Nie taka Julka

Nie taka Jagódka

Jagoda! Znowu?! Święty Boże, z ciebie to dziecko, a nieporozumienie jakieś! No powiedz mi, jak można coś takiego zrobić?!

Mamo, ja nie wiem. To samo się stało.

Mama ściągała z Jagódki zniszczoną kurtkę, przemoczone trzewiki i czapkę bez pompona.

Wszystkie dzieci jak dzieci, a moje Jagoda! Jak długo to jeszcze potrwa, co?

Jagoda patrzyła na rozdarty dół sukienki i ciężko wzdychała.

A przecież było tak wesoło! Pociąg z dzieci był udany! Szkoda tylko, że Sławek ciągnął ją zbyt mocno za dół kiecki. I poszło A Pani Kazimiera powiedziała, że nie będzie łatać, tylko mama Jagody niech się zajmie. Miała rację! Tylko przez to Jagoda musiała od podwieczorku aż do wieczora przesiedzieć na stołku w kącie. Przecież nie będzie świecić majtkami przed chłopakami! Tak zawsze mówi babcia Jagodzie. Ona się zna na życiu!

Na przykład, wie, że Jagódka jest taka. Mama tego nie przyjmuje, a babcia łatwo.

Dajże już spokój dziecku, Zośka! Co za dziwne wychowanie?

Mamo, sama mnie tak pilnowałaś! To czemu teraz marudzisz? Jak Jagody nie wychowam, co z niej wyrośnie?

Taka sama mądra i piękna jak ty! Mało?

Ech, proszę cię! Ja nie mam czasu na twoje żarty! Jagoda! Przebierz się! Natychmiast!

Jagódka z ulgą wybiegała do swojego pokoju, a sprzeczka między dwiema najważniejszymi dla niej osobami trwała nadal. Tak naprawdę, ona im nie była wtedy potrzebna tylko pretekst.

Kiedyś zapytała babcię, co to znaczy być taka. Babcia tylko się roześmiała:

Kłócić się bez powodu to nuda, dziecko. Ale jak jest o co to inna sprawa!

To ja jestem tym o co?

Najważniejszym! Jesteś nasza jedyna! Dlatego się przejmujemy, jaki z ciebie człowiek wyrośnie. Ale każda robi to po swojemu. Mama ostro, bo wierzy, że bez tego się nie da. A moja cała surowość wyczerpała się na twojej mamie. Na ciebie już nie starczyło. Muszę szukać innych sposobów. Na przykład cukierka.

Nie lubię pierników!

Dobrze, dobrze! Niech będzie cukierek.

O, to co innego! Babciu, a mama mnie kocha?

Bardziej niż ktokolwiek na świecie! Nawet bardziej niż ja, nie wątp!

To czemu ciągle na mnie krzyczy?

Właśnie dlatego

Dziwna ta miłość Ty też mnie kochasz i nie krzyczysz

Bo ja jestem babcią, a ona mamą. Jej więcej wolno, a i rozliczać ją będą mocniej. Dlatego musi kochać inaczej. Rozumiesz?

Nie!

Jeszcze nie czas. Kiedyś zrozumiesz!

Ale to kiedyś nie nadchodziło.

Jagódka czekała i czekała, aż w końcu Mama stawała się coraz surowsza z każdym rokiem.

No i co ja mam z tobą zrobić?! Będziesz powodem wstydu, nie inaczej!

To słyszała już często, choć długo nie rozumiała. Śmiała się głupawo, wspominając rozdarty dół przedszkolnej sukienki. Często korciło ją zapytać, jak można przynieść coś w dziurawym dole, ale wiedziała, że mama żartu nie doceni. Znowu zrobiłaby awanturę bez powodu.

Obawy mamy okazały się całkiem niepotrzebne.

Nieporadna, choć nawet sympatyczna, Jagódka uważała się za najzwyklejszą. Co z tego, że babcia mówiła inaczej! Lustro przecież kłamać nie będzie!

A w lustrze Jagoda widziała nic dobrego! Ot, małe oczy, wątły koński ogon z ciemnych włosów i garść pryszczy na nosie. Dziewczyna jak malowana!

Jagoda już dawno zrozumiała prawdę życia o sobie nie warto się przejmować wyglądem. Prościej! Sobie i mamie. Przynajmniej nie trzeba drogich ciuchów, buty stare pasowały na każdą okazję. Tylko na rzadkie wypady do teatru z babcią trzeba się było ubrać porządnie.

Uwielbiała teatr! Niestety, rzadko udawało się tam pójść brakowało pieniędzy na bilety. Babcia odkładała grosik z każdej emerytury, ale to długo trwało. Dlatego w siódmej klasie Jagoda sama zgłosiła się na pomoc do sąsiadki i pilnowała jej bliźniaków, zarabiając pierwsze swoje złote. Bliźniaki były żywe, lecz praktyczne i Jagoda, z braku rodzeństwa, bardzo chętnie spędzała z nimi czas, traktując to jako przyjemność, nie obowiązek.

Bo to była frajda! Przychodzisz, bawisz się, kilka łyżek kaszki do rozdziawionych buzi i do domu. Nikt po głowie nie skacze, w zeszytach nie gryzmoli i własny kąt się ma.

Jagódka nie była egoistką, ale już wtedy doskonale pojmowała, że na wychowanie dwójki dzieci trzeba mieć pieniądze. U nich zaś? Mamina wypłata pielęgniarki, choć reanimacyjnej, babcina emerytura i tyle. Najważniejsze, że brakowało kogoś taty. Jagoda go nigdy nie widziała i wcale nie chciała.

O rozmyśleniach na ten temat nie rozmawiała z mamą. Po co dodatkowo denerwować człowieka? I tak ma dość kłopotów! Sama Jagoda wystarczy, a jeszcze babcia, którą pamięć już dawno opuściła zapomniała nie tylko, co było dwie godziny temu, ale nawet czasem swojego imienia.

Dobrze jeszcze, że o ojcu Jagody trochę wspominała. I historię, jak się pojawił i zniknął, opowiedziała wnuczce, póki ta słuchała.

Nie była potrzebna twojej mamie.

Czemu?

Hulaka! Miał takich wiele! Mówiłam jej! Ale kto by słuchał Zakochała się. Powtarzała, że się ożeni, a tamte to błędy młodości.

Ożenił się?

No pewnie! Jak sobie coś postanowiła, to zrobiła. Ale po co? Jak tylko dowiedział się, że zostanie ojcem, zniknął jak kamfora. Nawet nie wiemy, gdzie poszedł. Pożegnał się w liście.

W jakim?

Po co ci wiedzieć, Jagódko? Ich sprawa. Ale jedno ci powiem. Tak bardzo ciebie mama pragnęła, że całą ciążę chodziła jak na skorupie. Bała się, żeby się coś nie stało. I potem także się zmagała. Myślisz, że czemu ciągle cię wychowuje i martwi się o wszystko?

To dlatego?

Ba! Bo się boi! Tak się martwi, że czasem nocami nie śpi, tylko na ciebie patrzy i prawie płacze. Ileż razy to widziałam! Szeptała coś, głaskała po włosach, i już prawie łzy. Spytam poirytowana. To tylko jej sprawy. Po swojemu cię kocha, Jagódko. Tak, jak potrafi. Zrozumiałaś?

A jak! Babciu, ty ją też tak wychowywałaś?

Pewnie! Wszystkie matki tak mają. Ze strachu robią głupoty, a potem żałują.

I czemu trzeba się bać?

O dziecko? Nie wiem, Jagódko. Tego nie wytłumaczysz. Sama kiedyś poczujesz i może pojmiesz.

Jagoda tylko pokiwała głową, ale pomyślała sobie w duchu, że swoje dzieci będzie wychowywać zupełnie inaczej, nie przez karcenie. Naiwna Ale kto nie jest naiwny w tym wieku?

A do dzieci było daleko. Jagoda jakoś nawet nie wierzyła, że kiedyś je będzie mieć.

Kto by ją chciał? Mała, nieładna i uparta jak rzep przyczepi się i trudno, wytrzymajcie!

Skończywszy medyczne technikum, trafiła do tego samego szpitala co mama. I się zaczęło

Wszystko było źle! I za bardzo się stara, i za bardzo czuła dla pacjentów a powinna być twardsza, bo wejdą ci na głowę i w ogóle Po co to, skoro pacjenci się zmieniają? Jedni wychodzą, inni przychodzą. Nie rozdwoisz się. Lepiej na spokojnie! Wszystkich nie uratujesz!

Ale Jagódka nie chciała tego słuchać. Każdego chorego jej było żal aż do łez. Przecież człowiek się męczy! Ma ból i smutek. I co jej trudno zrobić zastrzyk albo poprawić pościel? O dobrym słowie nie wspominając! Nawet kotu się miło zrobi.

Mama ją ostrzegała:

Córcia, nie wychylaj się! U nas takich nie lubią. Pokłócisz się ze wszystkimi i komu to na dobre? Tobie? Mnie? Babci? Sama wiesz, jak teraz cenne są twoje pieniądze. Nie oddamy przecież babci do DPS-u A opiekunka kosztuje, wiesz sama. Ty musisz pracować i zbierać doświadczenie, a kto zostanie z babcią?

Mamo, ale ja nie umiem inaczej! Krzyczą na chorych, wyzywają

Ciężka praca i ludzie różni. Sama widziałaś. Niby każdy powinien być dobry dla pacjenta, ale nie każdy może. W waszym oddziale takich jak ty są trzy dziewczyny. I to już sukces! Gadalam z waszą panią oddziałową chwali cię, ale prosi, pogódź się trochę. Siłą ludzi nie nauczysz. Tylko przykładem. Może pomoże.

Ale to długo trwa

Oj, Jagoda! W kogoś ty się taka wdała?

W ciebie chyba.

Jagoda!

No co?

Rób, co ci mówię!

Dobrze, dobrze

Jagódka nie chciała się kłócić, ale mamy słuchała połowicznie. Po części miała rację, ale w trzeciej sali leży babcia złośliwa jak sto pcheł, a jej Jagodzie codziennie rano się uśmiecha. Nigdy nie poskarżyła się, że źle robi zastrzyki czy za mało się opiekuje. Na innych narzeka, ale na Jagodę nigdy.

I czy tylko ona taka? Wielu pacjentów Zmęczeni, pełni żalu, złoszczący się na rodziny Jagoda widziała i słyszała. Przychodzą w odwiedziny, a wszystko kręci się wokół spadku lub drobiazgów. Pacjenci płaczą I się złoszczą Jak ich nie rozumieć?

Tylko mama nie chce o tym słuchać. Dla niej najważniejsze, by Jagodzie było dobrze. Ale czy komuś może być dobrze, gdy innym wkoło źle?

Jasne, nie wszystkich się da pocieszyć czy przytulić, ale choć jednego przecież można.

Niech śmieją się koleżanki, że Jagódka błogosławiona, że do klasztoru czas. Ich sprawa! Babcia zawsze mówiła: idź własną drogą, nie zważaj na innych.

I tak Jagódki karawana szła naprzód, wdeptując piasek i czasem tracąc tchu.

Źle, kiedy mało kto rozumie. Najgorzej, gdy się nie ma komu wygadać. Odkąd babcia zupełnie pogubiła się w świecie, Jagoda nie miała z kim porządnie porozmawiać. Mama tylko narzekała i powtarzała, że córka powinna w końcu pomyśleć o sobie. A koleżanki wychodziły za mąż jedna po drugiej, wręczając jej swoje naręcza kwiatów prosto do rąk.

Nawet nie rzucam! Tobie już czas za mąż, Jagoda! Trzymaj!

Kwiaty przyjmowała z grzeczności. Ale ten jedyny, który miał się pojawić po wzięciu bukietu, nie nadchodził. Może się gdzieś zgubił, a może nie był przeznaczony dla Jagody. Bywa, że nie ma swojej połówki jest się całym, samodzielnym człowiekiem.

Pogodziła się z tym. Przestała nawet czekać. Podobnie jak Tatiana z romansu, nie potrafiłaby pierwsza wyznać uczuć, nawet gdyby było komu.

Między szpitalem, schroniskiem dla zwierząt, gdzie czasem pomagała koleżance, a łóżkiem coraz bardziej wycofanej babci, każda chwila była już zajęta. Mama wzdychała, pędziła ją na spacer do koleżanek, ale wiedziała, że to już nie jest potrzebne. Jagoda zamieniała się powoli w starą pannę i nie chciała ani miłości, ani rodzinnych więzi.

Mamo, jak ci brakuje wnuków to powiedz! Urodzę parę. Teraz to nie problem.

Jagoda! Jakiż cynizm?! Przestań!

A co w tym złego? Książąt jest mało, dla wszystkich nie starczy! To prawo przyrody. Czego jeszcze chcesz ode mnie?

Jagoda, chcę tylko, byś była szczęśliwa

To już przestań z tą moją osobistą sytuacją. Jest nie taka, nie chce się ułożyć. I tak już dobrze. Zostaw w spokoju!

Mama milknęła, ciężko wzdychając i zastanawiając się, z kim jeszcze poznać upartą córkę. Synowie przyjaciół już zajęci, nie pozostawało nic, jak tylko liczyć na los.

A los nagle zaskoczył, tylko zupełnie nie tak, jak Jagoda sobie wyobrażała.

Myślała, że jej rycerz po prostu się pojawi i będzie czekał na jej odwzajemnienie uczucia, a wyszło inaczej.

Ale po kolei.

Najważniejszą postacią w Jagodowym życiu okazała się właśnie ta babcia, złośliwa jak sto pcheł, którą wszyscy w szpitalu pamiętali. Pojawiała się na oddziale regularnie, dwa razy w roku. I za każdym razem jej obecność wywoływała panikę wśród personelu.

Znowu będzie skargi pisać! Oby była zdrowa! Jagoda, twoja ulubienica! Ty ją witaj!

Maria Antonina, bo tak się nazywała mistrzyni zamieszania, rozkwitała na widok biegnącej do niej Jagody.

Moja dziewuszka! Mój aniołek! Jedyna ludzka twarz wśród tych wampirów!

Oj, a po co tak? Tu wszyscy są dobrzy!

Młoda jesteś, nie wiesz, kto jest kto! Ja już swoje wiem! Nie kłóć się!

Nie kłócę się! Odprowadzę panią do sali. Już wszystkich przestraszyła pani wystarczająco!

Niech się boją! Dobrze im to zrobi.

Oj, uparta babcia z pani, pani Mario Antonino!

Jestem! Ale jeszcze jestem puchata. To ty mojej kotki nie spotkałaś! To dopiero złośliwość na czterech łapach!

Jagoda kiwała głową i szybko zapominała. Ale jednak po tej kotce przyszło jej poznać.

Stało się to, kiedy Maria Antonina trafiła na oddział o dziwo cicha i przygaszona nie kłóciła się, nic nie komentowała. Bez słowa poszła do sali i odwróciła się do ściany.

Idź, dziecko Potem

Jagoda wkrótce dowiedziała się i o diagnozie, i o tym, że Maria Antonina sama się przyjęła.

Pokłóciła się z dziećmi i teraz cierpi. Mamy już dość narzekań!

To stwierdzenie przeszło jej mimo uszu. Nie znając spraw od środka, lepiej nie oceniać. Na powierzchni wszystko inne, głębiej każdy ma swoją rację.

Po dyżurze Jagoda zajrzała do Marii Antoniny.

Jak się pani czuje? Co przynieść?

Zamiast odpowiedzi, długie, smutne spojrzenie.

Jagoda już chciała wychodzić, gdy staruszka przemówiła:

Jagódka, proszę cię nie wiem, jak zacząć. Nigdy nie prosiłam, zawsze wymagałam. Mama była bardzo surowa, mnie tak wychowała. Jeśli czegoś chcesz musisz sama walczyć! Ale jak nie możesz tego nie nauczyła

Proszę mówić, nie bać się!

Rozumiesz, mam dużo rodziny, ale nikomu nie ufam. Życie minęło, a niewiele do wspominania. Ciągle praca, troski, dzieci. Myślałam, że im będzie lepiej rozpieszczałam. Teraz już za życia mają wszystko podzielone Przez całe życie im dawałam. I mieszkanie, i edukację, i wszystko. Teraz niepotrzebna Ani ja, ani Jagoda, proszę! Weź moją Musię!

Kogo?!

Kotkę moją! Złośliwa, ale mądra! Wszystko rozumie! Ja chciałam wyjść dziś z domu, a ona nie dawała, czuła

Jagoda była zaskoczona.

Lubiła zwierzaki, ale z mamą nie trzymały żadnego. Ze względu na babcię i brak środków.

Ale odmówić nie potrafiła. Anna Antonina patrzyła na Jagodę tak błagalnie, że była pewna kotka to jedyna radość tej kobiety. To może głupie, ale prawdziwe. Nie moją rzeczą oceniać. Dusza ludzka ciemna jest. Jeżeli możesz dać trochę światła daj je.

Pod koniec zmiany Jagoda zapytała mamę o zdanie, po czym pojechała po kotkę.

Wezmę ją, pani Mario Antonino. Ale tylko na czas pani kuracji! Gdy pani wyzdrowieje, odbierze swoją Musię!

Dziękuję ci, dziecko

Po raz pierwszy odkąd personel znał tę babcię, była zwykłą staruszką, a nie wiedźmą.

Podjeżdżając do bloku Marii Antoniny, Jagoda się zawahała. Klucze dostała, ale sama miała obawy wchodzić. Pokręciła się na klatce schodowej i zapukała do jednej z sąsiadek.

Kogo pani szuka? młoda kobieta z roczniakiem na rękach zapytała spokojnie.

Przepraszam Maria Antonina poprosiła mnie, żebym zabrała jej kota. Może pani chwilę popatrzy w drzwiach, gdy go złapię?

Boisz się wejść sama? Rozsądnie. Ona złośliwa staruszka. Lepiej uważać.

Ależ to dobra babcia! Każdy z nas czasem zrzędzi.

To prawda! kobieta dodała z uśmiechem. Czekamy! Prawda, Szymonku?

Szymonek zaśmiał się, a operacja ratunkowa zaczęła się i bardzo szybko zakończyła. Ledwie Jagoda uchyliła drzwi, czarna błyskawica Musia przemknęła przez korytarz, a potem po schodach i znikła!

Zamknij drzwi! zawołała sąsiadka. Teraz jej nie złapiesz. Szybka i zła! Uważaj na ręce, jak ją dorwiesz.

Dziękuję!

Biegiem po schodach byle zatrzymać uciekinierkę. Niestety Klatka była otwarta, a obcy faceci znosili jakieś meble.

Nie widzieli panowie kota? zapytała już bez złudzeń.

Ku jej zaskoczeniu jeden mężczyzna wskazał drzewa przed blokiem:

Na drzewo wlazła!

Inni zaśmiali się, widząc jak Jagoda biega pod drzewem, na którym Musia syczała. Nikt nie pomagał ich nic to nie obchodzi.

Jagoda początkowo wcale jej nie widziała. Słyszała jedynie sykanie i zawodzenie kota.

Musiu, kici kici!

W odpowiedzi rozległ się gniewny, przeciągły jęk.

Ale ty łobuzie! mruknęła Jagoda.

Trzeba się było wspiąć. Sama nie zejdzie.

Dawno zapadał zmierzch i zaczynało mżyć. Najchętniej zostałaby w domu, pod kocem i z herbatą pod nosem, słuchając jednym uchem mamy. Teraz oddałaby wszystko za jej marudzenie, byle nie wdrapywać się po ciemku na gałąź.

Ale obiecała.

Zsunęła plecak, zaczęła się wspinać. Jedna gałąź, druga, wyżej.

Musia wyła coraz bliżej, a zaraz łapa przeleciała tuż przy policzku. Ledwo udało się Jagodzie uchylić.

Musia! Zwariowałaś? Ja ci

Chciała ją postraszyć obcięciem ogona, ale pomyślała, że jeśli Maria Antonina miała rację kotka wszystko zrozumie! Więc cicho, szeptem.

Jagoda wyciągnęła rękę i chwyciła rozdygotaną kotkę za kark.

Puść gałąź

Sama warknęła tak, że Musia uznała ją pewnie za swoją. Puściła i pozwoliła się wsadzić pod kurtkę. Tam było ciepło i sucho od razu się uciszyła, słuchając przekleństw Jagody, która właśnie zrozumiała, że najgorsze dopiero przed nią.

Wejść na drzewo się udało. Zejść znacznie trudniej. Jagoda od dzieciństwa bała się wysokości, a gałąź z kotką wyżsiutko!

Rozejrzała się, zamknęła oczy.

Mamusiu

Wysoko.

Poruszyła się nerwowo i już wiedziała, że sama nie zejdzie.

Deszcz się wzmagał, Jagoda mruczała do siebie:

Uroki, Musia nie mogłaś po ludzku? Gdzie cię poniosło

Kotka siedziała cicho, wciskając się w sweter, jakby wyczuła rozpacz. Wszystko było znajome stara historia żegnania, przemoknięte policzki, ściskanie.

Czas mijał, rozwiązania brak. Jagoda trzymała się gałęzi i żałowała, że postąpiła tak nierozsądnie.

Telefon dzwonił, ale bała się sięgnąć. Krzyczeć o pomoc wstydziła się. Sama sobie winna.

Hej! Wygodnie ci tam?

Zaskoczył ją męski głos tak, że prawie spadła.

Nie, nie! Trzymaj się! Już cię ściągam! Chwilka!

Chłopak mówił przekonująco, jakby się obawiał, że odleci.

No oczywiście! Nie ruszam się! odparła przekąsem.

On mruknął i zniknął. Chciała się zwyzywać, ale nie zdążyła.

Za chwilę wrócił z drabiną.

Schodź! Czy masz zamiar tam nocować?

Jagoda zamknęła oczy i pokręciła głową, ale pewnie nie widział.

Boję się

Ledwo zaczęła, a już poczuła, że ktoś chwyta ją za nogę, przesunęła się po gałęzi, a po chwili stała na drabinie. Sama nawet nie wie jak.

Trzymam cię! Spokojnie! Powoli schodź!

Posłuchała. Czuła ręce pomagające jej.

Dopiero dotknęła ziemi, a Musia już wyrywała się spod kurtki, ale tym razem Jagoda szybko schwytała ją za kark i ukryła z powrotem.

Siedź! Obiecałam twojej pani, że cię przypilnuję i dotrzymam słowa!

Ty jesteś konkretna

Szczupły, niepozorny chłopak przyglądał się Jagodzie, uśmiechając się lekko złośliwie.

Odprowadzić cię?

Poradzę sobie! parsknęła, ale zaraz zganiła się w myślach.

No, Jagódka! Człowiek porzucił wszystko, znalazł drabinę, moknie, a ty na niego warczysz jak zły kot. Dzięki podziękuj, niechcący!

Proszę Dziękuję bardzo! Siedziałabym tam do rana bez pana!

Po co?

Boję się wysokości.

To po co się wdrapałaś?

Po kota! Przepraszam, muszę już lecieć, mama się martwi.

Co tak oficjalnie? Po tym wszystkim możesz do mnie mówić Piotrek. Zaprowadzę cię do metra. Daleko mieszkasz?

Nie bardzo

Jagoda nagle poczuła jakby zrobiło się jej bardzo ciepło. Coś ją unosiło nad ziemią i kazało uśmiechać się do każdej odpowiedzi Piotra.

Musia pod kurtką siedziała cichutko, wygrzewając się w tym cieple, i bała się zamiauczeć, żeby nie spłoszyć tej dziwnej radości. Bo taka była niewidoczna, ale obecna. Nawet kot rozumiał!

Odprowadził ją pod dom. Następnego dnia czekał pod szpitalem. Poszli po karmę dla Musi okazało się, że to wymagająca kocica i je tylko wybrane przysmaki.

Jagoda opiekowała się Musią przez tydzień, aż po Marię Antoninę przyjechała córka. Poprosiła o kotkę:

Mama bardzo za nią tęskni Niech będą razem.

Zabierze pani Marię Antoninę?

Oczywiście! To moja mama! Długo się opierała, ale już czas. Dziękuję!

Jagoda pożegnała kobietę tulącą kota i pomyślała kolejny raz, że cudza rodzina i serce mroczne sprawy. Lepiej nie domyślać się, jak jest naprawdę. Może być zupełnie inaczej niż widać.

I w ogóle, zamiast wnikać w cudze życie, warto budować własne. Zwłaszcza, gdy chcesz właśnie z kimś to zrobić. Wtedy nie ważne, kto pierwszy wyzna uczucia, bo ważniejsze jest to, że ktoś w odpowiedniej chwili znajdzie dla ciebie czas i drabinę. Że nigdy nie powie, że jesteś nie taka. Bo dla niego nie będzie nikogo lepszego na świecie.