Sąsiad (51 lat) od 12 lat mieszka sam. Wczoraj zapytałem go — dlaczego nie szuka kobiety? Wyjaśnił mi 6 powodów. Zrozumiałem, że ma rację

Wczoraj wstąpiłem do sąsiada Bogdana pożyczyć wiertarkę. Drzwi otworzył w dresowych spodniach i bawełnianej koszulce:

Wejdź, właśnie zjadłem kolację.
Wszedłem do środka. W mieszkaniu czysto, w kuchni pachniało smażonym kurczakiem. Na stole laptop i kieliszek czerwonego wina.

Bogdan ma pięćdziesiąt jeden lat. Od dwunastu lat mieszka sam, po rozwodzie. Pracuje jako inżynier, zarabia około sześć tysięcy złotych miesięcznie.

Znam go od pięciu lat, odkąd wprowadziłem się do tego bloku. Nigdy nie widziałem u niego kobiety. Nawet goście to wyłącznie koledzy z pracy.

Oddał mi wiertarkę, nalał whisky:

Usadź się, dawno nie rozmawialiśmy.
Usiedliśmy przy kuchennym stole, wypiliśmy po kieliszku.

Zapytałem:

Bogdan, czemu ty cały czas jesteś sam? Nie szukasz nikogo?
Parsknął śmiechem:

Specjalnie nie szukam. Wiesz, Piotrze, przez dwanaście lat mieszkałem sam i doszedłem do wniosku, że tak jest mi lepiej.
Ale dlaczego?
Nalał jeszcze. Oparł się wygodnie na krześle:

Powiem ci. Sześć powodów. Konkretów. Przemyślanych już dawno.
Pierwszy powód ryzyko bankructwa przez rozwód
Bogdan zaczął:

Rozwiodłem się dwanaście lat temu. Z Grażyną byłem osiemnaście lat. Mamy córkę, ma teraz dwadzieścia osiem, mieszka sama.
Wziął łyk:

Rozwód przez jej romans. Przyłapałem ją z kolegą z pracy. Złożyłem pozew.
I co dalej?
Sąd podzielił mieszkanie pół na pół, mimo że większość kredytu ja spłacałem. W końcu sprzedaliśmy je, kasę podzieliliśmy. Kupiłem sobie tę kawalerkę tutaj.
Spojrzał na mnie uważnie:

Piotrze, straciłem połowę majątku przez to, co ona zrobiła. I według prawa to w pełni w porządku. Rozumiesz? Harowałem, spłacałem, a ona zdradziła i dostała wszystko na równi.
Taka rzeczywistość
No właśnie. I teraz powiedz: czemu miałbym znów ryzykować? Załóżmy, spotykam kobietę. Zamieszkamy razem, obrączki, kupimy auto, coś jeszcze. Ona potem zdecyduje odejść. Po co mi ta ruletka?
Zamilkłem, a on kontynuował.

Drugi powód kobiety nie wspierają męskich pasji
Wiesz, Piotrze, mam swoje marzenie. Kupić stary motocykl, odrestaurować, jeździć w weekendy.
Świetna sprawa.
No. Już od roku odkładam. Jeszcze pół roku i kupię sobie Junaka z lat siedemdziesiątych. Sam go zrobię.
Popił whisky wodą:

Za żonatego życia też miałem marzenia. Chciałem się nauczyć grać na gitarze. Kupiłem, zapisałem się na lekcje, a Grażyna od razu: „Po co ci to, już czterdziestka na karku, nie jesteś Sewerynem Krajewskim”. Rzuciłem. Chciałem pojechać na kajaki na Mazury. Usłyszałem: „Zwariowałeś? Kredyt mamy, a ty chcesz dzieciństwo przeżywać?”. Nie pojechałem.
Spojrzał za okno:

Kobiety nie wspierają męskich marzeń. Uważają je za głupstwa. Teraz żyję po swojemu. Kupię Junaka nikomu nie będzie przeszkadzało.
Trzeci powód wybujałe oczekiwania kobiet
Bogdan mówił dalej:

Jakieś trzy lata temu spróbowałem portali randkowych. Napisałem prawdę: wiek, zawód, dochody, zainteresowania.
I jak?
Pisałem z kilkoma. Jedna, Małgorzata, lat czterdzieści sześć, recepcjonistka w salonie urody. Zarabia ok. trzy tysiące. Napisała mi: „Jest Pan ciekawy, ale szukam kogoś, kto zarabia min. dwanaście tysięcy.”
Prychnął śmiechem:

Napisałem jej: „A ile Pani zarabia?” Uraziła się, zablokowała mnie.
Tak na serio?
Serio. Piotrze, większość kobiet uważa się za księżniczki. Zarabiają po trzy tysiące, wynajmują mieszkanie, ale wymagają od faceta samochodu, własnego mieszkania i kasy, najlepiej bez limitu. Same poza „żeńską energią” nie proponują nic.
Wypił whisky:

Zarabiam sześć tysięcy, mam mieszkanie i samochód. Dla sporej ilości kobiet jestem nieudacznikiem, bo nie jestem milionerem. Po co mam szukać uznania tam, gdzie nie jestem doceniany?
Czwarty powód kobieta nie jest od mieszkania
Zapytałem:

Nie brakuje ci jednak domowego ciepła, gotowania?
Bogdan się zaśmiał:

Piotrze, rozejrzyj się. Czysto? Czysto. Sam sprzątam raz w tygodniu. Godzina roboty. Gotuję dla siebie? Gotuję. Dziś kurczak z warzywami. Pół godziny i gotowe. Pranie? Pralka robi za mnie, wystarczy włożyć.
Wstał, wskazał kuchnię:

Nie potrzebuję kobiety do prowadzenia domu. Radzę sobie. A ilu dzisiejszych kobiet nie potrafi gotować? Połowa. Zamawiają jedzenie albo jedzą gotowce.
A typowa gospodyni?
Zdarza się. Rzadko. Ale po co mi gospodyni, która będzie chciała, żebym ją w pełni utrzymywał? Wolę gotować sam.
Piąty powód strach przed kłamstwem i manipulacją
Bogdan dolał whisky sobie i mnie:

Piotrze, po rozwodzie spotykałem się z dwiema kobietami. Krótko. Obie kłamały.
W jaki sposób?
Pierwsza, Danuta, mówiła, że jest po rozwodzie. Spotykaliśmy się przez miesiąc, po czym okazało się, że prawie codziennie wraca do męża i szuka kogoś „na boku”, bo jej facet mało zarabia.
Wziął łyk:

Druga, Zdzisława, twierdziła, że nie ma dzieci. Spotykaliśmy się dwa miesiące i nagle się okazuje są dwa. Przemilczała, żeby mnie nie przestraszyć.
Faktycznie
No właśnie. Jestem zmęczony kłamstwami. Kobiety łatwo kłamią i to uchodzi im na sucho. Później się dziwią, że mężczyźni nie ufają.
Szósty powód kara za inicjatywę
Bogdan rozsiadł się wygodniej:

Ostatni raz próbowałem kogoś poznać rok temu. W Empiku. Kobieta około czterdziestu pięciu lat przeglądała książki z klasyką.
I?
Podszedłem, zagadałem: „Dzień dobry, widzę, że lubi Pani klasyków. Mogę coś polecić”. Spojrzała na mnie jak na wariata, odburknęła: „Dziękuję, sama wybiorę”, i zniknęła między regałami.
Uśmiechnął się pod nosem:

Piotrze, dziś każda inicjatywa faceta jest odbierana jako nachalność. Podejdziesz jesteś zboczony. Napiszesz na Facebooku prześladowca. Zaprosisz na kawę utrzymanek.
Przecież nie wszystkie tak mają
Nie wszystkie. Ale większość. Mam dość chłodnych spojrzeń i odmów. Teraz już sam nie zaczynam rozmów. Jeśli kobieta jest zainteresowana, niech chociaż sama to pokaże. Ja się już nie wychylam.
Dlaczego się nad tym zastanawiam i co zrozumiałem
Bogdan wypił whisky do końca, popatrzył na mnie:

Piotrze, nie mówię, że wszystkie kobiety są złe. Dobre się zdarzają. Ale znalezienie takiej to jak szukać igły w stogu siana. A cena pomyłki jest za duża: nerwy, pieniądze, czas.
Wstał, przeciągnął się:

Mam pięćdziesiąt jeden lat. Dobrą pracę. Swoje mieszkanie. Samochód. Hobby. Przyjaciół. Jestem szczęśliwy sam. Po co ryzykować wszystko dla związku, który z dużym prawdopodobieństwem skończy się rozwodem i stratą połowy życia?
Wróciłem do siebie, położyłem się do łóżka, długo rozmyślałem nad jego słowami.

Mam czterdzieści dziewięć lat. Jestem żonaty od dwudziestu trzech lat. Z żoną wszystko dobrze. Ale gdybym był sam wybrałbym jego drogę?

Chyba tak.

Czy facet ma rację, że od dwunastu lat nie szuka kobiety, czy może zwyczajnie się boi?

Czy naprawdę rozwód niszczy mężczyznę nawet wtedy, gdy żona zdradza, czy może przesadza?

Czy facet po pięćdziesiątce naprawdę powinien wycofać się z relacji, bo cena błędu jest za duża, czy to już tylko egoizm albo strach przed samotnością?

Czy kobiety faktycznie nie wspierają marzeń swoich mężczyzn, czy to jednak mężczyźni nie potrafią mądrze wybierać?

Myślę, że życie jest zbyt krótkie, by je ryzykować za wszelką cenę, zwłaszcza gdy zyskało się już własny spokój i niezależność.