To dziecko Igora…

To dziecko Igora…

Ta historia wydarzyła się niedawno w Poznaniu, w zadbanym mieszkaniu na czwartym piętrze wielopiętrowego bloku. Mieszkała tam samotna kobieta emerytowana pielęgniarka, wciąż aktywna zawodowo, o imieniu Bogumiła.

Jej życie nie zapowiadało żadnych sensacyjnych zwrotów akcji. Wszystko toczyło się ustalonym rytmem: emerytura, praca, przyjaciółki, wyjazdy do wnuków i pomoc schorowanej, starej mamie mieszkającej osobno.

I tamten dzień niczym się nie różnił.

Rano Bogumiła zadzwoniła do mamy, zapytała o samopoczucie.

Dzień jak co dzień. Miała wolne, bo pracowała na dyżury w prywatnej przychodni odbierała telefony od pacjentów, umawiała wizyty.

A dziś? Cóż, trzeba przygotować jedzenie i pójść do mamy codzienny rytuał. Szczerze mówiąc, Bogumiła coraz częściej na to przewracała oczami.

Do mamy dwa podwórka. Odległość żadna… Przygotowanie obiadu pestka, zwłaszcza że wczoraj została jeszcze zupa ogórkowa i kawałek pleśniaka. Najgorsze było wdrapać się na piąte piętro, bo nie było windy.

I jeszcze te narzekania mamy. Słuchać wiecznych opowieści o nowych bólach, zmartwieniach, domysłach, porównaniach z koleżankami i że Pani Gessler w telewizji doradzała coś zupełnie innego niż córka.

Porady Bogumiły były odrzucane jako nieznajomość tej właściwej medycyny dla schorowanej matki choć córka spędziła niemal czterdzieści lat w sali operacyjnej szpitala.

Ty się nie znasz! Co ty możesz o skalpelach wiedzieć?

No, trudno! Dzień jak co dzień.

Po zakupy też trzeba… Po drodze do mamy. Ustawiła worek ze śmieciami w przedpokoju, zbliżyła się do lustra, by poprawić makijaż. Kobieta po sześćdziesiątce prezentowała się nieźle delikatne zmarszczki przy oczach, krótka, jasna fryzura i efektowne kolczyki. Tylko nieco opadłe policzki zdradzały wiek.

Chleb żytni dla mamy muszę kupić, jeszcze masło, mruczała w myślach, malując usta, gdy nagle rozbrzmiał dzwonek do drzwi.

W klatce schodowej był domofon, więc kto mógł tak nagle zadzwonić? Może sąsiadka, pani Danusia, z którą czasem piła herbatę?

Bogumiła, wciąż z pomadką w ręce, podeszła do drzwi i otworzyła.

Na progu stała młoda dziewczyna, jasnowłosa, z włosami spiętymi w kucyk, w paskowanej koszulce, długiej bluzie, dżinsach i z plecakiem. Bogumiła potem przypomniała sobie całą tę scenę wtedy widziała tylko twarz dziewczyny i zawinięte w brązowy kocyk maleństwo w jej rękach.

Oczy dziewczyny były napięte, szczęka zaciśnięta. Dziewczyna zrobiła krok do przodu, wręczyła jej zawiniątko i rzuciła krótko:

To dla pani!

Bogumiła wzięła dziecko z przyzwyczajenia, cały czas z pomadką w dłoni. Poczuła ciężar, popatrzyła w dół… Boże, to przecież niemowlę!

Kiedy podniosła wzrok, dziewczyna już schodziła schodami.

Bogumiła wybiegła za nią na klatkę, jeszcze nie rozumiejąc, po co jej dali dziecko?

To dziecko Igora, ja muszę studiować… usłyszała tylko za plecami szybkie kroki.

Drzwi na dole trzasnęły.

I to wszystko…

Bogumiła stoi na klatce w osłupieniu, czeka jeszcze chwilę, spodziewając się, że dziewczyna zaraz wróci. W końcu wchodzi do mieszkania, spogląda na worek na śmieci i dziwi się myśląc, by go nie zapomnieć, idąc do mamy.

W przedpokoju pojawiła się jeszcze torba, pozostawiona przez dziewczynę.

To wszystko dotarło do niej dopiero potem.

O Boże! Przecież to żywe dziecko! I co ona właściwie powiedziała? Dziecko Igora? Na pewno Igora?

Bogumiła weszła do pokoju z niemowlęciem na rękach, usiadła na kanapie. Tak, dziewczyna wyraźnie powiedziała Igora.

Ale jakiego Igora? Bogumiła ma tylko jednego syna na imię mu Michał. Mieszka z rodziną w Toruniu, dwójka dzieci, żona, wszystko poukładane. Bogumiła została sama w Poznaniu. Mąż zmarł pięć lat temu, miał na imię Henryk.

Nic nie rozumiała… Dziecko zaczęło się ruszać.

Szybko położyła je na kanapie i rozwinęła kocyk: beżowy, bawełniany dresik, maleńka dziewczynka ze smoczkiem-żabką. Nie miała więcej niż miesiąc.

No, już, kochanie pogładziła dziewczynkę, która cmoknęła i znów przysnęła.

Odpowiedzi szukała w torbie. Dwie butelki, puszka mleka modyfikowanego, paczka pieluch i dziecięce ubranka.

Jeszcze cały czas łudziła się, że zaraz zadzwoni domofon, dziewczyna wróci, zabierze dziecko, przeprosi i dzień znów będzie zwyczajny: śmieci, zakupy, mama…

Bogumiła kończy makijaż, podchodzi do okna, wygląda dziewczynę.

Gdzie ona? I co to ma być!

W końcu dziecko zaczęło marudzić. Bogumiła stała nad nim nieporadnie nie jej dziecko, może w ogóle nie powinna go przewijać, karmić? Przeszukiwała okno raz za razem, czekając…

Ostatecznie zdjęła dresik. Pod spodem body, śpioszki.

Dziewczynka.

Dopiero teraz Bogumiłę ogarnął prawdziwy strach dopuszcza do siebie myśl, że to dziecko jej podrzucono!

Igor… Igor…

A może…!

Michał w młodości miewał różne przygody. Nieraz go za to beształa, za częstą zmianę sympatii. Zdarzało się, że dziewczyny sprowadzał nawet do domu wszystko to jednak przeszłość, przed ślubem.

Teraz wydawał się szczęśliwy miał własną firmę, spłacali właśnie kredyt, dzieci zdrowe, żona poukładana.

Cicho, córeczko. Już, zaraz przewiniemy pieluszkę szepnęła Bogumiła.

Boże! Czy jej własny syn jest ojcem tej dziewczynki?

W głowie nie mieściło się to, co właśnie się działo, ale dłonie pamiętały sprawnie zmieniła pieluchę, włożyła śpioszki, wzięła popłakującą dziewczynkę na ręce i poszła do kuchni przygotować mleko.

Wtedy zadzwonił telefon. Bogumiła, manewrując jedną ręką, odebrała.

Czemu tak długo nie odbierasz? to mama.

Tak po prostu, mamo. Czego chcesz?

W sklepie już byłaś?

Jeszcze nie.

Ja bym może… wzięła tych gruszek, co to nie te z ostatniego razu, tylko z przedostatniego.

Dobrze, mamo.

Pamiętasz które?

Przypomnę sobie.

Takie, wiesz, z cienkim czubkiem i bokiem czerwonawym. Ale miękkie! Nie te ostatnie, twarde były złe.

Dziewczynka w ramionach wierciła się i pojękiwała.

Dobrze, mamo…

Co tam u ciebie?

Telewizję oglądam.

No pewnie! Wyłącz to i idź do sklepu, bo za późno!

Bogumiła rozłączyła się, pokołysała dziewczynkę, przeczytała sposób przygotowania mleka na puszce.

Muszę coś z tym zrobić!

Michał!

Jest końcówka maja… To znaczy… Zaczęła liczyć miesiące.

No tak! W sierpniu Michał był na wyjeździe służbowym w Zielonej Górze. Może podał fałszywe imię? Chyba nie zniżyłby się do kłamstwa…

Chociaż, kto wie? Z wierzchu wydaje się taki odpowiedzialny, a w środku młody facet…

Dolała na rękę mleko za gorące, więc pod kran.

Ręka jej odpadała od trzymania dziewczynki dawno nie miała już niemowlaka na rękach, chociaż kiedyś bez problemu dźwigała własne dzieci.

Co robić? Może dzwonić na policję? Ale jeśli to dziecko Michała? Przyjrzała się dziewczynce. Nawet miała coś z wnuczki Stasi.

Jeśli to dziecko syna, będzie skandal, żona mu tego nie wybaczy…

Poczekaj, kochanie. No, już… karmiła dziewczynkę, patrząc, jak malutka łapczywie pije, słodko przymyka oczy. Bogumiłę ogarnęła czułość, chyba tęskniła za tak małymi dziećmi.

Kiedy mała zasnęła, Bogumiła ułożyła ją na kanapie i zadzwoniła do syna. Numer był niedostępny.

I co teraz…?

Postanowiła się nie spieszyć. Nie chciała zrobić problemów synowi. Może dziewczyna wróci po córkę? Wyglądała na studentkę, nie na osobę z marginesu.

Mamie oczywiście nie zamierzała o tym mówić. Nie miała siły na jej krzyki, czarne scenariusze i rozmowy, od których włosy stają dęba.

Zadzwoniła do wnuka Staś powiedział, że tata wyjechał na kilka dni do pracy, gdzie nie ma zasięgu i wróci dopiero pojutrze. Z mamą kontaktuje się tylko wieczorem, wszystko dobrze.

No tak, można by mnie czasem poinformować, mruknęła Bogumiła, chociaż wiedziała, że syn nie będzie się przed nią z takimi sprawami tłumaczył, nawet gdyby miała ochotę na rozmowę.

Zadzwoniła do synowej, Agnieszki, by przekazała Michałowi, żeby się z nią skontaktował.

Coś się stało? dopytywała synowa. Przekazać coś?

Nie, tylko powiedzcie, żeby się odezwał.

A mamie też powiedziała, że skręciła nogę i nie przyjdzie dziś, ale zupa i chleb są.

Mama okropnie się tym zmartwiła, dzwoniła kilka razy, groziła, że sama przyjdzie, martwiła się pomimo piątego piętra do pokonania.

Bogumiła przebrała się, usiadła przy dziewczynce, rozmyślając już spokojniej.

Chyba miała zaciemniony umysł, gdy przyjęła dziecko. Przecież ludzie zostawiają dzieci pod drzwiami! Co ją powstrzymuje przed wezwaniem policji?

Strach, że to jednak dziecko syna… Poza tym nie chciała plątać się po komisariatach i wyjaśniać całej historii. Po trzecie coś w tej dziewczynie ją ujęło. Pamiętała ten wzrok połączenie rozpaczy i determinacji.

Ale musiała się z kimś skonsultować zadzwoniła do swojej wieloletniej przyjaciółki, Wiesi.

Wiesia, zgadnij, co się stało! Podrzucono mi dziecko…

Bez paniki, Bogusia, zaraz znajdziemy rozwiązanie! Najważniejsze nic nie psuć.

Myślisz, żeby nie dzwonić na policję?

Poczekaj trochę. Trzeba znaleźć Igora.

Ale kogo? W naszym bloku? Może pomyliła mieszkania?

Wiesia ruszyła śledztwo, odwiedziła sąsiadów (nie mówiąc o dziecku, tylko że ma do przekazania list do Igora).

Jest! Na szóstym piętrze mieszka Igor, pasuje wiekowo!

Jestem pewna, że pomyliła piętra szepnęła podekscytowana Wiesia Idziemy!

Poszły z dziewczynką na piętro wyżej.

Drzwi otworzyła staruszka, niechętna. Zawołała wnuka.

Igor niski, krępy chłopak z brodą.

Chodzi o tablet? spytał nieśmiało.

Chodzi o dziecko, które trafiło do pani Bogumiły powiedziała Wiesia.

Zapanowała cisza.

Dziecko? Nie mam dziecka! wytrzeszczył oczy Igor.

No, jest pan jedynym Igorem w bloku drążyła Wiesia.

Nie wiem, o co chodzi. I dziewczyny ostatnio nie miałem… kręcił głową.

Chyba się pomyliłyśmy… zmartwiła się Bogumiła.

Gdy schodziły na dół, Igor informatyk, bloger zaoferował pomoc przy znalezieniu matki, ale Bogumiła podziękowała; wolała nie zamieszczać dziecka w internecie, miała jeszcze podejrzenia wobec syna.

Z synem wciąż nie było kontaktu. Zadzwoniła do synowej Agnieszka była zalatana, dzieci, zajęcia, mąż dzwonił tylko na chwilę. Nawet śmiała się, że dzień dzisiaj był wyjątkowo zakręcony.

Gdyby tylko wiedziała, co się dziś działo…

Jutro zadzwonię na policję! postanowiła Bogumiła.

Ale gdy kładła się spać, przed oczami wciąż miała twarz tej dziewczyny: przerażona, pełna nadziei i rozpaczy. Co stanie się z dzieckiem, jeśli zadzwoni?

Noc była ciężka. Bogumiła co chwilę się budziła, karmiła dziewczynkę, nosiła na rękach.

Rano rozbudził ją telefon od mamy:

Noga już lepsza? Przyjdziesz?

Popatrzyła za okno, spojrzała na maleństwo:

Przyjdę.

No to nie zapomnij o gruszkach! I jeszcze…

Dzieci trzeba przewietrzać. Zawiązała sobie dziecko w chuście prawie z matczyną dumą, przebrała dziewczynkę w świeże ubranka (wszystko nowe i ładne) i poszła do sklepu.

Nawet zaczęło jej się podobać już nie była sama, choć obawiała się wspinaczki na piąte piętro.

Co to podniosła oczy mama.

Nie co, tylko kto. Trzymaj zakupy rzuciła torby i weszła do pokoju położyć małą i sama ledwo żywa osunęła się na tapczan.

Skąd…? nie dowierzała matka.

Nadka Semeniuk poprosiła, żebym się zaopiekowała wnuczką, bo dzisiaj fryzjer. Powiedziała: tylko na godzinkę.

A noga cię nie boli już?

Przeszło.

Obie zaczęły rozczulać się nad maleńką.

Tylko, jak ta trzyma za palec! Jak się nazywa?

Nie zapytałam. Wzięłam tylko na chwilę, nie było okazji, żeby pytać.

No coś ty! Jak można brać dziecko bez imienia?

Bogumiła już całą drogę do domu w myślach wybierała imię dla dziewczynki.

W końcu SMS syn w zasięgu! Zadzwoniła.

Mam, co ty opowiadasz? Przecież ja jestem Michał zaskoczony syn po wysłuchaniu jej historii.

Ale podrzucono ją właśnie mnie, myślałam, że może użyłeś innego imienia…

Ja? Nigdy w życiu! Zadzwoń na policję, natychmiast. Jak trzeba, ja zadzwonię.

Nie martw się, zaraz to załatwię. Po prostu… jest głodna, wychodziłyśmy na spacer, jeszcze tylko ją przewinę i zadzwonię do policji…

Mamo! Natychmiast! Już się martwię o ciebie!

Dobrze, synku. Po prostu się rozczuliłam… taka mała, śliczna…

Odstawiła telefon. Zajęła się karmieniem, przewijaniem. Zaraz zadzwoni do Wiesi i dokończy wszystko…

Czy rzeczywiście odda dziewczynkę? Gdzie ona wtedy trafi do szpitala, pogotowia, opieki społecznej? Bogumiła znała te miejsca, wiedziała, że nigdzie nie będzie jej tak dobrze, jak w zwykłym domu…

Ale… jutro dyżur to po pierwsze, po drugie trzymanie cudzego dziecka, bez zgłoszenia, to już sprawa dla policji.

Syn miał rację.

Zmęczona, ale jednocześnie pełna emocji, zrobiła wszystko przy małej, oba usnęły obok siebie.

Obudził je dzwonek do drzwi.

Bogumiła delikatnie się podniosła i spojrzała przez wizjer. Na progu stała ta sama dziewczyna, roztrzęsiona, rozczochrana, w samym t-shircie i szortach, trzęsąc się z emocji.

Gdzie ona? Co pani z nią zrobiła? Czemu pani nie powiedziała od razu?

Nie miałam okazji wymamrotała jeszcze zaspana Bogumiła.

Przecież pani wie, gdzie ona jest, prawda?

W oczach dziewczyny dojrzała błaganie.

Jest tutaj powiedziała Bogumiła, wskazując do środka.

Dziewczyna pobiegła do pokoju, zobaczyła śpiącą córkę, wybuchła płaczem, usiadła na podłodze i zaniosła się szlochem. Bogumiła otoczyła ją opieką herbata, czekolada, rozmowa.

Kiedy dziewczyna uspokoiła się i napiła gorącego napoju, okazało się, że ma na imię Lidka, a dziewczynka Gusia.

Historia była jak z życia. Lidka była studentką II roku medycznego, pochodziła z wioski pod Gnieznem. Zakochała się w kimś z Poznania Igorze poznańskim studencie. Poznali się latem, obiecywał ślub, rodzina miała pomagać. Po Nowym Roku zniknął, telefon zablokowany, znajomi udawali, że o nim nie słyszeli, wyprowadził się do Łodzi.

Rodzice Lidki też jej nie wspierali; ojciec się obraził, kazał radzić sobie samej. Została wiec sama z ciążą i tylko ze stypendium. Dziecko przyszło na świat w Poznaniu, przez chwilę pomogła jej koleżanka, ale musiała się wyprowadzić.

W końcu nie wytrzymała: bez pieniędzy, dachu nad głową, studia na włosku, dziecko na rękach przyszła do mieszkania Igora. Kierując się adresem, pomyliła budynki; wręczyła dziecko Bogumile, a potem całą noc płakała ze strachu.

Następnego dnia napisała Igorowi usłyszała, że nic nie wie o dziecku i nie informował matki. Przeraziła się jeszcze bardziej; wróciła już po własnego malucha, bo zdała sobie sprawę z pomyłki.

Pomyliłam blok. Jego mama wygląda na zdjęciach prawie tak jak pani. Co ja narobiłam!

Bogumiła spojrzała na nią z czułością.

Wiesz, zawsze uważałam, że największą głupotą jest stworzyć arcydzieło i się go wyrzec. I co teraz?

Spróbuję wrócić do akademika. Chyba jakoś tam przetrwam. Zawiodłam panią, pewnie się pani wystraszyła.

Owszem. Miałam już wizyty u sąsiada Igora, pewnie też się przestraszył!

Opowiedziała o wyprawie na szóste piętro, czym rozweseliła Lidkę.

Dostało się niewinnemu facetowi powiedziała, przecierając oczy Pójdę tam wyjaśnić, żeby się nie martwił.

Daj spokój, masz opuchnięte oczy. W ogóle Lidka, zostań u mnie, chociaż na ten miesiąc. Przecież sama jestem…

Nie stać mnie na wynajem…

Nie zmyślaj. Pomyślimy, poradzisz sobie, a najpierw zdasz sesję.

Lidka zapadła szybko w sen przy córce.

Bogumiła zadzwoniła do Wiesi, krótko zdała relację; obie westchnęły wspólnie z ulgą, że nie zgłosiła sprawy na policję.

***

Mleko się nie zmarnowało. Lidka zdała sesję na piątki i od tej pory częściej odwiedzała starą mamę Bogumiły. Doradzała, słuchała wszystkiego cierpliwie.

Ona takie mądre, świeże rzeczy podpowiada…

Dzięki kontaktom Bogumiły, Lidka dostała dyżury w pogotowiu jako sanitariuszka; wieczorami konsultowała się z Bogumiłą, zgłębiała medyczną wiedzę.

Sąsiad Igor i jego babcia szybko pokochali dziewczynę Lidka robiła zastrzyki, była potrzebna i miła.

Jesienią Lidka, razem z Gusią, wprowadziła się na wyższe piętro pomagać babci Igora i układać życie na własną rękę, powoli odpisując na nowo swój własny los, pod okiem czujnych, dobrych ludzi.

***

Tego dnia nauczyłem się, że czasem los podstawia nam pod drzwi sprawy, przed którymi nie możemy uciec i tylko od naszej odwagi zależy, czy odpowiemy na ich płacz.