Kilka niezwykłości w rodzinie Oli Krasińskiej

Niektóre dziwactwa rodziny Oleńki Pięknej

Ola z psem wyszła

O Jezu, co ona znowu na tej biednej psinie zrobiła? Ogon Czapy już nie jest fioletowy, tylko różowy! Patrz, patrz, jak nim macha!

No cóż poradzić, jeśli dziewczyna taka dziwna? Ale za to dobroduszna i porządna! Dużo teraz takich widziałaś? Babcia była chora, to Ola nawet nie wychodziła ze szpitali, latała jak motylka i na swoje młode życie machnęła ręką.

E tam! Przecież wczoraj widziałam, jak pod blokiem jakiś przeprzystojny chłopak ją podwiózł samochodem.

Może to był taksówkarz!

Tak, jasne! Od kiedy to taksówkarze dziewczynom ręce całują?

Nie gadaj

No właśnie! Mówię ci, nasza Oleńka wkrótce za mąż pójdzie.

No i dobrze! Babcia się ucieszy! Taką dziewczynę wychowała! Mądrą, ładną, z zasadami! Gdyby nie jeszcze ta jej praca, to byłaby ideałem!

A co ci się w pracy Oli nie podoba?

Śledcza?! Co to za robota dla dziewczyny?

A nie gadaj! U nas teraz niewiele osób tak jak babcia Oli prawo szanuje. Oleńka jest śledczą jak się patrzy! W gazecie było o niej i w telewizji chwalili. A ty swoje!

Ja co? Ja nic! Niech jej Bóg sprzyja! Od razu było wiadomo, że jeszcze wszystkim pokaże! Pamiętasz, jaka była?

Pewnie! Cała babcia! Iskierka!

Ta, o której gadały siedzące na ławce przed blokiem sąsiadki, przechodziła obok, ukłoniła się grzecznie i nagle ruszyła w podskokach, goniąc psa z różowym, jak poranna zorza, ogonem po osypanych piaskiem lodowych ścieżkach.

No i poszła! Gdzie ona tak pędzi?

Do kogo! Siostrę odebrać! Krysia dziś przyjeżdża!

Skąd wiesz?

Sama Ola mi mówiła. Patrz, patrz! Taxi podjechało!

Z samochodu wysiadła wysoka szczupła dziewczyna. W milczeniu przeszła naprzeciw biegnącej Oli, objęła ją mocno i zagwizdała na plątającego się pod nogami psa.

O, Oleńka! Co ty znowu z psem zrobiłaś?!

A co, niedobrze? Babci ukochany odcień!

Boże, jak mi cię brakowało, moja dziwna!

Ola znów objęła siostrę ze śmiechem.

To, że Oleńka Piękna ma z deka kuku na muniu, wiedział cały osiedle. Dziwactwa pojawiły się już w złotym dzieciństwie Olesi. Urocze stworzenie z cienkimi warkoczykami, na końcach których babcia wiązała staroświeckie kokardy, witało sąsiadów szerokim, trochę krzywym do czasu interwencji przyszywanego dziadka, uśmiechem i pytało:

Co słychać?

Tylko na to pytanie Oleńce przestawali szybko odpisywać nawet ci, co nie mieli żadnych trupów w szafie czy papug wygadujących rodzinne sekrety każdemu przechodniowi.

Bo Oleńki się bali.

To dziecko było straszliwie gadatliwe!

Ale nie to było najgorsze. Oleńka miała niezwykły talent: potrafiła genialnie łączyć wszystkie usłyszane i zasłyszane plotki, a potem niemal bezwiednie wygadać to akurat tej osobie, której sprawa dotyczyła.

Ciociu Tereniu, a jak pani była w pracy, to wujek Stasiu do cioci Mirki z siedemnastego przyszedł. Z kwiatami! Takimi jak pani na urodziny dawał, tylko żółtymi i dużo więcej! Prosiłam, żeby dał powąchać, to nie pozwolił. I do Mirki poszedł. Czemu jej wolno kwiaty, a mi nie?

Teresa, która do czasu jeszcze wierzyła w bajki męża o zmęczeniu pracą i nadgodzinami, sztywniała i przyspieszała kroku, nie patrząc nawet na babcię Oli.

Oleńko, czemu rozmawiasz z ciocią Terenią? Przecież cię o nic nie pytała! złościła się babcia, ale czemu była niezadowolona nie tłumaczyła.

Oleńka się dąsała.

Szczerze nie pojmowała, dlaczego ją karcą. Przecież nic złego nie powiedziała. Czy może jednak?

To było najmniej zrozumiałe i najprzykrzejsze. Wyjaśnij jej, babciu, czemu nie wolno mówić cioci, jakie kwiatki mąż nosił do sąsiadki, może wtedy by zamilkła.

Po takich wydarzeniach babcia upodabniała się do pomnika z pl. Piłsudskiego, gdzie Ola tak lubiła spacerować. Chwytała wnuczkę za rękę, ściskała mocno i milczała, czasem spoglądając surowo, dając znać, że dziś po kolacji nie będzie cukierka.

Oleńka nie była zadowolona z tego obrotu spraw. Obrażała się, aż przypominała sobie, że Babcia różni się od pomnika tym, że gołębie na głowie jej nie siadają więc fryzura babci pozostaje jak należy, a nie jak łysina marszałka z żółtym śladem wiadomego pochodzenia.

O marszałku opowiadał przyszywany dziadek, który bardzo lubił ciekawską i bystrą Oleńkę.

Czemu on łysy? Ola mrużyła oczy w słońcu, patrząc na pomnik.

Dużo się denerwował dziadek odpowiadał zawsze konkretnie, w przeciwieństwie do babci.

Martwił się? To chyba miał trudną pracę. Jak dentysta dla dzieci?

Wyobraźnia Oleńki bawiła się rozmiarami pomników w gabinecie dziadka a tu słychać w korytarzu chór dzieci wrzeszczących z przerażenia, patrząc na łysą głowę w drzwiach i słysząc: Następny!

Dziadek patrzył wtedy na Oleńkę dziwnie i wybuchał śmiechem:

Gdyby tylko! Inny świat by był. On był wodzem!

Wodzem? Bez pióropusza? Oli nie przekonywało. Tamten wódz był z książki, miał przecież pióra. Może gołębich?

Tam trzeba orlich.

Orły szkoda! Mądrze babcia mówi, że nie można brudzić wszędzie jak popadnie. Pamiętasz, jak byliśmy na rybach

Dziadek zanosił się śmiechem, ludzie się oglądali, a Oleńka tylko dziwiła ot, dorosły, a śmieje się jak dziecko.

Oleńka mrużyła brwi:

Dziadku, nie zachowuj się jak koń Bartosza! Trochę skromności! Potem mi za ciebie wstyd.

Dziadek, w ramach przeprosin, prowadził ją na lody ale sekretnie! Bo babcia zabraniała lodów przed obiadem. Oleńka nigdy babci nic nie wygadała, bo to był ich sekret.

Oleńka, jak powiesz babci o lodach, już nigdy mi nie wybaczy!

Będzie awantura?

Jeszcze jaka! Wiesz, że ona nie znosi sprzeciwu.

A sam jej nie słuchasz!

Jestem facetem!

Więc można powiedzieć o lodach?

Nie! Posłuszeństwo to jedno, wkurzać kobietę drugie.

Dziadku, jesteś tchórzem?

Nie. Jestem doświadczony. Wolę kiepski pokój niż dobrą kłótnię.

Tak ich prywatna dyplomacja kwitła: kwiaty dla babci, żeby nie wypatrzyła radosnej buzi wnuczki.

Oleńka uwielbiała przyszywanego dziadka. Przyszedł do ich życia jakby w świątecznym prezencie, bo do tej pory Oli wychowywała ją babcia, a rodzice ciągle byli w jakichś ekspedycjach i przekazali dziecko w dobre ręce.

Babcia w ogóle była kobietą zasadniczą, uczona z tytułem doktora prawa, konkretna i zaradna. Ale poza zasadami miała dwa czułe miejsca: wnuczkę i starego znajomego, którego los wreszcie postawił na jej drodze nieważne, że na pierwszy rzut oka pasowali do siebie jak barszcz do szampana.

Oleńka była cała z babci! Praktyczna, rezolutna, ale pod spodem romantyczna. Marzyła, żeby pod oknem śpiewali jej serenady i sypali gałązki bzu. Ale nikt tego nie robił, bo kto pomyśli, że tej kobiecie po prostu tego brakuje?

Pierwszy mąż babci Oleńki był dumny z jej osiągnięć, ale kwiaty dawał tylko od święta i czasem cytował Majakowskiego. Romantyzmu w tym nie było, więc babcia twardniała i marzenia odkładała.

Gdy na świecie pojawiła się Oleńka, szczęście wróciło cienką strużką babcia rozkwitła z wnuczką na rękach. Rodzice wciąż byli w podróży, a ich skarb siedział pod opieką babci, darł się donośnie, aż sąsiedzi musieli oddać spaniela, bo nie wytrzymali duetów z niemowlęciem za ścianą.

Gdy Oleńka miała rok, pojawił się przyszywany dziadek sąsiad, były kolega babci, a z czasem jej drugi mąż. Był malutki, przysadzisty, z niesłychanym spokojem ducha, i jeśli trzeba było, potrafił sto razy dziennie uśmiechać się od sytuacji awaryjnych a przy temperamentnej babci i jej trudnym charakterze, pracując jako dentysta, miał co robić.

Połączyła ich jakaś niewidzialna nić, a z czasem Oleńka nie mogła sobie już wyobrazić, jak babcia mogła żyć bez niego.

Z babcią była praktyczna, a z wnuczką marzycielska. Dla innych wycofała się z życia uczuciowego, chłodna i rzeczowa dla wnuczki ostoją czułości. Pozwalała dziecku być dziwaczną, plotkować, analizować świat jak młoda detektyw.

Do przedszkola Oleńka nie chodziła po każdym pobycie zaraz była chora. Więc okres socjalizacji przypadł na działkę, gdzie babcia z mężem mieszkali od wiosny do jesieni.

Letniskowa społeczność była jak duża rodzina. Dzieci zawsze było pełno: przychodziła przyjaciółka Świetka, bliźniaki Staszkowie, wokół chaty fruwała w piruetach Zosia marząca o balecie. W każdym razie nudzić się nie dało.

I gdy Oleńka skończyła sześć lat, pojawiła się Krysia.

Ta dziewczynka była inna niż wszyscy. Trochę bezczelna, zawsze brudna, uparta, doskonale wiedziała, czego chce.

Poznały się w słoneczny czerwcowy dzień. Ola siedziała w altanie, macała starannie umyte przez babcię truskawki, kartkując nową książkę od dziadka. Tego dnia nie czekała gości Świetka miała francuski, Staszki byli w mieście, a Zosia trenowała pod okiem niezmordowanej babci.

Nagle spod stołu błysnęła brudna rączka. Ola aż wrzasnęła. Babcia, mieszając konfitury, o mało nie wylała wszystkiego, gdy to usłyszała.

Olu, co?! Babcia wybiegła na ganek, aż śpiące koty spadły z dachu i czmychnęły czuły, że dziś nie jest ich dzień.

A Ola wdrapała się na ławkę, patrząc przerażona na rozbawioną, brudną dziewczynkę pod stołem, która wyjadała truskawki i miała wszystko gdzieś.

I czego tak wrzeszczysz? Chyba ciekawa jesteś, czemu przyszłam.

Rzuciła na wszelkie konwenanse i ciągnęła miskę pod stół.

Pyszne! Chodź, bo ci się nie dostanie.

Ola nagle zobaczyła, że jeszcze się drze bez sensu. Przerwała w połowie pisku, popatrzyła łzawo na babcię, po czym wsunęła się pod stół.

Masz Krysia podała Oli największą truskawkę.

Masz brudne ręce

No i co? Na działce przecież zawsze ręce brudne.

Babcia, zerkając przez okno, uspokoiła się, widząc z kim Ola siedzi pod stołem.

Krysiu! Po co straszysz! A gdzie dziadek?

Leży! Znowu trochę zmęczony.

Babcia wzruszyła ramionami. Dziewczyny, bawcie się! Cukierki na stole kuchennym. Zaraz wracam!

I ruszyła do bramki, po drodze przystanęła, wyłączyła gaz, klepnęła dziadka przez ramię:

Pilnuj dzieci!

Dziadku, a dokąd babcia poszła?

Obudzić dziadka! wyjaśniła Krysia i poważnie uścisnęła rękę przyszywanemu dziadkowi Olinki. Krystyna Mateuszówna.

Piotr Władysławowicz. Miło mi! Olin dziadek z powagą uścisnął nowej koleżance wnuczki dłoń.

Tak zaczęła się ich znajomość. Potem Ola się dowie, że Krysia to wnuczka dawnego kolegi babci, którego okrutny los zostawił samego z dzieckiem. Tragiczny wypadek lotniczy zabrał rodzinę i została tylko ona i schorowany dziadek.

Babcia, wiedząc o smutku i problemach sąsiada, zaprosiła ich do siebie na lato. Zobaczyła wychudzoną dziewczynkę, tak bardzo podobną do Oleńki, że nie mogła jej odrzucić.

Dziadek Olinki nie zadawał żonie pytań. Pocałował ją w dłonie.

Zrób, jak czujesz.

Dla Oli to dobrze?

Co złego, że zyska siostrę? To tylko dobrze!

Myślisz, że damy radę?

Lubo, ty się pytasz? Jasne, że damy! I jeszcze trochę! Trzeba tylko kochać, nie liczyć wagi miłości.

Nie wracali do tego tematu.

Dziadek Krystyny jeszcze próbował się leczyć, potem się poddał i zostawił Krysię w rodzinie Oli. Gdy odchodził, siedząc na bujanym krześle, uśmiechał się do wnuczki:

Dziadku! Olinka mówiła, że teraz jestem jej siostrą! Super, prawda?

Formalności trochę zajęły, ale babcia wszystko załatwiła i Krysia została przy nich.

Od tej pory Ola miała siostrę i najbliższą osobę po babci i dziadku.

Z Krysią były całkiem różne, temperamenty inne, ale to tylko zespoliło je jeszcze mocniej w pięknej przyjaźni. O takim podarunku od losu babcia mogła tylko marzyć.

Krysia nauczyła Oleńkę, gdzie czasem milczeć, a gdzie mówić, pomogła jej ukierunkować talenty analityczne.

Powinnaś być detektywem Chociaż dziadek by nie pochwalał! Mówił, że to pieska robota, a potem i tak wszystko śledczy puści z dymem, jak się trafi zły.

To ja będę śledczą.

Czemu?

A niech choć jedna będzie nie zła!

No i Ola została śledczą choć wszyscy początkowo kręcili głową, mrugali porozumiewawczo, że nasza Oleńka to taka dziwna. Ale miała cel, miała tych, którzy w nią wierzyli. A czy z miłością babci, która stała za nią z rękami na biodrach, ktoś mógłby jej przeszkodzić?

Oleńka, jadłaś dziś co chociaż? Nie?! Skandal! A ty się śmiejesz, Krystyno? Pewnie sama też bez śniadania! Marsz do stołu, talerze mają być czyste! Piotrek! Ciebie trzeba prosić osobno? Puść już Czapę i myj ręce! Zamęczycie tego psa na śmierć! Po co mu różowy ogon? Żeby było? To ma być argument? Gdzie to słyszałam? No, ruszcie się, zupa stygnie! Do stołu!