już na pewno karaluch. Pasożyt taki.
– Ty mnie nie obrażaj! Chcę tylko zwykłego babskiego szczęścia.
– Proszę nie oglądać tylu romansideł! Zamiast przez całe życie szukać jednorożca, lepiej po prostu żyć!
– Zamknij się! Co ty możesz wiedzieć! Idź do swojego pokoju! Geniusz od siedmiu boleści! Spać pora!
Chłopak wyszedł. Julce łzy pociekły po policzkach. Wypiła jeszcze wino. Telefon zadzwonił rozłączyła. Nagle drzwi wejściowe się otworzyły. Wpadli sąsiedzi, nieco wstawieni, oczy im lśniły zadowoleniem.
– Julko, dziękujemy ci ogromnie za pomoc! wyśpiewała sąsiadka.
– Nie ma za co. Wasze wino trochę zniknęło.
– Nic się nie stało!
– Widzę, że u męża wszystko dobrze?
– Oj, daj spokój, nakręcili całą ustawkę. Mamy rocznicę pierwszego pocałunku dziś! Pojechałam do jego biura, on leży na podłodze z karteczką Jestem Śpiącym Królewiczem. Pocałuj!. Potem poszliśmy po wino i do kina, jak za studenckich lat!
– Wy się chyba zmówiliście, co? Uciekam już!
– A jak się Kacperek zachowywał? zapytała mama chłopca przy drzwiach.
– Bardzo źle. Naprawdę. Mogę z nim częściej zostawać? Trzeba go trochę wychowaćKacper zerknął z przedpokoju i pomachał Julce przez szybkę w drzwiach.

Tylko pani nie płacz! krzyknął wesoło. I nie szukaj jednorożców, bo przecież właśnie została pani bohaterką wieczoru!

Julka zaśmiała się przez łzy, które nagle przestały piec w policzki. Uśmiechnęła się do chłopca i jego rodziców, nagle czując, jak ciepło rozlewa jej się w piersi. Tak, miała dziś wszystkiego po dziurki w nosie ale własnego życia nikt nie przeżyje za nią. Może to i dobrze, że nie zostało już wina w głowie w końcu pojawiło się miejsce na myśli o czymś nowym.

Kiedy zamykała za sobą drzwi i schodziła po schodach, sięgnęła do telefonu. Odblokowała ekran i wpisała w wyszukiwarce: kurs samby w okolicy. A potem, z impetem godnym bohaterki, jaką właśnie została, dodała do listy: tort bezowy i kurs programowania dla początkujących.

Życie nie czeka powiedziała cicho do siebie i uśmiechnęła się szeroko, gotowa powitać kolejny dzień, nawet jeśli miałby być całkiem zwyczajny bo czasem wtedy właśnie dzieją się najciekawsze rzeczy.