No i musiało się Annie zachcieć rodzić akurat podczas zamieci śnieżnej. Przecież według terminu miała jeszcze trzy tygodnie, może burza śnieżna by się uspokoiła, mrozy przyszły i spokojnie można by jechać do szpitala. A nie, właśnie teraz jej się zachciało!

I przyszło Werenice rodzić akurat w zamieć śnieżną. Termin miała jeszcze za trzy tygodnie, a tam wiadomo może by śniegi się opamiętały, mróz by przyszedł, to i do szpitala w mieście można ruszyć. Ale nie, wszystko musiało dziać się teraz, właśnie teraz! A w sumie to nie jej się spieszyło, tylko temu maleństwu, co w niej mieszkało. Ścisk mu już był w brzuchu, pchał się na świat, a na śnieżycę szósty dzień z rzędu nawet nie spojrzał.

W taką pogodę żadna taksówka do wsi pod Białymstokiem nie podjedzie drogi całkiem zasypane, niektórzy po pas w zaspach się grzebali. A śnieg nie odpuszczał. Sypało jakby niebo rozcięło się i kasza manna z worka wybuchła. Wyjrzysz przez okno wszystko białe, niebo białe, z ziemi tylko biel się wznosi i wiruje. A jak wyjść do chlewika potrzeba, to oczy zamknąć lepiej: wiatr lodowaty od razu w twarz, dmuchnie i oczy śniegiem zapełni.

A właśnie w taką noc postanowił mały się urodzić.

Od rana Werenica czuła się jakby nie swoja to krzyż ciągnie, to ciężka lewatywa w całym ciele, nie wie czy leżeć, czy chodzić. Siądzie, zaraz się wierci, wstanie i znów chodzi w kółko. Teściowa, pani Helena, zauważyła niepokój:

Werenko, już chyba rodzić będziesz? Czego tak deptasz po podłodze?

Nie wiem, mamo, ale coś mnie niepokoi.

Pokaż no brzuch.

Helena na babczych sprawach znała się tylko tyle, co z telewizji, bo teraz to już wszystko lekarze załatwią i szpitale. Dawniej po wsiach było więcej akuszerek u nich za młodu trzy babki dzieci odbierały, a teraz została tylko jedna babcia Bronisława.

Wygląda jakby ci brzuch opadł, Werka. Chyba zdecydował się rodzić.

Ale jak to?! Przecież za wcześnie jeszcze!

Już nie od nas zależy, kochanie, jak Pan Bóg chce to będzie.

Werenice oczy zamgliły się łzami pierwsze dziecko, nie wiedziała, co się dzieje, niezrozumienie i strach przepełniał ją. A Helena też dawno rodziła, już nie pamiętała jak to jest, a zresztą tylko jednego syna miała.

Werenka, idę po babcię Bronkę. Tu ci wiadro na kuchence postawię, jak woda się zagotuje, wyłącz. Jeśli możesz, znajdź czyste ręczniki, prześcieradła, wiesz gdzie leżą. Jak nie dasz rady zostaw. Ja, jak Szymka rodziłam to Bronka kazała mi łazić po izbie. Mówiła: chodź, oddychaj głębiej, łatwiej będzie. Tak szybciej się wszystko dzieje zarzuciła chustę na głowę Po drodze jeszcze do mojej synowej, twojej mamy Zofii, zajrzę i zawołam. Trzymaj się, dziewczyno, Bronka zna się na rzeczy do niej z innych wiosek jeździli, każda chciałaby, żeby ona odbierała.

Na to ubrała się, łopatę pod ramię i w zamieć.

Werenka została sama. Strach narastał a jak zaraz zacznie rodzić i nikt nie zdąży? Jak Helena ugrzęźnie w śniegu? A mama nie dojdzie? Przede wszystkim nie wiedziała zupełnie, co ma robić. Tylko to zostało: chodzić i oddychać. Ale jak głęboko oddychać, gdy nieraz taki ból łapie, że nawet tchu nie można złapać?

Bez Szymka źle, nie wesprze, nie powie: dasz radę! Przez tę śnieżycę nie może wrócić z Białegostoku autobusy nie jadą, drogi zamknięte, cisza. I on nawet nie wie, że już za chwilę będzie miał syna albo córkę. Ojejku, jak w krzyżu ciągnie!

Nagle drzwi zatrzęsły się i wpadła mama, Zofia, obsypana śniegiem jak pierogi mąką.

Córciu! Werenko! Helena mówiła, że rodzić zaczynasz.

Tak, mamo

Zaraz, kochanie, zaraz będę przy tobie i już parzyła z suszonych jabłuszek kompot, wstawiała wodę na herbatę

Godzina minęła i zjawiły się Helena z babcią Bronisławą. Bronka stara, sprytna jak lis kobiecina obejrzała rodzącą i wyrok:

Do rana urodzi.

Do rana?! zdziwiła się Werenka Jeszcze nawet południa nie było, wczoraj dopiero bolało trochę!

Taki to już zwiastun. U jednych kilka dni przed porodem, u innych nagle. Teraz dopiero się zaczyna, masz rozwarcie na pół palca. Nie spiesz się, jutro urodzisz. Ja do domu pójdę.

Babciu Bronko, zostańcie, proszę jęknęła dziewczyna Tylko wy się znacie, przy was spokojniej.

Stara, co niejedną setkę porodów przyjęła, zmiękła:

Dobrze, zostanę jeszcze, a jak kobieta spokojna, to i dziecko szybciej na świat przyjdzie.

Werenka jeszcze nie wiedziała, że te „przedznaki” jak przebiśniegi ładne, ale zaraz zwiędną i zostaną kwiatki, co właściwie wywrócą wszystko do góry nogami.

Ból rwący jakby ktoś ją rozdzierał, nie da się wstać, ani położyć tylko ból. Helena i mama nie wiedziały, co robić, wędrowały z kąta w kąt, zmartwione, powyganiane do prasowania, by nie przeszkadzały.

Noc zapadła, a babcia Bronka sprawdziła: na cztery palce, powoli idzie, bo pierwsza ciąża, dziewczę jeszcze nie wydeptane, dziecku ciężko. Werence jeszcze ciężej wycieńczona, na moment ból ustał, zjadła trochę i babcia Bronka ułożyła ją spać, by choć trochę sił zebrała.

A śnieżyca huczała i huczała, coraz silniejsza.

O czwartej nad ranem Werenka zerwała się, ciemno, babcia Bronka chrapie cicho obok.

Pomóż, Panie Boże szepcze dziewczyna do ikonki Matki Boskiej niech szybciej się urodzi dziecko.

Zaraz od nowa fala bólu, że już świata nie widzi. Bronka spojrzała na pięć palców, powolutku Ale tak już nieraz bywa.

Gdy za oknem szarzało, Werence już sił kompletnie brakowało. Koszula przyklejona do ciała, oczy zamglone, włosy jak siano.

Już niedaleko mówi akuszerka jużeńko, zaraz!

Babciu, pomóż jęczała Werenka Babciu…

Werenko, co ci? wystraszyła się matka. Nie ma tu twojej Babci, przewidziało ci się? Babcią nazywa prababkę naszą Zofię, tłumaczy Zofia gdy była mała nie umiała mówić babcia, tylko Babunia i tak już się utarło. Babcia Zosia najbardziej Werenkę kocha, pierwsza prawnuczka ona miała tylko synów.

Werenka, już czubek widać. Wytrzymaj, dziewczyno, spróbuj jeszcze raz! Tak puuf, puuf oddycha z nią babcia Bronka.

Krzyczy Werenka, ostatkiem sił, napina się, oddycha, znowu krzyczy.

Babuniu, pomóż, nie dam rady wyszeptała i urodziła syna, prosto w pomarszczone dłonie babci Bronki.

Może ostatni raz przyjmuję dziecko pomyślała z uśmiechem, patrząc na nowe życie. Starannie położyła maleństwo na brzuchu matki:

Chłopak! Werenko, chłopczyk! Zobacz, jaki śliczny syn ci się urodził, krzykacz, pewnie kiedyś sołtysem zostanie, wszyscy wokół niego tańczyć będą.

Werenka płakała ze szczęścia, całując drobniutkie paluszki. Jakim cudem takie cudo mieszkało w jej wnętrzu? Ach, szkoda, że Szymka nie ma przy niej, zobaczyłby jakiego mają syna, najwspanialszego pod słońcem.

Stasiu, mój Stasiu szeptała.

Jak Stasiu? dziwiła się Helena Przecież byłaś przy słowie, że jak chłopak to Jakub!

Jaki tam Jakub, skoro on Stanisław śmiała się Werenka Stanisław Szymonowicz.

Babcia Bronka skończyła robotę i znużona już wybierała się do domu. Choć przyjmowanie życia jest radością, siły odbiera niebywale. Teraz jej też przydałby się długi sen tylko jak przez zadymkę wrócić

Werenka z synkiem zasnęły, Zofia też do domu się zbierała; całą dobę nie była w swoim. Otuliła się grubą chustą, cicho pożegnała Helenę i wyszła.

Zamieć już cichła, śnieg sypał drobną kaszą. Może jutro Szymek wróci Jeszcze tylko kawałek do domu.

Wstąpię do Babuni pomyślała poinformuję ją. Może chleba jej trzeba, choć wczoraj zanosiłam, ale Babcia Zosia mało je.

Babunia, prababka, mieszkała dwie chałupy dalej, starutka, na lato dziewięćdziesiąt trzy lata. Od dawna sama, do nich nie chce, żyje po cichu ze swoim gospodarstwem, są blisko, pomagają, donoszą jedzenie.

Na siłę otworzyła furtkę, widać Szymek był wczoraj łopata przy płocie. Odkopała ścieżkę do drzwi, zmiotła trochę śnieg na ganku i weszła.

Babcia Zosia, babcia Zosia! woła, uderzając nogami, strząsając śnieg. Trzeba głośno, babcia już słabo słyszy. Babcia Zosia, to ja, Zofia, przyszłam sprawdzić co u ciebie.

Cisza, ani odzewu śpi staruszka, szkoda budzić. Zosia zdjęła kożuch, buty, weszła do izby, a tam…

Leżała Babunia na łóżku, ręce ułożone na piersiach, sama odświętnie ubrana. Tego odzienia Zosia jeszcze nie widziała. Chustka na głowie śnieżnobiała, nowa. Zosia podeszła, otarła łzy, przymknęła oczy stałszej.

Na szafce leżało zdjęcie Werenki, obok obrazek świętego Stanisława i resztka świeczki.

Dziękuję, Babuniu, pomogłaś Werence. Urodziła synka. Na Stanisława go nazwała. Ale to ty wszystko już dobrze wiesz, Babciu pocałowała ją w pomarszczony policzek dziękujęNa dworze zamieć cichła świt wylewał się mroźnym różem przez firanki. W całej wsi rozchodziła się pierwsza cisza po burzy. Z kuchni Babuni Zosia usłyszała szmer czajnika, jakby ktoś niewidzialny wciąż dbał o zwyczajne poranki, nawet gdy stare serce już odeszło.

Werenka, śpiąc z maleństwem przy piersi, we śnie zobaczyła Babunię, jak tuli ją cicho w objęciach, tak jak dawniej. I, choć nigdy tego nie opowiedziała nikomu, w tamtej chwili poczuła, że przez tę jedną, najdłuższą noc, nie była sama wszystkie kobiety z jej rodu trzymały ją za ręce.

Gdy Szymek wrócił następnego dnia, śnieg już opadł, a przez okna wpadało blade światło. Ukląkł przy łóżku, patrząc na synka i Werenkę i zobaczył na parapecie gałązkę jemioły. Nikt jej nie kładł, ale w chacie czuć było zapach starej herbaty babuni Zosi, i ciepło, jakiego nie dawały najlepiej napalone piece.

Tego ranka pokolenia kobiet, ich trudy i czułość, przelały się w nowy początek. Tam, gdzie jedno życie kończyło się w ciszy, drugie zaczynało swój pierwszy krzyk a w środku zimy, pod białą pierzyną śniegu, cała wieś odetchnęła głęboko, czekając na wiosnę.