Kiedy Waldek odwiedzał Zosię, dosłownie głupiała mu w oczach. To wszystko ze szczęścia.

Kiedy Walerian przychodził do Zdzisławy, ta dosłownie na oczach głupiała ale to nie była zwykła głupota, tylko z czystego szczęścia. Plątała się po pokoju, zabierała się za poprawianie włosów, odganiała rozrzucone ubrania pod poduszki, wyciągała wałki z czupryny. Potem pędziła do łazienki, przeglądała się w lustrze, malowała usta karminową szminką. I dopiero wtedy, z takim swoim nieziemskim wdziękiem, wychodziła do niego.

Nic dziwnego, że była wtedy tak szczęśliwa! No powiedzcie sami…

Zdzisława była samotną matką, w zasadzie nigdy nie miała prawdziwego męża. Taki narzeczony jej się trafił Seweryn, co przez chwilę był, a potem wrócił do swojej rodzinnej ziemi, której nazwy Zdzisia nawet dobrze nie usłyszała. Kto wie, może był z Podola, może z Huculszczyzny. U nich tutaj handlował na rynku, ale czym, to ona już sama nie wiedziała.

No i odjechał, jasność w jej oczach, zostawiając ją lekko, ledwie dostrzegalnie, w ciąży. Może dwa tygodnie Zdzisia wtedy sama jeszcze się nie domyśliła. Potem, kiedy Seweryn zniknął na dobre i nie było go ponad miesiąc, już wiedziała, że została… hm, jakby to powiedzieć… sama.

W odpowiednim czasie urodziła chłopca jak spod igły. I to jakie słodkie niemowlę! Bo w kogo by miało być? Zdzisława była przecież niezwykłej urody, a Seweryn to już w ogóle prawdziwy książę z bajki.

Trzeba przyznać, że dziecko jej się trafiło wyjątkowo pogodne. Spokojne jak ryba w stawie, spał niemal nieustannie, a kiedy się budził to z zapałem i uwagą ssał matczyną pierś. Zdzisława miała mleka pod dostatkiem, jak dobra wiejska krowa, mogła spokojnie jeszcze jedno dziecko wykarmić.

I nie chorował prawie wcale, żadne niemowlęce pląsy go nie dopadły.

A imię dostał po aktorze Sławomir. Bo gdy jeszcze była w ciąży, przypadkiem obejrzała stary polski film Noce i Dnie, a tam grał przystojny panicz Sławomir Tichonski, bardzo podobny do jej Seweryna. Nie było innej opcji, stwierdziła Zdzisława. Tak więc w metryce zapisali: Sławomir Sewerynowicz Nowak. Ileż razy powtarzała do siebie to imię i nazwisko, aż brzmiało jak wiersz Chopina.

Sławcio był dzieckiem słonecznym. Gdy Zdzisia gotowała lub zmywała, rozścielała koc na podłodze, stawiała wokół krzesła jak fortecę, a w środku sadzała Sławcia z jakąś starą torebką, wałkami i kawałkami materiału. I tak się bawił cichutko, bez grymasów czy żalów. Nawet gdy raz utknął głową między nogami krzeseł (pewnie chciał wyjść), tylko sapał cicho i próbował rozepchnąć mebelki swoimi pulchnymi rączkami.

Kiedy Sławcio rósł, nie sprawiał kłopotów. Matka spokojna, wypuszczała go na podwórko, tylko powtarzała: Co dziesięć minut pod okno, Sławciu, i zawołaj: Mamusiu, jestem!

No, zegarka nie miał, więc biegał pod okno co trzy minuty i wołał, aż Zdzisława nie wyjrzała i nie odpowiedziała: Dobrze, syneczku! A on stał tak, nie odchodził. Wtedy pytała: Czego tam jeszcze stoisz? Idź, baw się. A on odpowiadał: Jeszcze nie uśmiechnęłaś się do mnie Matka wtedy uśmiechała się, naprawdę, nie dlatego, że syn prosił, i chłopiec leciał z powrotem do dzieci na podwórko.

Pewnego dnia krzyknął swoje mamusiu, jestem! i gdy wyjrzała, zobaczyła, że tuli kotka:

Mamo, dostałem go od cioci. Powiedziała, że to Filemon. I jeszcze, że będziesz się cieszyć i mamy razem się nim opiekować.

Ten jego szczerzyzny nie dało się zignorować i Zdzisława tylko się uśmiechnęła. Potem rzekła:

Filemon pewnie głodny. Chodźcie obaj, dam mu mleka.

Chłopiec z kotem wbiegł po schodach szczęśliwy, prawdziwie szczęśliwy Sławcio. Filemon szczęście miał jeszcze przed sobą.

Tak się im toczyło życie we trójkę. Do chwili aż Zdzisława poznała Waleriana.

Był jej rówieśnikiem, kawaler, całkiem solidny mężczyzna, nie starszy jeszcze, ale już wiedział, czego chce. Pracował w fabryce mebli, dobrze zarabiał. Zaczął przychodzić do Zdzisi na soboty, zostać na noc. Niewiele mówił, dużo jadł, pił raczej umiarkowanie. Przed jego wizytą Zdzisława zawsze przygotowywała schłodzoną buteleczkę żubrówki i specjalny kieliszek taki z grubego szkła na krótkiej nóżce. Te kieliszki szczególnie Walerian lubił.

I tym razem było podobnie. Przyszedł Walerian. Przywitał się z Sławciem w przedpokoju, usiadł na kanapie, podczas gdy Zdzisława kończyła swoje rytuały. Potem wszyscy razem a właściwie czwórka, bo Filemon siedział na kolanach chłopca obejrzeli serial w telewizji, po czym przeszli do obiadu.

Po obiedzie, jak zawsze, poszli wszyscy zdrzemnąć się przed spacerem po parku.

Kiedy Zdzisława zamknęła drzwi do pokoju Sławcia i wygodnie rozsiadła się przy Walerianie, kładąc głowę na jego ramieniu, on po raz pierwszy zaczął rozmowę o ślubie:

Myślę, że na razie zamieszkamy u ciebie. Potem może weźmiemy coś większego razem. Albo wynajmę swoją kawalerkę komuś, to będzie dodatkowy dochód… Ale wiesz, Zdzisława, jest jedna sprawa… kotów nie znoszę. Będziesz musiała oddać waszego Filemona…

Filemona, poprawiła go Zdzisława i wstrzymała oddech.

Tak, Filemona waszego…

Pomilczał chwilę, potem poważnym głosem, jakby wszystko już załatwione, dodał:

A Sławka wyślemy do mojej matki na wieś. Tam powietrze świeże, szkoła jest, a my jeszcze młodzi narobimy własnych dzieci całą bandę.

Głowa Zdzisławy na jego ramieniu nagle zdrętwiała, jakby skamieniała. Tak w ciszy poleżeli chwilę. Potem Zdzisława wstała, zawstydzona, jakby nigdy ubrana przed nim nie była, narzuciła szlafrok, podeszła do jego rzeczy na fotelu. Wzięła jego spodnie, podała mu je i rzekła:

No dobra Weź te portki swoje nieprane… Ubieraj się i w drogę…

Gdzie…?

Do matki swojej na wieś. Zaczerpniesz świeżego powietrza A nam we trójkę świeżego powietrza wystarczy w naszym parku.