Jan usmażył ziemniaki, otworzył słoik ogórków. Dziś mija rok, odkąd odeszła jego Ola. Nagle ktoś zapukał do drzwi.

Jan usmażył ziemniaki, otworzył słoik kiszonych ogórków. To już rok minął, odkąd nie ma jego Eweliny. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Przyszłaś uśmiechnął się Jan, widząc w progu sąsiadkę Wierę, i zaprosił ją do stołu. Usiedli razem, pomilczeli, wspominali Ewelinę. W pewnym momencie Jan wyjął z kieszeni kopertę.

Wiero, tę kopertę dała mi Ewelina jeszcze zanim odeszła wyjaśnił Jan, podając kopertę Wierze.

Ale to przecież dla ciebie zdziwiła się Wiera.

Przeczytaj, a wszystko zrozumiesz odparł cicho Jan.

Wiera otworzyła kopertę, przeczytała i aż zamarła.

Zięć obiecał przyjechać po Wierę Janownę w sobotę rano. Szkoda wyjeżdżać z działki, ale to już koniec października. Wodę odcięli, czas wracać do domu.

Wiero! Pani Wiero, jest pani w domu? sąsiad z działki, Jan Pawłowicz, zapukał do drzwi.

Wchodź, Janie, jeszcze jestem, pakuję rzeczy. Zięć ma po mnie przyjechać pojutrze. Pewnie znów zbierze na mnie za te walizki, które się nazbierały. Ale co poradzę, prawie nie mam swoich rzeczy, tylko plony. Suszone jabłka, dobry był rok jabłek wyjątkowo dużo. Ogórki, leczo, dżemy. Przecież nie zostawię tego tu. Dla kogo to wszystko robiłam? Dla nich. Mnie tak mało potrzeba.

Masz rację, Wiero. Ja też planuję wracać, ale trochę później. Jesień piękna, zostanę jeszcze. Ewelina bardzo lubiła jesień A wiesz, po co przyszedłem, Wiero? Pamiętasz, jak kiedyś razem kończyliśmy sezony na działce? Jeszcze twój Sergiusz był, byliśmy młodzi, dzieci małe. Teraz działki zarosły, wtedy wszystko było wypielęgnowane, jabłonki młodziutkie… Dziś mija rok po Ewelinie. Wspomnijmy ją razem. Nie chcę sam, razem łatwiej. Może zajrzysz? Usmażyłem ziemniaki. Porozmawiamy, pogadamy o Ewelinie. I mam jedną sprawę do ciebie, chciałbym o czymś porozmawiać. Wpadniesz?

Oczywiście, Janie, weź proszę kiszone ogórki. Za pół godziny będę, tylko rzeczy jeszcze popakuję.

Sąsiadowali ze sobą i przyjaźnili się całymi latami razem budowali domy, sadzili sady, pomagali sobie. W lecie całą rodziną świętowali urodziny, bo lato na działce to małe życie. I co roku przeżywali je wspólnie. Teraz wnuki Wierze przyjeżdżają na całe lato, więc nie ma czasu na smutki. A Sergiusza jej nie ma już od siedmiu lat. Z Eweliną i Janem dalej się przyjaźniła właściwie, bo Eweliny już nie ma. W zeszłym roku jeszcze chwaliła się, że schudła, wygląda jak modelka, a potem To lato też było jakieś inne. Jan nie mógł sobie miejsca znaleźć, ziemię przekopał, choć nie miał już kto sadzić Eweliny brakowało. Próbował majsterkować w szopie, coś mu się nie udawało. Do Wierki wnuków prawie nie przywozili, wyjazdy, wakacje, sanatoria… Sama nie wiedziała, dla kogo tyle sieje. Podlewała, pieliła, jakby to dawało cel.

Wiera westchnęła. Przebrała się i poszła do Jana obiecała przecież.

Jan czekał na nią na stole ziemniaki smażone, pomidory, ogórki Wierki.

Siadaj, Wierko, jutro dzieci do mnie przyjadą, a dziś wspomnimy Ewelinę. O, zobacz, nasze stare zdjęcia znalazłem. Tu twój Sergiusz z tobą wiśnię sadzi. Tu grzyby z lasu przynieśliśmy kosze pełne. A tu mamy ognisko, szaszłyki, a Ewelina mruży oczy od dymu. Jan nalał po kieliszku wypijmy za naszych. Za moją Ewelinę i twojego Sergiusza. Pomilczeli chwilę. Przegryźli ogórkiem. Jan wyjął z kieszeni kopertę:

Tylko się nie dziw, Wiero, wysłuchaj mnie. Ewelina w zeszłym roku odeszła szybko W sierpniu zeszliśmy z działki i już była chora, ale nie załamywała się, była silna. Wspominaliśmy wszystko, jakbyśmy na nowo przeżywali życie. Oglądaliśmy stare filmy, rozmawialiśmy dużo. I wtedy mnie poprosiła:

Janku, obiecaj mi, że spełnisz moją prośbę. To nie prośba, to mój testament. Nie zaprzeczaj, bo oboje wiemy, jak jest.

Dała mi ten list. Wyobrażasz sobie, sama napisała, wiedziała, że nie potrafiłbym wyrzucić Czytaj i Jan podał kopertę Wierze.

Ale to przecież dla ciebie szepnęła.

Czytaj, wszystko zrozumiesz Jan uśmiechnął się smutno.

Wiera otworzyła kopertę, wyjąła kartkę zapisaną pismem Eweliny:

Janku, kochany, cóż poradzę, że odchodzę wcześniej. Ale życie trwa dalej, żyj za nas dwoje! Zostawiam ci zadanie: masz być szczęśliwy. Bycie szczęśliwym to nie znaczy zapomnieć o mnie po prostu nie chcę widzieć stamtąd, z góry, że ci źle. Proszę, nie bój się szczęścia. Tak bardzo cieszyliśmy się życiem. Chciałabym, byś nie był sam. Może spotkasz kogoś wtedy pamiętaj: nie mam nic przeciwko, przeciwnie, będę się cieszyć. Gdybyś kiedyś wybrał Wierę ona zawsze była mi bliska wiem, że jest ci życzliwa. Poproś ją, by zamieszkała z tobą razem będzie wam lżej. Przeżyliśmy wiele, nie poddawaj się. Proszę, żyj mimo wszystko. Twoja Ewelina.

Wiera przeczytała raz, potem jeszcze raz. Spojrzała na Jana.

Obiecałem, że zrobię, jak Ewelina chciała. Powiedzieć ci musiałem, a decyzja należy do ciebie Jan wyraźnie się denerwował. Wiero, spróbujmy. Łączy nas przyjaźń, a to dużo. Nie mamy powodu się wstydzić. Żyć i cieszyć się dniem to dar, załamywać się to grzech. Bądź moją żoną, Wiero. Obiecuję, że nie pożałujesz.

Wiera milczała zaskoczona. Spojrzała na Jana, a potem pomyślała jest w tych słowach prawda.

Janku, dobrze, zastanowię się. Powiem zięciowi, że się nie wyrobiłam z pakowaniem, zostanę jeszcze tydzień.

Tak postanowili. Jan odprowadził Wierę.

W nocy Wiera nie mogła zasnąć. Trudna decyzja. Przed oczami przeleciało jej całe życie. Nad ranem przyśnił się Sergiusz. Stał i uśmiechał się: No i czego się martwisz? We dwoje zawsze lżej. Wyjdź za Jana, spokojnie. Będę się cieszył, że nie będziesz sama.

Następnego lata Wiera i Jan zlikwidowali płot między działkami. Wnuków mieli dwa razy więcej, niech biegają. Jan zrobił huśtawki, przekopał grządki, a Wiera nasadziła czego się dało wystarczyło dla wszystkich. Wnuczki pomagały w ogródku, każda miała swoją grządkę. Dzieci przyjeżdżały w weekendy, cieszyli się, że rodzice nie są samotni, że mają siebie, wspierają się.

Może znajdą się tacy, co będą oceniać. Ale Ewelina i Sergiusz patrzą z góry i uśmiechają się. Testament być szczęśliwym został spełniony. Bo życie, mimo wszystko, toczy się dalej i każdy dzień warto przeżyć z wdzięcznością i z radością, bo właśnie na tym polega prawdziwe szczęście.