– Kasiu, poszłabyś do sklepu po chlebek? – zamglone spojrzenie czterdziestopięcioletniej kobiety nie potrafiło już skupić się na drobnej sylwetce siedmioletniej dziewczynki

Julciu, mogłabyś pójść do sklepu po chlebek? zachrypnięty głos czterdziestopięcioletniej matki drżał i rozmywał się w powietrzu. Jej spojrzenie nie mogło już objąć drobnej sylwetki siedmioletniej dziewczynki, która na samo wspomnienie chleba przełknęła ślinę z tęsknotą.

Oczywiście, mamusiu…

Dziewczynka czekała cierpliwie na kilka złotych, które ulubiona ekspedientka z osiedlowego sklepu, ciocia Basia, często dorzucała do bochenka świeżego chleba. Czasem, widząc ubogą dziewczynkę, wciskała jej do zaciśniętej piąstki mleczną czekoladkę albo garść kruchych cukierków.

No, bidulka… Taka śliczna, a ta rodzina wiecznie pijana wzdychała Basia, sącząc rozpuszczalną kawę w zapleczu sklepu.

Jula, próbując opanować się przed upajającym zapachem świeżo upieczonej skórki, pędziła czym prędzej do domu. Jeśli dobrze się zachowała, mama zawsze odkrawała jej chrupiącą piętkę i układała na niej dwie-trzy tłuste sardynki z puszki, z których kapał złocisty olej, wsiąkając w miękisz. Dziewczynka jadła powoli, smakując każdy kęs jej prosty rarytas. Po liczbie pustych butelek przy kuchennym stole wiedziała, że dziś wieczorem zapowiadała się impreza, więc o kolacji poza tą piętką mogła zapomnieć. Liczyło się tylko to, żeby wydostać się z domu niezauważenie; jeśli wpadnie komuś w oko, może oberwać. W zeszłym tygodniu ojciec uderzył ją tak mocno w głowę, że przez dwa dni bolało ją czoło, a z nosa ciekła krew.

Jula wyszła na klatkę. Miała jeszcze ćwiartkę chleba i całą sardynkę. Na podwórku panowała cisza, mimo łagodnej, ciepłej wiosennej nocy. Ludzi prawie nie było, gdzieś z oddali dochodziła muzyka, a w kieszeni dziewczynki czekały dwie czekoladki na specjalną okazję. Było jej dobrze. Dziś nie było zimno na długie spacery, a jeśli zgłodnieje, ciocia Basia zawsze częstuje ją kawą z mlekiem i cukrem. Jula powoli oglądała wieczorne okna starych bloków, marząc, by kiedyś mieć prawdziwą przyjaciółkę. Taką, z którą mogłaby dzielić marzenia i troski, a czasem po prostu w ciszy powłóczyć się po osiedlu, kiedy wracać do domu było niebezpiecznie.

Niespodziewanie żałosny pisk zmusił ją do zatrzymania się przy krzakach przy śmietniku. Schyliła się ostrożnie i w stercie cuchnących szmat znalazła porwaną pudełko po butach, w którym drżał malutki, pręgowany kotek. Cicho miauczał, spoglądając błagalnym wzrokiem. Jula wyciągnęła rękę. Kociak obwąchał ją, a potem zachłannie wylizywał słony smak puszkowych sardynek z jej palców. Delikatny, ciepły języczek wywołał u Julki niekontrolowany chichot.

Jesteś głodny, co? Zobacz, co mam! powiedziała dumnie, kładąc przed kociakiem całą sardynkę i szybciutko wpychając resztę chleba sobie do ust. Jedz, malutki.

Maleńki drapieżnik rzucił się na zdobycz, warczał, połykając po wielkich kawałkach, i syczał, gdy dziewczynka próbowała go pogłaskać.

Spokojnie, musisz jeść powoli, bo inaczej rozboli cię brzuszek. Uwierz mi, ja też już tego próbowałam uśmiechnęła się, patrząc z czułością na nowego towarzysza. A może chcesz iść ze mną? Nazwę cię Tygrysek i zawsze będę z tobą dzielić się jedzeniem.

Julka ostrożnie schowała milutkiego, leciutkiego kotka pod swoją kurtkę. Żółte, jak majowy miód, latarnie rzucały światło na chodnik, którym szła mała dziewczynka, rozmawiając z kocim noskiem świecącym z za kołnierza.

***
W domu panował już tylko cisza. Na stole zostały puste butelki, brudne talerze i pełna popielniczka. W kącie buczał piec gazowy, wskazówki zegara tykały. Jula usiadła na krześle, stawiając kotka na blacie. Zwierzątko ostrożnie obwąchało pusty kieliszek.

Fuu, Tygrysku, nie ruszaj tego! To okropne świństwo, a jak ci posmakuje i zaczniesz pić jak oni, to już nie będziemy mogli być przyjaciółmi dziewczynka przytuliła kociaka mocno do twarzy. Kotek zamruczał cicho, jakby mówił: Nie martw się, jestem z tobą.

Tamtej nocy Jula spała słodko; śniły jej się bułeczki z wiśniami i śmietankowe lody bananowe. Tygrysek rozmruczany wtulił się w jej bok, śpiewając kołysanki po kociemu.

Ale rano ojciec dostrzegł kotka i wrzasnął, by w domu nie było tego paskudztwa. Matka z papierosem przykładała mokry ręcznik do głowy. Skasłała chrapliwym głosem, by Jula wyniosła kota, żeby nie było jeszcze większego nieszczęścia.

Dziecko, łykając gorzkie łzy, usiadło na ławce pod blokiem z Tygryskiem przyciśniętym do piersi. Nie wiedziała, gdzie z nim pójść, zostawić go na śmietniku nie miała serca. Z płaczem poszła do cioci Basi do sklepu. Opowiedziała wszystko jednym tchem, błagając, by ciocia przygarnęła kociaka, obiecując codzienne wizyty, karmienie i wychowanie. Miękkie serca kobiety nie mogły odmówić. Tygrysek dostał miejsce w kącie zaplecza na starej, spranej bluzie i przyciętym wiaderku po majonezie na wodę.

Całą wiosnę i lato Jula biegała do swojego Tygryska, łamiąc świeży chleb i znosząc za to niejedną reprymendę od rodziców czy nawet klapsy. Ale jakie to miało znaczenie, skoro miała prawdziwego przyjaciela? Dziewczynka godzinami rozmawiała z kotem, powierzając mu sekrety. Tygrysek grzał się na jej kolanach, mrużąc liliowe oczy i mrucząc zadowolony. Czasem ciocia Basia podrzucała mu resztki obiadu i zachwycała się:

Matko święta, takich oczu to jeszcze nie widziałam! O, patrz, Grażynka! dwie ekspedientki podziwiały głębię kociego spojrzenia, gdy kocur mruczał z miną zwycięzcy.

Jesienią Tygrysek był już pięknym, dużym kotem o bajecznych oczach. Kilku klientów próbowało go zabrać, ale do nikogo nie chciał podejść czekał wyłącznie na swoją małą panienkę.

Pewnego dnia Jula nie pojawiła się po chleb, nie zaglądała do Tygryska. Ciocia Basia zaczęła się niepokoić. Gdy dziewczynka wreszcie przyszła, miała na policzku żółknący siniak, a dolna warga była pokryta zaschniętą ranką. Na pytania pań ze sklepu odpowiedziała krótko:

Przewróciłam się.

Ale na zapleczu, tuląc opuchniętą twarz do kociego futerka, długo szeptała coś przyjacielowi. Tak zasnęła, obejmując kota. Ciocia Basia przykryła ją starym kocem i po chwili zadzwoniła do pana Nowickiego, dzielnicowego. On tylko wzdychał, że udowodnić pobicie będzie ciężko i nie ma co się mieszać do tych pijaków. Basia płakała z bezsilnej złości. Nie dane jej było mieć własnych dzieci, a Julka wydawała się takim skarbem niejednokrotnie marzyła, by to ona była jej matką.

Tygrysek krążył niespokojnie wokół tapczana, obwąchując dziewczynkę. Potem zniknął gdzieś na zapleczu. Jula przespała całą noc w sklepie nikt jej nie szukał. Rano Basia usmażyła jej jajecznicę, przygotowała słodką herbatę i poprosiła, żeby razem z ciocią Grażyną popilnowała sklepu, bo musi załatwić sprawy. Julka uradowała się, a kobieta pełna determinacji ruszyła do rodziców dziewczynki. Pod blokiem zagrodził jej drogę pan Nowicki.

Gdzie idziesz? Lepiej się tam nie pchać. Mamy tu morderstwo, sytuację trudną. Malutkiej Anonowskiej nie była w nocy?

Julki? Kogo zabito? Basia rozglądała się z niepokojem.

Rodziców, jakaś pijacka bójka. Szukamy dziewczynki, może ją gdzieś zabrali.

Nie… Jest u mnie, w sklepie spała, wszystko z nią dobrze. Kto zabił?

Kto to wie, pijani narobili rabanu, a nam teraz problem. Może potrzymaj ją parę dni, zanim rodzina się znajdzie albo urzędnicy się ogarną.

Oczywiście! serce Basi zabiło szybciej. Nie czuła żalu do rodziców Julki. Z radością pobiegła z powrotem.

Po krótkiej naradzie z Grażyną postanowiły nie mówić dziewczynce o tragedii. Powiedziały tylko, że mama pozwoliła zostać Julce u cioci Basi na kilka dni. Dziewczynka aż podskoczyła z radości i już wypytywała, czy pozwolą jej nauczyć się obsługiwać kasę fiskalną.

Od tej pory Tygrysek zniknął. Julią długo go szukała, zachodząc pod każdy śmietnik, wzywała go miękkimi słowy jego miseczka zostawała nietknięta.

Ciocia Basia opiekowała się dziewczynką z troską. Bała się jednak, że lada dzień ją zabiorą. W końcu odważyła się pójść do miejscowego MOPSu i złożyć wniosek o adopcję. Ale spotykała się z odmową: samotna, bez męża, pracująca na zmiany w sklepie kryteria nie do przeskoczenia. Basia z trudem podnosiła się z tych niepowodzeń, próbując raz po raz. Minęły dwa miesiące. Julka przywykła do Basi, nauczyła się gotować jajka, czytać sylabami i sprzątać, by sprawić przyjemność opiekunce.

Pierwszy śnieg spadł 3 listopada, akurat gdy Julce stuknęła ósemka. Zdmuchiwała kolorowe świeczki na sklepowym miodowniku i całym sercem już należała do cioci.

Chcę, żebyśmy zawsze mieszkały razem, i żebyś była moją mamą! wykrzyknęła, tuląc Basie.

Ja też tego najbardziej pragnę, Julenko szepnęła wzruszona kobieta.

Nagle do drzwi zapukał niespodziewany gość. W progu stał młody mężczyzna, elegancki, z teczką w dłoni.

Dzień dobry, nazywam się Michał Mróz, jestem z wydziału opieki społecznej miasta Poznania. Przeanalizowałem pani dokumenty i chciałbym osobiście się zapoznać wyciągnął dłoń.

Proszę, zapraszamy, tylko nie spodziewałyśmy się nikogo Basia wpuściła gościa do kuchni.

Napije się pan herbaty? Ciocia Basia kupiła taką pyszną, tropikalne owoce, proszę spróbować Jula podała mu kubek.

Chętnie. Widzę, świętujecie to pani tort?

Tak! Mam już osiem lat, w przyszłym roku pójdę do szkoły.

Do szkoły? To fantastycznie. Jak ci się tu żyje, powiedz mi?

Bardzo dobrze! Jula rozpromieniła się.

W trójkę jeszcze długo siedzieli w cieple małej kuchni, jedli tort popijając tropikalną herbatę. Basia z podpartym policzkiem przyglądała się z czułością tej nietypowej rodzinie.

Muszę już iść powiedział w końcu mężczyzna, wyciągając teczkę, z której wydobył kilka dokumentów. Pani Barbaro, z tymi papierami proszę jutro zgłosić się do sądu rejonowego, podejść do sekretariatu i wszystko się wyjaśni. To już formalność. Wkrótce Julka będzie mogła zostać z panią na zawsze.

Naprawdę…? Basia zaniemówiła, szukając słów wdzięczności. Jula rzuciła się w ramiona urzędnika, powtarzając przez łzy:

Dziękuję! Dziękuję! Dziękuję!

Dziękuję… wymamrotała Basia, powstrzymując łzy radości.

Proszę ją chronić powiedział cicho Michał patrząc jej prosto w oczy.

Basia zamarła. Długą chwilę patrzyła w te nieziemsko liliowe oczy, pełne zrozumienia i niepojętego ciepła.