No i akurat Anię naszło rodzić podczas zamieci śnieżnej. Przecież według terminu jeszcze trzy tygodnie mogła chodzić, a wtedy może by śnieżyca ucichła, mróz przyszedł i można by spokojnie do szpitala jechać. Ale nie, jej właśnie teraz się zachciało!

I kto by pomyślał, że Zosię naszło na rodzenie akurat podczas zamieci Teoretycznie powinna była jeszcze trzy tygodnie przechodzić z tym brzuchem, może i śnieżyca by się w międzyczasie skończyła, mrozik lekki złapał, to by się człowiek spokojnie do szpitala wybrał. Ale nie! Teraz, koniecznie teraz!

Choć szczerze to jej wcale nie naszło, tylko tej małej istocie w środku najwyraźniej zrobiło się za ciasno i postanowiła się przebić na świat, pogodę mając głęboko gdzieś. A zamieć hula w najlepsze już szósty dzień! W taką pogodę żaden samochód na wieś się nie przedrze śniegu po pas, czasem i wyżej. Sypie i sypie, jakby tam w niebie worek z mąką się przerwał, a święty Piotr łaskawie łupał przez te chmury na wieś spod Warszawy. Przez okno wszystko białe, śnieg zamiata w kółko, a jak musisz wyjść na podwórko, to próbuj otworzyć oczy: wiatr od razu pyli śniegiem po twarzy, oczy zamiecie momentalnie.

I właśnie w taką pogodę dzieciak wymyślił sobie przyjść na świat. Od rana Zosia coś nieswojo się czuła: a to krzyż ciągnie, a to zmęczona, a jak tylko się położy, to zaraz wstaje i znowu chodzi w tę i z powrotem. Teściowa przyuważyła jej kręcenie się:

Zosiu, rodzić się zbierasz? Co cię tak nosi?

Mamo, sama nie wiem, jakieś dziwne nerwy mam…

No chodź tu, pokaż brzuch.

Teściowa, pani Jadwiga, akurat w kobiecych sprawach niewiele już pamiętała teraz wszystko lekarze, szpitale i cała ta cywilizacja. Położnych w wiosce została już tylko jedna, a za jej młodości to trzy stare babki rodzących przyjmowały.

No zobacz, brzuch niżej opadł, Zosia. Urodzić chyba ma ochotę skarb twój.

Jak to urodzić, mamo? Przecież za wcześnie!

Od nas nie zależy, córeczko jak Pan Bóg zdecyduje, tak będzie.

Dziewczynie łzy na oczach pierwsze dziecko, strach w sercu, nie bardzo wiadomo co i jak, a i tłumaczyć jej nie ma komu. Teściowa sama jedno dziecko rodziła i to dawno temu, już nic nie pamięta.

Zosieńko, idę po babcię Wandzię. Tu wodę na kuchni nastaw, jak zawrze wyłącz. Jak dasz radę, wyciągnij ręczniki i prześcieradła, wiesz, gdzie leżą. Tylko nie forsuj się, jak ciężko, to zostaw. Ja jak rodziłam Michała, to babcia Wandzia kazała mi chodzić żeby szybciej rozwarcie szło. Chodziłam tam i z powrotem, oddychać głęboko. Oj, to pomaga i szal wiąże na głowę. Do Marii, twojej mamy, też zajrzę po drodze, zawołam. Trzymaj się, dziewczyno, babcia Wandzia to zna się na rzeczy! U nas w wiosce każda z nią chciała rodzić, najlepsza kobieta!

Ubrawszy się, nałożyła kalosze, wzięła trzonek od łopaty, żeby się nie wsunąć w zaspę, i wyszła w śnieżną zawieruchę.

A Zosia została sama i jeszcze bardziej się przestraszyła a co, jak zaraz zacznie rodzić i nikogo przy niej? Jak teściowa ugrzęźnie w zamieci? A mama nie zdąży? Na dodatek kompletnie nie jest pewna, co ma robić. Pamięta tylko: chodzić i oddychać. Tyle że jak już brzuch łapie, to powietrza człowiek nie zaczerpnie nawet do połowy.

No, a Michała nie ma obok nie przytuli, nie wesprze, nie powie, że wszystko będzie dobrze. Przez tę przeklętą śnieżycę z Warszawy nie dotarł, żadnego busa, żadnej drogi. I nie wie nawet, że niedługo urodzi mu się synek czy córeczka. O Matko, jak ta lędźwi boli!

Długo nie minęło, a mama wpadła do domu, cały śnieg zgarniając z progu.

Córeczko, Zosia! Jadwiga powiedziała, że rodzić zaczęłaś!

Tak, mamo…

Zaraz, dziecko, już jestem. Mam suszone wiśnie, kompot ci zrobię, wodę trzeba zagotować…

Po godzinie przyszły i teściowa z babcią Wandzią. Babcia Wandzia, stara, lecz pełna energii babuleńka, obejrzała rodzącą, posłuchała i wzdycha:

Do rana urodzi.

Jak to do rana?! Zosia aż pobladła. Przecież jeszcze nawet obiadu nie jadłam!

To były przedbiegi, dziecie moje. Takie rzeczy czasem kilka dni przed porodem się pojawiają. Teraz dopiero się zaczęło rozwarcie ale na pół palca ledwie. Spokojnie, wszystko będzie, nie przyspieszaj. Ja pójdę do domu.

Zostańcie z nami, babciu Wandziu! prosi Zosia. Ja przy was spokojniejsza…

Babcia Wandzia, która przez życie widziała już z pięćset porodów, zmiękła.

Dobrze, zostanę tu z wami. Jak matka spokojna, to i dziecko szybciej na świat chce.

A Zosia nie wiedziała, że te przedbiegi to jak przebiśniegi miło, że są, ale zaraz się kończą, a potem to już tylko „kwiatki”, do których wcale nie jest przygotowana.

Boli, jakby ją od środka rozrywało, nie idzie złapać tchu, nogi się nie ruszą, sił leżeć nie ma, wstać gorzej jeszcze. Nic, tylko ból.

Teściowa z Marią, mamą Zosi, same nie wiedzą, co robić ani pomóc, ani zostawić. Łażą po kątach, wzdychają, łzy w oczach. Babcia Wandzia pogoniła je prasować prześcieradła żeby nie przeszkadzały.

Noc zapadła, wszystko się wyciszyło. Babcia Wandzia zbadała: cztery palce rozwarcia. Powolutku idzie, pierwszy raz rodzi, ścieżki jeszcze nieprzetarte, ciężko dziecku się przeciska. I tak ciężko, że słów na to nie starcza. Zosia ledwo przytomna, skurcze trochę popuściły, to przynajmniej zjadła kawałek kromki. Babcia Wandzia kazała położyć się, żeby trochę sił nabrała.

A śnieżyca jakby mocniej się rozpętała.

O czwartej rano Zosia wyskoczyła z łóżka, ciemno w pokoju, babcia Wandzia chrapie obok.

Panie Boże, pomóż szepcze do ikonki Jasnogórskiej nich już się dziecko urodzi…

I znowu bóle, aż świat się rozmazuje. Babcia Wandzia się budzi, sprawdza: pięć palców. Grubo… Ale przy pierwszym tak bywa. Da sobie radę.

Jak tylko świtało, Zosia już była totalnie wykończona, koszula przyklejona do ciała, oczy szkliste, włosy splątane.

Już tylko chwilka! mówi babcia. Już, już dzieciątko wychodzi!

Babciu, pomóż… babciu! Zosia błaga.

Zosiu, co ty z tą babcią? niepokoi się mama. Przecież tu nie ma babci, chyba się przewidziało? Ona zawsze swoją prababcię tak nazywała, bo jak była mała, nie mogła powiedzieć babcia, to wołała babunia, i tak już zostało. A że babcia Zośka ją kochała jak nikogo pierwsza prawnuczka, sama tylko synów miała.

Zosiu, już widać główkę! Dasz radę, dziecinko, jeszcze raz Oddychaj ze mną pu, pu, pu, pu…

Zosia krzyczy, parcie, znowu oddych, jeszcze raz…

Babuniu, pomóż! ostatnimi siłami, ze łzami i rodzi Chłopczyk ląduje w pomarszczonych dłoniach babci Wandzi.

Może to ostatni poród w moim życiu, myśli babcia Wandzia, uśmiechając się do nowego życia. Kładzie niemowlaka Zosi na brzuch, głaszcze.

Synek, Zosiu! Śliczny jak obrazek! A jaki krzykacz No, prezes się szykuje, wszyscy będą wokół niego tańczyć!

Zosia płacze ze szczęścia, całując te maleńkie paluszki. Jakie to cudo się w niej zmieściło? Szkoda tylko, że Michała nie ma przy niej, zobaczyłby, jakiego mają pięknego syna, najcudowniejszego na świecie.

Kubuś Mój Kubusiu

Kubuś? zdziwiona teściowa. Przecież mówiłaś ostatnio, że jak chłopak będzie, to Filip!

No przecież widać, że to Kuba, nie Filip! śmieje się Zosia. Jakub Michał!

Babcia Wandzia swoją robotę skończyła, akurat szykuje się do domu zmęczona strasznie. Radość ogromna, ale i zdrowia brak. Teraz byleby przez zamieć się przecisnąć, do pieca dorzucić i odpocząć.

Zosia z synkiem usnęli. Maria także zbiera się do siebie; dobę jej nie było w domu. Owinęła się szalem po oczy, żegna się szeptem ze szwagierką i rusza w śnieg.

Patrzcie, zamieć cichnie, śnieg zamiast w płatkach, to w drobnym, ledwo leci niedługo w ogóle przestanie. Może i Michał lada dzień wróci

Już pod swoim domem jest i myśli: Wpadnę na moment do Babuni. Ucieszy się, jeszcze coś może potrzeba choć jej wczoraj z łodzianką chleb doniosłam, a i tak mało je.

Babcia Zośka, prababcia Zosi, mieszka za dwa domy, staruszka, dziewięćdziesiąt trzy lata, od dawna już sama, ale do nich przeprowadzić się nie chce. Sama sobie daje radę, choć cicho, powolutku, na swoim. Oni pomagają, donoszą, pilnują.

Maria z trudem otwiera furtkę widać, że wczoraj mąż, Andrzej, zaglądał, szufla przy ogrodzeniu leży. Odsłania ścieżkę, miotełką zamiata próg, wchodzi do domu.

Babcia Zośka! Babunia! woła głośno, tupiąc w próg, strzepując śnieg z butów. Głośno musi, bo babcia źle słyszy. Babciu, to ja, Maria, przyszłam zobaczyć, jak się masz!

Nikt nie odpowiada, cisza babunia śpi chyba. Szkoda, że trzeba obudzić. Maria zdejmuje kożuch, buty walonkowe stawia w sieni, wchodzi do izby a tam

Leży Babcia Zośka, ręce spokojnie złożone na piersi, ubrana w czyste sukienki, nowa chusta na głowie. Maria od razu zauważyła, bo tej sukni u babci Zośki nie widziała. Na stoliku zdjęcie Zosi, obok obrazek św. Jakuba i końcówka świecy.

Podeszła, łzę otarła, zamknęła babci powieki.

Patrzy Maria na zdjęcie siostrzenicy, potem na obrazek.

Dziękuję ci, Babuniu Pomogłaś Zosi. Urodziła synka Kuba go nazwała. Ale już to wiesz, Babciu… całuje ją w pomarszczony policzek. DziękujęZa oknem świt na serio rozjaśnia świat, pierwsze słońce kładzie róż na śniegu i na oknach. W tej świeżej ciszy Maria siada przy łóżku Babci Zośki. Czuje, że w domu, w którym od tylu lat tyle życia się zaczynało i kończyło, właśnie zamknął się jakiś krąg a może otworzył się nowy.

Maria dotyka dłoni Babuni jeszcze ciepła, jeszcze tu.

Za ścianą, na innej drodze, w innym pokoju, tam gdzie śpi Zosia z Kubusiem, baba Wandzia przez okno patrzy na biel i patrzy w siebie. Wie, że dziś nie trzeba już się spieszyć nie trzeba walczyć ze śniegiem ani z czasem. Chwilę potem słyszy śmiech, dziecięcy pierwszy płacz, echo dawnych porodów i wspomnień, i czuje, że mimo odchodzenia starego i narodzin nowego wszystko ma sens.

A kiedy po południu Michał w końcu przebrnie przez zaspy, z walizką i oczami pełnymi zmęczenia i tęsknoty, Zosia poda mu synka w ramiona. I cała ta śnieżna, cicha wieś, ci wszyscy ludzie raz zgubieni, raz odnalezieni, raz złączeni przez śmierć, a raz przez życie będą trwali razem, w nowym świetle dnia, pod opieką tych, którzy zostali i tych, którzy już odeszli, na zawsze silni swoją pamięcią.

Za oknem śnieg za chwilę przestaje padać.

W izbie Babci Zośki symbolicznie kładziony jest kawałek białego obrusa i świeca, która dopali się aż do końca, tak jak dopaliło się dobre życie starej kobiety. Na zdjęciu uśmiecha się prawnuczka ze swoim dzieckiem: dwie pary błyszczących oczu, dwie siły, które będą tu trwać, teraz i zawsze.

A gdzieś wysoko, wśród śniegowych chmur, Babcia Zośka już wie narodziło się nowe światło, nowa opowieść tej wioski. I tylko wiatr cicho niesie pośród pól jej ostatni szept:

Nie bójcie się. Tutaj wszystko rodzi się na nowo.