„Idę do młodej” – oznajmił 65-letni dziadek, pakując walizkę, a po godzinie wrócił zalany łzami.

Idę do młodej! oznajmił dziadek, lat sześćdziesiąt pięć, upychając w walizce pled w kratę, który boleśnie stawiał opór.

Antoni Krzysztof wypowiedział te słowa tak, jakby ogłaszał lot na Księżyc. Albo przynajmniej zamiar odnalezienia Atlantydy. Głośno, drżącym głosem, z nadzieją na efekt eksplozji.

Ale eksplozja nie nastąpiła ba, nawet się nie zaiskrzyło.

Jego żona, Genowefa Zdzisławowa, stała przy desce do prasowania i cierpliwie prowadziła żelazko po jego odświętnej koszuli. Para syczała, burząc ciszę mieszkania z wielkiej płyty.

Słyszę cię, Antoni odparła spokojnie, nie podnosząc wzroku. Włożyłeś majtki z flanelką? Listopad jest, twoja młoda ci nerek nie ogrzeje.

Zamarł. Ręka ze zgniecioną wełnianą skarpetą zawisła w powietrzu. Spodziewał się wiele: roztrzaskanej porcelany, płaczu, błagań, by został, albo żądań, że zadzwoni po dzieci.

Na pewno nie tego zwykłego pytania o bieliznę termiczną.

Co mają do tego majtki, Genka?! zawył, czując jak twarz mu płonie. Ja o miłości mówię, o nowym życiu, o odrodzeniu!

Wcisnął pled, przycisnął wieko walizki całym ciałem i szarpnął zamek błyskawiczny. Zgrzytnął, jęknął jakby to własny kręgosłup dawał znać, ale się domknął.

A ty tylko o majtkach! Zawsze taka przyziemna, nudna westchnął. A tam wolność! Energia!

No, a imię ma ta energia? Genowefa powiesiła koszulę na wieszaku, podała mu ją i spojrzała z boku. Czy po prostu Króliczek w telefonie?

Nazywa się Dobrosława! wyprostował się z dumą Antoni, przytulając koszulę. I ona nie jest zwykłą kobietą, ona jest moją muzom.

Genowefa prychnęła, bo wiedziała doskonale, że jego jedyna poezja polegała na toastach na imieninach kolegów.

Dobrosława. Ładnie. Ile twoja muza lat ma?

Dwadzieścia osiem! wyrzucił z siebie Antoni, patrząc na żonę z wyzwaniem.

Genowefa nawet odłożyła żelazko i spojrzała na niego z uwagą, jak na stary kredens, który nagle zgubił drzwiczki.

Antoni powiedziała miękko, głosem twardszym niż stal. Masz sześćdziesiąt pięć lat. Zespolone biodro od siedzenia na klopie, dieta śródziemnomorska przez wątrobę.

Westchnęła ciężko i dodała:

I co będziesz robił z dwudziestoośmioletnią Dobrosławą? Wiersze recytował?

To nie twoja sprawa! obraził się Antoni, łapiąc walizkę. Będziemy podróżować! Spacerować po księżycem! Cieszyć się życiem! Jeszcze mam werwę, zobaczysz!

Spróbował poderwać walizkę; ta jednak ujawniła swoją zdradziecką masę. Strzeliło coś w plecach, ale Antoni, z zaciśniętymi zębami, nie zamierzał okazać słabości.

Leków nie zapomnij, amancie rzuciła Genowefa, wracając do prasowania poszewki na poduszkę. W górnej szufladzie. I maść na stawy.

Nie potrzebuję leków! kłamał, czując, że serce wali jak młot. Przy niej czuję się młodszy o trzydzieści lat. Zostawiam ci mieszkanie, jestem szlachetny!

Dzięki, żywicielu skinęła głową. Klucz zostaw na szafce. I śmieci wyrzuć skoro po drodze.

Tym ją dobiła. Żadnej tragedii, zero podniesionego głosu, po prostu wyrzuć śmieci.

Chwycił worek, dumnie podniósł głowę i wyszedł. Drzwi cicho przekręciły się w zamku.

Antoni Krzysztof stał na klatce, gdzie cuchnęło kotami i smażonymi ziemniakami od pani z szóstego. Walizka rwała ramię, plecy bolały, telefon wibrował w kieszeni.

Pewnie Dobrosława. Czeka na swojego rycerza.

Wezwał windę, wyjął telefon. Słodki dreszcz przeszedł po plecach. Wiadomość: Kochany, długo cię nie ma? Już mam rezerwację! Tylko mała sprawa.

Czytał: Musi być pilnie przelew pięciu tysięcy złotych mojej mamie na leki, nie mam limitu. Oddam przy spotkaniu!.

Pięć tysięcy złotych. Dziwne. Wczoraj były trzy na taksówkę. Przedwczoraj dwa na internet. Tydzień temu wysłał dziesięć na kursy inspiracji.

Winda zatrzymała się, Antoni wsunął walizkę do środka, nacisnął parter. W lustrze patrzył na niego starszy pan w kaszkiecie, z czerwonymi policzkami, zagubionym wzrokiem.

Idę do młodej powtórzył sobie w myślach, ale zdanie już brzmiało inaczej.

Na zewnątrz wroniło. Drogi deszcz, mokre liście na chodniku, wiatr szarpał gałęzie. Antoni ciągnął walizkę pod przystanek, bo Dobrosława mieszkała na drugim końcu Poznania, w nowych blokach.

Usiadł na mokrej ławce i zaczynał przelew. Palce zgrabiałe, złe na tę rzeczywistość. Sprawdził stan: 4800 zł. Emerytura wypłynie dopiero za tydzień.

Cholera wymamrotał.

Napisał: Dobruś, złotko, dziś trochę krucho. Przyniosę gotówką, mam w schowku.

Odpowiedź przyszła natychmiast: emotka przewracająca oczami. Potem: Antoni, jak dziecko się zachowujesz! Pożycz od kogoś! Mama cierpi! Kochasz mnie, to znajdziesz!

Antoni nie Antek, nie kochany, tylko tak, jak sąsiedzi mówili na ulicy.

Coś mu się zacięło w duszy. Lepka nieufność.

Nagle zrozumiał, że nigdy z Dobrosławą nie rozmawiał przez wideo. Zawsze zepsuta kamera albo brak zasięgu. Profilowe zdjęcia jak z magazynu.

Postanowił zadzwonić. Dłuższy sygnał, potem połączenie zerwane.

Nowa wiadomość: Nie mogę rozmawiać, płaczę.

Antoni Krzysztof przytulił rączkę walizki do piersi. Aut dostawał mu błotem.

Ziąb wciskał się pod kurtkę, bolały lędźwie, a on już nie miał ochoty wrzeszczeć.

Dobrosława powiedział na głos, próbując posmakować imię. Sztuczne, jak plastik.

Telefon znów zawarczał: No i co? Przelałeś? Bo jak nie, to nie przyjeżdżaj wcale. Nie mam czasu na twój teatrzyk.

Patrzył na ekran litery rozmazywały się.

Przypomniał mu się dom i Genka, która przecierała mu wczoraj plecy maścią, gotowała te parowe kotlety, których nie znosił, a jadł bo wątroba rzecz święta.

Która wiedziała, gdzie są jego skarpety, nawet lepiej niż on.

Nie mam czasu na facetów, którzy

Wyobraził sobie siebie w mieszkaniu Dobrosławy. Obca kanapa, echo cudzych zapachów, obce zasady. Ciągła presja bycia młodym za własne pieniądze.

Potem wyobraził sobie, jak znów łapią go nerki Czy Dobrosława natrze mu maścią plecy? Czy ucieknie do drugiego pokoju?

Powoli się podniósł, stawy strzelały jak suche gałązki. Kiedy przyjechał autobus na Rataje, pozwolił mu odjechać, stojąc nieruchomo.

Autobus odjechał w deszczu, zostawiając go we mgle spalin.

Jeszcze chwilę patrzył w pustą ulicę. Potem złapał walizkę i wolno ruszył w stronę domu.

Droga powrotna była wiecznością. Winda nie działała oczywiście. Musiał wdrapać się na trzecie piętro.

Na każdym półpiętrze przystawał, sapiąc, ocierając pot z czoła. Serce waliło już nie z miłości, tylko ze zmęczenia.

Za drzwiami swojego mieszkania nacisnął dzwonek. Cisza.

Strach zalał go nagle, lepki i zimny. Może Genowefa naprawdę się obraziła? Zamki wymieniła? Przecież klucze, jak głupi, zostawił na szafce!

Nacisnął jeszcze raz.

Genka! wykrztusił. Otwórz!

Zamek brzdęknął. Stała tam, spokojna, w domowym szlafroku.

Antoni Krzysztof mokry, brudny, kaszkiet w dłoni, łzy ściekały po policzkach.

Prawdziwe łzy wstydu na samego siebie, na własną głupotę i starość, co przyszła nie z mądrością, tylko urojoną fantazją.

Ja zaczął, głos mu się załamał. Wiesz Autobus I deszcz I pomyślałem

Nie był w stanie powiedzieć prawdy. Że Dobrosława była tylko pustką, wciągającą kasę. To za dużo.

Genowefa popatrzyła, westchnęła.

Śmieci wyrzuciłeś? spytała.

Popatrzył zdezorientowany na wolną rękę. Worek został na ławce.

Zapomniałem szepnął.

Pokiwała głową i odsunęła się w drzwiach.

Wchodź, Romeo. Herbata stygnie. I ręce sobie umyj, cały jesteś ubłocony.

Wszedł do przedpokoju, wtaszczył znienawidzoną walizę. Znany zapach świeżej pościeli i odrobiny lekarstw uderzył w nos.

Najlepszy zapach na świecie.

Zdjął buty, poszedł do łazienki. W lustrze zmięty, stary człowiek. Umył twarz lodowatą wodą, zmywając łzy i upokorzenie.

W kuchni Genowefa już wlewała gorącą herbatę do wielkiego kubka w kwiatki. Obok talerz z parowymi kotletami.

Genowefko bąknął, siadając przy stole. Przepraszam, stary dureń ze mnie. Diabeł mnie podkusił.

Jedz rzuciła krótko, nie odwracając się. Bo wystygnie.

Naprawdę Jaka Dobrosława? Jaka muza? Sam nawet nie wiem, gdzie polisa leży

W teczce z papierami, w górnej szufladzie odpowiedziała automatycznie, siadając naprzeciwko. Antoni, nie rób więcej z siebie pajaca. Już wróciłeś, to siedź.

Gryzł bez smaku kotlet, który zdawał się teraz najsmaczniejszym daniem świata.

A ta Dobrosława szepnął z nagłą odwagą, próbując zachować twarz. Okazała się inna. Pali nawet. I przeklinała.

Genka popatrzyła znad okularów. W oczach zatańczył ironiczny błysk.

No zobacz, istny skandal powiedziała poważnie. A ty, koneser kultury, nie mogłeś tego znieść.

Oczywiście! podchwycił z werwą Antoni. Powiedziałem jej: Pani, język niegodny urody! A ona

Machnął ręką.

W sumie, zrozumiałem, że tylko pustka. Zero duszy.

Całe szczęście, że pojąłeś przy przystanku, a nie u urzędnika stanu cywilnego pokiwała głową.

Wstała, przyniosła mu tubkę maści na stawy i położyła przed nim.

Plecy bolą, co? Walizkę nosiłeś?

Spłonął.

Trochę.

Zdejmuj koszulę. Posmaruję.

Zrzucił koszulę, mrucząc pod nosem. Poczuł na plecach znajome, silne ręce. Genowefa wcierała maść pewnymi ruchami.

Paliło, ale to było dobre palenie, lecznicze.

Genka wymamrotał.

Co?

Wiedziałaś, że wrócę, prawda?

Oczywiście.

Skąd?

Pogładziła go po ramieniu.

Bo nie wziąłeś ani majtek, ani skarpetek, ani leków.

Uśmiechnęła się kątem ust.

Ale za to upchnąłeś pled i moją starą futrzaną kurtkę, którą prosiłam do pralni zanieść.

Zastygł. Powoli odwrócił głowę.

Futro?

Futro. Rano widziałam, jak upychałeś je do torby. Myślałeś, że nie zauważę? Ślepy jesteś bez okularów.

Cisza w kuchni. Antoni przetrawiał tę informację. Szedł w nowe życie ze starą kołdrą i futrem żony w walizce.

Nagle zachichotał najpierw cicho, potem głośniej. Śmiech przeszedł w kaszel, potem znów śmiech.

Genowefa patrzyła na niego, usta jej też się drgały.

Ty gapa powiedziała z czułością. No, podróżniku. Jedz. Jutro na działkę jedziemy, słoiki trzeba do piwnicy znieść. Tam będziesz miał fitness i świeże powietrze.

Pojadę, Genko. Pojadę Antoni ocierał łzy śmiechu.

Telefon w spodniach znów zawibrował. Dobrosława: Gdzie Jesteś? Mama umiera! Przelej choć tysiąc!. Podniósł brew, nacisnął Zablokuj. Potem Usuń czat. Położył go ekranem do stołu.

Genka, a może olejmy te słoiki? rzucił, patrząc na nią innym wzrokiem. Może po prostu zrobimy grilla? Ja zamarynuję mięso, ty tylko powiedz jak lubisz, z cebulą.

Genowefa spojrzała z zaskoczeniem. Grill? Antoni nie tknął się węgla od dziesięciu lat!

Grill? A wątroba?

Na pohybel wątrobie! machnął ręką. Raz się żyje.

Wziął jej dłoń, tę ciepłą, spracowaną, i całował niezdarnie, ale z serca.

Dziękuję, że mnie wpuściłaś.

Wyjęła dłoń, powoli, bez urazy.

Jedz, Don Juanie. Bo stygnie.

Za oknem deszcz walił w parapet, wiatr dzwonił gałęzią w szybę, ale w kuchni było ciepło i jasno. Na krześle wisiała koszula, pachniało maścią i herbatą.

Ten zapach był lepszy niż jakiekolwiek perfumy.

Antoni Krzysztof patrzył na żonę i myślał, że dwadzieścia osiem lat to piękny wiek.

Ale kto inny wie, że potrafi przez przypadek zabrać do nowego życia stare futro żony i jeszcze zostanie wpuszczony do domu?

Genka odezwał się.

No co znowu?

To futro do pralni trzeba jednak zanieść. Jutro zawiozę.

Zawieź zgodziła się. Ale najpierw rozpakuj walizkę. I wyjmij pled, bo nogi mi marzną.

Antoni kiwnął głową i ugryzł kawałek kotleta parowego.

Życie toczyło się dalej. I, jasna cholera, wcale nie było takie złe.