Miałem wtedy pięć albo sześć lat, jeszcze przed szkołą, na początku lat dziewięćdziesiątych, gdy do naszej wsi z miasta przeprowadziło się dwoje emerytów – babcia Weronika i wujek Leszek

Miałem wtedy jakieś pięć albo sześć lat, jeszcze przed szkołą, na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy do naszej wsi ze stolicy przyjechało na stałe dwoje emerytów babcia Zofia i wujek Stefan. Kupili dom tuż naprzeciwko naszego niski, z dwoma oknami od frontu, ale za to z ogromnym ogrodem, którego ze względu na wiek nie zamierzali już uprawiać. Każdego dnia chodzili na spacery raz do lasu, raz nad rzekę, a do miasta powiatowego wybierali się tylko raz na jakiś czas po zakupy spożywcze. Żyli bardzo cicho i raczej niewidocznie. Nie przychodzili do nas w gości, tylko dwa razy w tygodniu wpadali po mleko. My wtedy mieliśmy sporo zwierząt, ale wcale nie żyliśmy bogato, więc babcia Zofia często wręczała mi małe prezenty czasem czekoladę, innym razem zeszyt albo drobną złotówkę. Własnych dzieci nie mieli.

Pewnie minęły dobre trzy lata, odkąd zamieszkali w naszej wsi, kiedy pewnego późnego zimowego wieczora, zaraz po tym jak wyłączyliśmy telewizor i kładliśmy się spać, ktoś cicho zapukał w okienko. Przyszła babcia Zofia i spokojnym głosem powiedziała, że Stefan Stanisław zmarł.

Pomogliśmy jej przy pogrzebie, jak tylko mogliśmy.

Babcia Zofia bardzo ciężko to przeżyła, długo chorowała, przestała wychodzić z domu nawet na spacery. Zaczęliśmy wówczas odwiedzać ją niemal codziennie, a ona za każdym razem opowiadała, jak razem z wujkiem Stefanem przeżyli 52 lata, jak pracowali ciężko na hali fabrycznej, a potem, gdy odeszli na emeryturę, zostawili mieszkanie siostrzenicy, by zamieszkać na wsi i poczuć naturę.

Przyszła wiosna. Zofia powoli przyzwyczaiła się do samotności, zaczęła wracać do siebie. Pewnego dnia zawołała mnie do siebie i pokazała mi szarego szczeniaczka, pełzającego w kartonie. Psy nigdy mnie specjalnie nie interesowały, ale kiedy spojrzałem na tego malucha, serce mi zadrżało i zakochałem się w nim od pierwszego wejrzenia.

Do dziś pamiętam, jak siedziałem na podłodze, głaskałem szczeniaczka jednym palcem, a babcia Zofia patrzyła to na niego, to na mnie, szeroko się uśmiechając po raz pierwszy od dawna.

Nigdy z dziadkiem Stefanem nie mieliśmy zwierząt, nawet kota. I dzieci, jak wiesz, także się nie pojawiły. Samotność jest trudna. Tego szaraczka znalazłam dziś przy targowisku w mieście, na śmietniku. Nie mogłam go nie zabrać, popatrz tylko, jaki jest słodki.

Nie odrywałem od niego wzroku, bałem się nawet oddychać, żeby go nie spłoszyć.

A co on je? Głodny pewnie! prawie płakałem.

Podgrzałam mu mleko, ale nie umie pić z miseczki, trzeba go poić smoczkiem, a ja takiej nie mam. Jutro kupię, wyszeptała babcia Zofia zawstydzona.

Popędziłem do domu i zabrałem smoczek śpiącej pięciomiesięcznej siostrze.

Okazało się, że szczeniak ma zaledwie kilka dni. Trzymałem mu smoczek przy pyszczku, podawałem mu ciepłe mleko i martwiłem się, czy nie zdechnie.

Ponad tydzień głowiliśmy się z babcią Zofią nad imieniem dla malucha. Ona chciała go nazwać Rudy przez jego rudawe uszy, mnie jednak marzył się Tadzik, bo zawsze siedział cicho, prawie nie piszczał, a jak się nad nim pochylaliśmy, sami stawaliśmy się cisi jak myszy. Tak więc został Tadzik Tadziu, Tadzinek.

Długo, prawie do lata, wyprowadzaliśmy Tadzika na ludzi grzaliśmy mleko, przygotowywaliśmy mu jedzenie. Gdy zrobiło się ciepło, wypuszczaliśmy go z kartonu na trawę. Był bardzo słabowity, może dlatego, że wyrzucono go tak maleńkiego, nigdy nie zaznał ciepła matki. Ale troszczyliśmy się o niego, jak umieliśmy. Zaraz po szkole biegłem do domu babci Zofii sprawdzić, co u Tadzika, potem dopiero zabierałem się do lekcji i pomagałem mamie w gospodarstwie, a wieczory spędzałem u babci. Bawiłem się z Tadzikiem jak z kotkiem, babcia patrzyła na nas z uśmiechem.

Przez lato Tadzik wyrósł, ale okazał się psem raczej drobnej rasy, mierzył może z 30 centymetrów. Chodziłem z nim rankami na ryby, prowadziłem krowy na pastwisko, a gdy byłem zajęty, Tadzik towarzyszył babci Zofii w domu. Babcia otwarła się na nowo dzięki Tadzikowi stała się jeszcze bardziej troskliwa, podreperowała zdrowie, szykowała dla niego osobne posiłki, czesała go, czytała książki o opiece nad psami i ich leczeniu.

Mijał rok, drugi, trzeci, piąty. Przez te wszystkie lata Tadzik mieszkał u babci Zofii, ale codziennie rano przybiegał pod nasze schody, czekał aż wyjdę i odprowadzał mnie trzy kilometry do podstawówki. Potem zjawiał się znów o drugiej po południu i szliśmy razem do domu. Niezależnie od roztopów czy zimowych mrozów, zawsze był u mojego boku. Tak minęło dziewięć lat.

Nasza szkoła była dziewięcioletnia, więc by kontynuować naukę, musiałem wyjechać do miasta albo do technikum, albo do liceum w mieście powiatowym i mieszkać tam w internacie. Rodzina zdecydowała jadę do miasta.

W dniu wyjazdu na autobus do miasta długo siedziałem na schodach u babci Zofii, trzymałem Tadzika na kolanach i płakałem.

Zabierz go ze sobą, skoro tak ci żal się rozstawać, też ze łzami mówiła babcia Zofia.

Gdzie go, babciu, wezmę? On przecież wasz jest! Proszę dbać o siebie. Mama będzie codziennie przychodzić, a ja będę dzwonić.

Gdy autobus odjeżdżał spod przystanku, stałem zapłakany, a Tadzik biegał z wywalonym językiem po wąskiej drodze i patrzył za mną, pewnie nie rozumiejąc, czemu go opuszczam.

Nauka w technikum pochłonęła mnie bez reszty całe dnie ślęczałem nad książkami z weterynarii i ekonomii rolniczej. Towarzystwa raczej nie szukałem, tylko czasem pogadałem z kolegą, z którym chodziliśmy razem do szkoły mieszkał w tym samym akademiku.

Tuż przed świętami Bożego Narodzenia, kiedy już planowałem wyjazd na święta, zadzwoniła mama. Powiedziała, że babcia Zofia jest bardzo słaba, od tygodnia nie wstaje z łóżka, a Tadzik nie opuszcza jej nawet na chwilę, trzeba było przestawić mu miskę pod samą kołdrę.

Wróciłem kilka dni wcześniej, niż planowałem. Rzeczywiście Tadzik siedział przy łóżku babci Zofii i nie odrywał od niej wzroku. Patrzył na nią wielkimi, zapłakanymi oczami i cicho skomlał. A babcia słabą ręką próbowała pogłaskać go po łebku i dotknąć mokrego noska. Widać było, jak oboje schudli. Serce ściskało: umierająca, kochana staruszka i jej pies ostatnia pociecha w bezdzietnym życiu.

Gdy po świętach wyjeżdżałem z powrotem do miasta, było już oczywiste, że więcej żywej babci Zofii nie zobaczę. Tadzik pożegnał mnie tylko na progu nie mógł zostawić jej nawet na chwilę. Czułem w sobie całym sercem ból tej małej psiej duszy, jakby był to syn opiekujący się chorym rodzicem.

W lutym babcia Zofia zmarła.

Może ktoś się spyta czym tu się przejmować, czy szesnastoletni chłopak ma powód do żałoby po starszej pani i jej psie? Nie każdy zrozumie ból, gdy w życiu traci się jedyną bliską osobę, mając w zamian tylko wiernego psa. Psa, który cię przeżyje, ale i doświadczy ogromnej tęsknoty po twoim odejściu.

Wrócić do domu mogłem dopiero po egzaminach, pod koniec maja. Gdzie się podział Tadzik, nikt nie wiedział. Mama opowiadała, że na pogrzebie biegał wokół grobu i usiłował do niego wskoczyć, ale kopacze odpędzali go łopatami. Z cmentarza zabrano go na rękach do nas, tata zmajstrował dla niego budę z ociepleniem, ale Tadzik uparcie uciekał, chodził wokół pustego domu babci Zofii, a potem, z nastaniem cieplejszych dni, po prostu zniknął. Nie doczekał się mojego powrotu z miasta.

Połowę wakacji chodziłem po sąsiednich wsiach, szukałem Tadzika pytałem ludzi, pokazywałem zdjęcie. Obszedłem wszystkie podwórka w miasteczku. Nigdzie go nie było. Pomyślałem, że kiedy zniknęła babcia, czekał na jej powrót, aż zrozumiał, że nie wróci, więc zaczął jej szukać. Chodził gdzieś, nieszczęsny, szukał ukochanej pani. Taka była moja wersja.

Przyszedł sierpień.

Pewnego dnia całą rodziną pojechaliśmy na cmentarz do starego lasu w Nosowie, jakieś pięćdziesiąt kilometrów od naszej wsi. Nawet przez myśl mi nie przeszło, by szukać tam Tadzika.

A gdy tylko wysiedliśmy z auta pod kościołem, zobaczyłem pędzi prosto na mnie, z wywieszonym językiem i uszami aż po grzbiet, mój Tadzik.

Upadłem na kolana i zapłakałem.

Tadzik, Tadzinku, mój Boże, przecież szukałem cię całe wakacje, a ty tutaj…

Siedziałem na ziemi, a Tadzik stanął na tylnych łapach i lizał mi twarz. Po jego oczach było widać, że też płacze.

Kiedy wstałem, skakał do mojej głowy, ogonem rozmachując ile sił.

Tadzik był brudny, wychudzony. Natychmiast wyciągnąłem z bagażnika kanapki, kotlety, ciasto rzucał się na jedzenie, a całym czasem wpatrywał się we mnie, nawet nie mrugając.

To wasz piesek? spytała starsza pani podchodząca do nas sprzed kościoła.

Nasz, to Tadzik, odpowiedziała mama ocierając łzy.

Ja tu pracuję przy kościele. Odkąd pamiętam, gdzieś od wiosny, widuję go ciągle na jednym grobie. Całą mogiłę rozkopał łapami tak gorliwie kopał, że krzyż się przechylił. Trochę mu tam dosypałam ziemi, ale on znowu rozgrzebał.

Dla wszystkich było jasne to grób naszej babci Zofii.

Poszliśmy po grobach rodziny, a Tadzik nie odstępował mnie na krok. Gdy dotarliśmy do mogiły babci i wujka Stefana, cała była rozkopana szczególnie od strony, gdzie spoczywała babcia. Tata poprawił krzyż, mama ułożyła kwiaty, a ja, klęcząc, trzymałem Tadzika na rękach. Patrzył na mnie smutno, raz na mnie, raz na grób, i co chwilę lizał mnie po twarzy.

Nie wolno go zmuszać do powrotu. Sam niech zdecyduje, czy chce jechać z nami przysiadł koło mnie tata.

Nie chcę go tu zostawić. Zaraz jesień, potem zima, a on jest już stary, ma chyba z dziesięć lat powiedziałem, ale wiedziałem, że jeśli Tadzik zechce tu zostać, i tak wróci, pokonując te pięćdziesiąt kilometrów.

Gdy odchodziliśmy, Tadzik biegał to do grobu, to do nas. Dopiero kiedy wsiedliśmy do auta, długo jeszcze stał przy grobie, ale nagle zdecydowanie wskoczył do samochodu i położył się na moich kolanach.

Tadzik, nigdy już więcej cię nie zostawię samego, odpowiedziałem, ocierając łzy.