Kardiolog Brażnikow przyjechał do polskiego sanatorium, by odpocząć. Postanowił się ogolić i wybrać na wieczorek. Kogo po czterdziestce to obchodzi – choć jemu stuknęła już sześćdziesiątka, ale kto to zauważy?

Kardiolog Brzozowski przyjechał do sanatorium, żeby odpocząć. Postanowił się ogolić i pójść na kolację. Ot, sprawy po czterdziestce. Choć jemu już po sześćdziesiątce ale kto by zauważył?
I wtedy wbiega do pokoju kobieta. Do jej opisu przydałyby się umiejętności Matejki. Idealny okaz na lekcje anatomii kobiecej – można by po niej prowadzić wskaźnikiem i opowiadać: kobieta składa się z.
Wykrzykuje: jak to dobrze, że znany kardiolog akurat tu przyjechał! Bo właśnie kierownik gospodarczy przywozi do zabiegowego chorego, a etatowy kardiolog sanatorium wyjechał. Bo przecież zawału o północy nikt nie zaplanował. A tu przypadkiem odpoczywa znany kardiolog
Brzozowski już czuje, że nie da się wykręcić. Ta pani to z półtora kwintala żywej wagi, a pośrodku twarzy szminka czerwona jak mak – jakby pieczęć inkwizycji na posypanym pudrem głazie. Takie kobiety nie wypuszczają z łap. Próby tłumaczenia, że nawet kardiolog-czarodziej nic nie zrobi, jeśli asystują mu kierownik gospodarczy i pielęgniarka przebrana za kuszącego bałwana, są absolutnie bez sensu.
Więc dociera Brzozowski do zabiegowego, a tam szalony wzrok kierownika i wózek na chorych. Na wózku, przygnieciony kartą medyczną, leży apatyczny brodacz. Przypomina siódmoklasistę z głową drwala – taki typ spotyka się zwykle wśród starszych pracowników naukowych.
– Majaczy, – informuje kierownik. Stale powtarza róża, róża. Myśli, że jest w kwiaciarni.
Pielęgniarka mierzy ciśnienie i mówi, że jest dramatycznie źle. 70 na 50 i spada. To, mówi, nie ciśnienie – to obwód jej rąk i nóg, po czym nagle wybucha śmiechem. Brzozowskiemu aż ciarki przeszły po plecach. Za to w karcie napisane, że dla chorego 180 na 100 to ledwo rozgrzewka.
Brzozowski rozgląda się po zabiegowym, szuka wzrokiem potrzebnych rzeczy. Słyszy szloch. Takich dźwięków w zabiegowym raczej nie bywa. Spogląda – pielęgniarka płacze.
– Ale o co chodzi? – pyta ją Brzozowski.
– Bo żal mi tego mężczyzny…
Brzozowski poczuł lekką niepewność.
– Adrenalinę! – mówi, przecierając ręce spirytusem. – Wiesz co to adrenalina? I czym ją pobrać?
– Ojej, jak żal tego mężczyzny – zawodzi pielęgniarka i osuwa się na futrynę, szlocha.
Brzozowski sam nabiera adrenalinę do strzykawki. Patrzy – kierownik gospodarczy robi wielkie oczy.
Ten jeszcze nie widział takiej igły, taką to można by piratów odstraszać. Brzozowski widzi, jak mu źrenice praktycznie nikną. Zaczyna się chwiać. W kącie pielęgniarka szaleje z rozpaczy. Aż chciałby ją spoliczkować, lecz na czas przemknęła mu myśl, że może potem razem z kawałkiem ściany na parterze wyleci
Brzozowski zdecydował: mam was gdzieś. Znalazł miejsce na zapadniętej klatce piersiowej i wbił igłę. W tym momencie kierownik jak kłoda pada na ziemię.
– Ojej, jak żal kierownika! zawyła pielęgniarka.
– Co wy za ludziska?! wrzasnął Brzozowski. Gdzie macie amoniak?!
– Oni umrą..? Oni umrą! O matko, nie chcę na to patrzeć
Na stole stała żeliwna lampa, z motywem Dawid leczy lwa z anginy, z pięć kilo wagi. Chciał już nią przywalić, żeby uciszyć towarzystwo. Zrezygnował. Kazał się uspokoić, bo już nie wiedział, kogo tu leczyć i przed czym ratować.
– Porządek! ryknął. Dyscyplina i spokój!
I nagle chory na wózku siada z zamkniętymi oczami.
– Proszę tu nie wariować, panie – mówi surowo pielęgniarka. Dłoń wciska mu głowę z powrotem do wózka. – Amoniak jest w szafie.
Kierownik tak daleko odpłynął, że pulsu nie da się wyczuć. Z wózka znów ręka brodacza opada bezwładnie. Znowu zniknął. Co to ma być? – myśli Brzozowski.
– Rób masaż! krzyczy, sam wyciąga kierownika spod wózka za nogę.
Pielęgniarka przewróciła pacjenta na brzuch, podciągnęła mu spodenki, już przymierza się przeskoczyć wózek.
– Masaż serca! Masaż serca, sanatoryjne dzięcioły! zaryczał Brzozowski.
Pielęgniarka z powrotem brodacza przewróciła, siada mu na klatce, aż wózek zaskrzypiał. Brzozowski słyszy trzask. Kierownikowi wciska watę z amoniakiem do nosa, a drugim okiem pilnuje, czy pielęgniarka nie zmiażdży pacjenta na kawałki. Siedzi jej ze sto pięćdziesiąt kilo na sześćdziesięciu. Z brodacza powietrze uchodzi jak z uszkodzonej pompy.
Brzozowski podnosi kierownika za rękę – elastyczny jak ośmiornica, żadnego kąta prostego. Czego nie złapie, to się obsuwa. Usadził go przy kozetce, patrzy – pielęgniarka zaraz zmiażdży chłopa kompletnie, wpadła w amok.
Ogarnia ją, podtyka amoniak, sadza koło kierownika. Siedzą jak kurczaki z watą w nosie. Z jednego spodnie opadły do kolan, druga z zadartą spódnicą do pasa. I oto cała nasza ekipa ratunkowa. Na amoniak zero reakcji.
Nagle chory znów podnosi się jak oparcie w autobusie. Oczy zamknięte. Z wolna obraca głowę w stronę kozetki. Kierownik to zauważył i natychmiast upadł twarzą na płytki. Brzozowski nawet dojrzał promienie od miejsca kontaktu czoła z podłogą.
– Towarzysze… mówi pacjent z zamkniętymi oczami. Bardzo proszę już mnie więcej nie leczyć
I zaczyna opowieść. Jest z dziada pradziada hipotoniczny. Przed śniegiem opada jak balonik. W czasie burzy przeciąg go turla po podłodze. On nic nie winien, już taki się urodził. Ma ciśnienie robocze 80 na 50. Bywa, że spadnie niżej. Wtedy filiżanka aromatycznego espresso załatwia sprawę. Ale z pewnością nie załatwi jej, jeśli ta pani ze swoim losem i naszyjnikiem z bilardowych kul jeszcze raz na niego usiądzie. Już myślał, że to koniec. Różyczka wróci z łazienki i się mocno zdziwi. Chora ona, a pochować będą musieli jego.
Brzozowski czuje, jak siwieje. Chwyta kartę pacjenta: Róża Janicka. Przypomina sobie: jadąc do sanatorium myślał, że z jakąś miejscową panną się zapozna, pobawi… Nawet dopuścił coś bliższego. Teraz czuje – już mu przeszło.
– Co to jest? pyta pielęgniarkę, pokazując jej kartę.
– Karta pacjenta odpiera ta, patrząc prosto przed siebie, z watą w nosie.
– Ale to nie Róża Janicka zauważa Brzozowski. To jakiś Leon Różycki, co najwyżej.
– Jako lekarz prowadzący, powinien pan to zauważyć.
– Ty
– Towarzysze, wyjaśniam wtrąca pacjent. Tu jest moja żona. Przyniosłem jej kefir
Poszła do łazienki, a kartę zostawiła. I nagle mi się zrobiło słabo. I ten tu pan, który właśnie obalił prawo, że miękkie nie przebije twardego, wciągnął mnie na wózek i przywiózł tutaj. I tak się tu znalazłem. Przez chwilę było naprawdę źle, ale teraz jest świetnie. Gdyby nie otoczka sinych ludzi z czerwonymi twarzami, to jest wspaniale. O niskim ciśnieniu można zapomnieć. Jest przezwyciężone. Jakby ktoś mi z dołu podsunął zapalniczkę, to bym pofrunął na orbitę zobaczyć, jak tam jest. Taki mam teraz dobry, stabilny poziom ciśnienia. Nie wiem, co mi wstrzyknął ten dzielny lekarz, ale przez najbliższe dziesięć lat nie będę spał, co zresztą świetnie pasuje do planów napisania kolejnej rozprawy naukowej.
– Mam propozycję rzuciła pielęgniarka, gdy pan z kefirem wyszedł. Nas tu nie było.
Brzozowski znów miał ochotę uderzyć ją lampą, ale ta już była szybsza:
– Kierownikiem się zajmę.
Brzozowski w sanatorium już z nikim się nie zapoznał.