Dobra żona

No słuchaj, muszę ci opowiedzieć pewną historię, która nie daje mi spokoju. Mówię ci to, jak najbliższej przyjaciółce prosto z serca, po polsku, dla nas.

Dobra kobieta, wszystko ogarnia, a co byśmy bez niej zrobili? rzuca pan Jan do żony.
A ty jej tylko dwa tysiące złotych miesięcznie dajesz!
Zosiu, przecież zapisaliśmy na nią mieszkanie śmieje się lekko Jan.

Jan powoli zwlókł się z łóżka i poszedł do drugiego pokoju. W półmroku przetarł oczy i spojrzał na swoją żonę. Przysiadł obok, wsłuchał się oddycha spokojnie.
Wstaje, snuje się do kuchni, otwiera kefir, przechodzi do łazienki i wraca do siebie.
Kładzie się znów do łóżka, ale sen nie przychodzi.

Mamy z Zosią po dziewięćdziesiąt lat, ile to już razem? Zaraz trzeba będzie stawić się u Pana Boga, ale obok nikogo.

Córka, Julia, już nie żyje, nawet sześćdziesiątki nie dożyła.
Syna Michała też nie ma roztrwonił się po świecie.
Jedyna wnuczka, Paulina, od dwudziestu lat w Anglii siedzi. Nawet nie pamięta o dziadkach. Dzieci swoje pewnie już dorosłe ma

Nie wiedzieć, kiedy zasnął.

Obudził się od dotyku ręki:

Janie, wszystko w porządku? usłyszał cichy głos.
Otwiera oczy, nad nim pochyla się Zosia.

Co się dzieje?
Sprawdzam, bo jakoś tak leżysz nieruchomo.
Eee, żyję jeszcze! Idź spać.

Zosia poszurała do kuchni, napiła się wody, wyszła do łazienki i wróciła do swojego pokoju. Leży i myśli:

Przyjdzie taki moment, że się obudzę, a jego już nie będzie albo może ja pierwsza odejdę
Jan już nawet zamówił stypę mówiła, że nigdy by nie pomyślała, że coś takiego można załatwić za życia. Może to i dobrze kto załatwi za nas?

Paulina o nich zupełnie zapomniała. Jedynie sąsiadka Iwonka czasem wpadnie. Ma klucz, Jan daje jej po tysiąc złotych z emerytury, kupuje co trzeba, a oni sami z czwartego piętra już nie schodzą.

Rano Jan wstał. Przez okno wpadało słoneczko, na balkon wyszedł patrzy, a tam zielone liście bzu. Uśmiechnął się:

O, dożyliśmy do wiosny!

Poszedł po żonę, ta zamyślona na łóżku siada.

Zosiu, nie smuć się, chodź, pokażę ci coś.
Oj, ledwo się ruszam, co ty znowu wymyśliłeś?
No chodź!

Prowadzi ją na balkon, pokazuje:

Patrz, bez cały zielony! A mówiłaś, że nie doczekamy lata!
O, faktycznie! I jak ciepło.

Usiedli na ławce na balkonie.

Pamiętasz, jak wtedy do kina cię zaprosiłem, jeszcze w liceum? Też bez właśnie zakwitał zaczyna Jan.

Tego się nie zapomina Ile lat temu to było?
Z siedemdziesiąt pięć

Długo siedzieli wspominając młodość. Tyle rzeczy się zapomina na starość, nawet co wczoraj jedli, ale tamtych chwil nigdy.

O rany, zagadaliśmy się! Zosia wstała a śniadania dalej nie ma.

Zosiu, może ty byś zaparzyła taką prawdziwą herbatę? Mam już dość tego ziółka.
Doktor przecież zabronił.
To chociaż słabą i po łyżeczce cukru.

Jan popijał chleb z serem tą cienką herbatą, rozmyślając jak dawniej na śniadanie piło się mocną, słodką herbatę, a do niej drożdżówki albo racuchy.

Wpadła sąsiadka Iwonka, uśmiechnęła się:

I co tam u was, staruszkowie?

No, jak żartuję, to chyba nie jest źle.
Może wam coś kupić?
Iwonka, kup trochę mięsa, z kurczaka chociaż prosi Jan.

Ale lekarz mówił nie można.
Drób można.
No to dobrze, zrobię wam rosołek z makaronem!

Posprzątała po śniadaniu, zmyła kubki, zniknęła do sklepu.

Zosiu, idziemy jeszcze na balkon? Na słoneczku się wygrzejemy.
Idźmy.

Iwonka do nich po chwili dołącza i mówi:

Ode mnie na was zawsze możecie liczyć. Zaraz wam wniosę kaszę na balkon, a potem zabieram się za rosół.

Dobra dziewczyna Jan jeszcze raz popatrzył za nią z wdzięcznością. Co byśmy bez niej zrobili?

A płacisz jej tylko dwa tysiące na miesiąc!
Zosiu, mieszkanie na nią zapisaliśmy.
Ona o tym nie wie.

Siedzieli na balkonie aż do obiadu, a na stole pojawił się domowy rosół z kurczakiem i ziemniakami.

Paulinie i Michałowi też taki często gotowałam, jak byli mali zamyśliła się Zosia.
A teraz obcy gotują westchnął Jan ciężko.

Janie, widocznie taki nasz los. Jak odejdziemy, nikt nie zapłacze
Starczy, Zosiu, nie smućmy się! Idziemy na drzemkę!

Wiesz, prawda, co mówią: stary jak dziecko zupa przecierana, drzemka, podwieczorek.

Jan przysnął na chwilę, ale nie daje mu spać. Coś się w pogodzie zmienia, myśli. Wchodzi do kuchni na stole dwa szklanki soku, przygotowane przez Iwonkę.

Ostrożnie zanosi jeden Zosi, która patrzy przez okno.

Co taka smutna, Zosiu? Sok ci przyniosłem!

Ona tylko łyknęła i mówi:
Też nie możesz zasnąć?
Pogoda taka.

Od rana słabo się czuję kiwa smutno głową Zosia. Czuję, że już niedużo mi zostało. Pochowaj mnie godnie, proszę.

Zosiu, co ty gadasz, jak ja bez ciebie dam radę?
I tak jedno z nas pierwsze odejdzie.
Chodźmy na balkon!

Tak posiedzieli do wieczora. Iwonka usmażyła twarożkowe placuszki. Zjedli i zasiedli do telewizora. Co wieczór, odkąd pamiętali, oglądali bajki, stare polskie komedie nowe filmy za trudne już były. Dziś obejrzeli jedną bajkę, Zosia zmęczona wstała z kanapy.

Idę spać, coś dziś słaba jestem.
To ja też.

Pozwól, że popatrzę na ciebie poprosiła niespodzianie Zosia.
Po co?
Po prostu, chcę popatrzeć.

Zapatrzyła się w niego długo, wspominając pewnie jak byli młodzi i wszystko było jeszcze możliwe.

Chodź, odprowadzę cię do łóżka.

Zaprowadziła męża pod rękę, delikatnie przykryła kołdrą i poszła do siebie.

Jan długo nie mógł zasnąć. Ciężko mu było na sercu. W końcu spojrzał na zegarek druga w nocy. Podniósł się i poszedł do pokoju żony.

Leżała z otwartymi oczami.

Zosiu!

Ujął jej dłoń.

Zosiu, co się dzieje! Zo-siu!

I nagle sam poczuł, że nie ma czym oddychać. Wrócił do swojego pokoju, wyjął dokumenty, położył je na stół.

Znowu poszedł do Zosi. Długo patrzył na jej twarz, po czym położył się obok i zamknął oczy.

Przyśniła mu się piękna, młoda Zosia, taka jak wtedy siedemdziesiąt pięć lat temu. Szła gdzieś do światła, a Jan pobiegł za nią, chwycił za rękę…

Rano Iwonka weszła do pokoju. Oboje leżeli obok siebie, z tym samym cichym uśmiechem.

Wezwała lekarza. Ten wszedł, zerknął na nich i pokręcił głową:
Odeszli razem. Musieli bardzo się kochać

Zabrali ich do szpitala. A Iwonka usiadła bez sił na krześle przy stole. Wtedy zobaczyła dokumenty i testament na swoje nazwisko. Położyła głowę na rękach i rozpłakała się

Daj znać, co myślisz, przyciśnij serducho jeśli czujesz to, co ja.