Człowiek o trudnym charakterze

Ciężki człowiek

O Matko Boska, Jurku! Naprawdę jesteś ciężkim człowiekiem! Tak trudno z Tobą cokolwiek załatwić! Dlaczego nie możesz po prostu zrobić tak, jak proszę?

Moja żona, Basia, która wypowiadała te słowa, była kobietą niezwykle urodziwą. Wysoka, z niesamowicie długimi nogami, granatowymi oczami i sylwetką, na którą zwracali uwagę wszyscy mężczyźni wśród krakowskich plant, gdzie spacerowaliśmy podczas urlopu.

Ja natomiast, znacznie niższy od żony, przypominałem raczej niewielką beczułkę niż atletycznego mężczyznę. Ręce za długie, nogi za krótkie, na głowie już prześwitywała łysina. Nawet moja mama, Teresa, śmiała się, że jedyne, co mam naprawdę ładne, to oczy. Błyskotliwe, przenikliwe, jakby widziały na wylot każdego. Sam często zadaję sobie pytanie: jak to się stało, że tak różni ludzie, jak Basia i ja, w ogóle są razem? Ona kapryśna piękność, ja człowiek, który zawsze próbował ją zrozumieć.

Byliśmy trochę jak Hefajstos i Afrodyta, tylko zamiast młota zawsze nosiłem na rękach naszą córeczkę. Jagoda była moją kopią rudowłosa, o bystrych oczach po mamie i krnąbrnych loczkach, nad którymi Basia dawno przestała panować. Dziewczynka, mająca pięć lat, przemknęła przez hotel czerwonym płomykiem, co chwilę oglądając się, czy nadążam za nią.

Basia, jeśli tak ci zależy na tej wycieczce, naprawdę możesz jechać sama. Według mnie Jagódka jest jeszcze za mała na takie atrakcje. Do zwiedzania jest daleko, upał… Zaraz zacznie płakać i zepsuje ci cały dzień. Sama zresztą wiesz!

I po co ja mam męża?! Jurek! Przecież jesteśmy tu razem! Cały czas ktoś do mnie zagaduje, a ty udajesz, że cię nie ma! Zresztą Co cię to w ogóle obchodzi? głos Basi stawał się coraz bardziej napięty. Jagoda mocniej przytuliła się do mnie, wtulając się w szyję.

Ależ kochanie, oczywiście, że mi zależy. Strasznie cię kocham! odpowiedziałem z lekko wymuszonym uśmiechem, gładząc córkę po głowie. Może wymyślimy coś innego? Może popływamy jachtem albo pójdziemy na nurkowanie?

Chcę jechać zobaczyć piramidy! ucinała Basia i ostentacyjnie się odwróciła. Nie chcesz nie jedź! Jadę sama!

Ta kłótnia nie była pierwszą i pewnie nie ostatnią. Basia pobiegła na basen, zupełnie zapomniawszy o mnie i o dziecku. Przyzwyczaiłem się już do takiego zachowania. Żyliśmy jak setki par z naszego otoczenia; ja wiecznie zajęty przedsiębiorca, ona młoda, piękna żona, która wymagała adoracji.

Nie wiem, jak to się stało, że trafiłem do grona modnych mężów z żoną modelką. Nigdy nie miałem szczęścia do kobiet wygląd raczej nie pomagał mi w relacjach, ale chodziło o coś innego. Ze współpracownicami i partnerkami biznesowymi świetnie się dogadywałem, byłem kulturalny, żartowałem. Ale sprawy sercowe nigdy mi nie wychodziły. Krępowałem się, plątały mi się ręce, nie wiedziałem, co powiedzieć. W końcu stwierdziłem, że najwyraźniej mam być sam. Praca, spotkania z mamą na jej działce pod Krakowem; uznałem, że los mi pisze życie kawalera.

Czasem, jak mawiała mama, dla zdrowia, nie z miłości spotykałem się z kimś, ale samotność mi nie przeszkadzała.

Wszystko zmieniło się, gdy mama zdecydowała, że pora już na mnie. Babcia Teresa przejęła inicjatywę.

Jurku! Wystarczy tego patrzenia na ciebie samotnie! Sam żony nie znajdziesz. Potrzebny ci swat!

Kto?! prawie zakrztusiłem się herbatą z domowym dżemem malinowym, ubrudzając sobie nową marynarkę.

Zniszczyłeś porządny ciuch No ale! Kochany, doszedłeś do wszystkiego, ale co z tego? Kto, oprócz mnie, się z tego cieszy? Nikt! A to niedobrze. Cieszę się tobą, synem, kocham cię, ale nie widzę cię szczęśliwego. Marzysz o dzieciach widzę, jak patrzysz na dzieci kuzynki Marysi. Ona też nie była idealną córką, ale matką została świetną. Marzę, byś tulił własną córkę Bo szczęście to jest właśnie to. Cały ten dom, majątek, przeminie A życie to uczucia, emocje, rodzina.

Mamo, rozumiem. Ale jak to swatka?

Bo sam nie potrafisz! Zdajesz sobie z tego sprawę? Ja cię muszę ratować! Mało kto dziś umie rozmawiać z kobietami, a ja niestety też nie byłam w tym dobra. Muszę to naprawić.

Tego wieczoru mama urządziła mi wywiad od koloru oczu do najdrobniejszych marzeń i lęków, o których bałem się nawet sam przed sobą przyznać. Odpowiadałem trochę mechanicznie, żeby miała spokój. Potem czytałem, co napisała i sam się zdziwiłem.

Takiej na pewno nie znajdziesz mruknąłem.

Zobaczymy! powiedziała mama z iskrą w oku.

I znalazła! Basia spełniała wszystkie warunki z tej kartki. Ale później zrozumiałem, że poza fasadą niewiele mieliśmy wspólnego. Nasz związek był rodzajem kontraktu. Basia nie zamierzała siedzieć w kuchni i gotować mi żurku. Była skupiona na sobie. Zresztą nawet spać chcieliśmy osobno ponoć chrapałem, ale nie jestem tego pewien. Co nie przeszkadzało mi kochać ją bez reszty.

O dziecko długo nie zabiegała. Wiedziała, że to element kontraktu, więc wynegocjowała odroczenie. Jestem młoda, chcę pozwiedzać świat, przecież mi to zapewnisz, prawda? słyszałem. Zgodziłem się. Podróżowaliśmy i układaliśmy życie, w którym mieliśmy wobec siebie coraz więcej cierpliwości niż prawdziwego uczucia.

Pojawienie się Jagody nas na chwilę pogodziło. Czułem się spełniony, starałem się wcześniej kończyć pracę, żeby pobyć z córką. Najbardziej martwiło mnie to, że Basia była mamą tylko z nazwy.

Nie będę karmić piersią! Zbieram potem pod nóż, żeby poprawiać kształt? Znajdź sobie nianię albo będzie mieszanka. Przecież ty też byłeś na mleku modyfikowanym i widzisz, jak dobrze wyszedłeś!

Nie dały rady przekonać jej ani moja, ani teściowa, pani Irena. Jagoda szeptała szczęśliwie, trzymając butelkę, a ja przeszukiwałem ogłoszenia dla opiekunek.

Zwariuję za chwilę! Siedzenie z ryczącym dzieckiem w czterech ścianach to nie wakacje! Ty znikasz do pracy, masz ludzi, a ja sama tu siedzę! Jeszcze trochę i dostanę depresji! żaliła się Basia.

Teściowa usłyszała, że rozważam nianię, i stanowczo zaprotestowała.

Po co obca osoba? Twoja mama nie może, ale ja mogę być babcią dla wnuczki. Już i tak za mało rodzinnego ciepła w domach po co niania?

Przyjąłem ten pomysł z ulgą. Pierwszy raz naprawdę się z żoną pokłóciliśmy.

Po co tu mamę ciągać?! Jeszcze będzie mnie uczyć życia?! Myślałam, że mi pomagasz, a ty

Pomagam, ale chcę, żeby dziecko miało jeszcze kogoś, kto je kocha. Sam nie jestem w stanie wszystkiego ogarnąć!

I miałem rację. Basia pielęgnowała wizerunek matki tylko na pokaz dla gości, którzy podziwiali pokoik i zabawki. Jagoda od małego spała w moim pokoju. Mama robiła swoje dziesięć minut na pokaz i znikała. Jagoda całe serce oddawała mi i babci Irenie.

Tak żyliśmy. Jagoda rosła taniec, potem prywatne przedszkole, podróże z rodzicami. Była przyzwyczajona do życia na walizkach, bo zawsze była z tym, komu nigdy nie przeszkadzała.

Ten wyjazd był jak każdy inny, aż Jagoda nagle rozchorowała się gorączka, ból głowy.

No masz, cały urlop zmarnowany! denerwowała się Basia, chodząc od ściany do ściany i czekając na lekarza, po którego zadzwoniłem.

O czym ty mówisz, Basiu? Twoje dziecko jest chore!

Zwykłe dziecięce przeziębienie! Niepotrzebnie dałeś jej loda! Zawsze spełniasz jej zachcianki! Zobacz, do czego to prowadzi! Co ja mam teraz zrobić?

Poczekać na lekarza.

Odpowiedziałem tak, że Basia aż się zdziwiła i ucichła.

No, bez nerwów.

Lekarz stwierdził przeziębienie, zalecił odpoczynek i dobry sen. Gdy tylko wyszedł, powiedziałem Basi:

Wracamy do domu.

Ale dlaczego? prawie popłakała się Basia. Lekarz powiedział, że nic groźnego!

To tylko opinia. Nie podoba mi się jej stan. Ból głowy u pięciolatki to nienormalna sprawa, sama wiesz. Koniec tematu, pakujemy się.

Po powrocie do Polski okazało się, że dobrze zrobiłem. Badania w jednej z najlepszych krakowskich klinik pokazały, że problem jest poważniejszy. Świat się zatrzymał, potem zmienił bieg, a ja przestałem istnieć gdzie indziej niż przy szpitalnym łóżku.

Jedna klinika, druga, trzecia Choroba się nie pogarszała, ale i nie ustępowała. Wszystkie sprawy oddałem współpracownikom, nie opuszczałem Jagody na krok. Basia też przy niej siedziała, ale prawdę mówiąc, była tam gościem. Lekarze szybko przekonali się, że nic nie wie o dziecku. Płakała, tłumaczyła się, że przeżywa, a wszyscy pytania kierowali do mnie.

Ale prawda była inna. Basia nie wytrzymywała tego brakowało jej wolności, podróży, zapachu perfum, a nie szpitali.

Jej cierpliwość się skończyła, gdy dowiedziała się, że sprzedaję dom.

Ale po co, Jurku? Brakuje Ci pieniędzy?

Tak.

Ale przecież zawsze miałeś dużo… Przecież dlatego byłaś ze mną, prawda? Teraz nie mam. Leczenie Jagody jest bardzo kosztowne. Operacja za granicą, rehabilitacja wszystko kosztuje. Więc pójdzie dom, biznes, wszystko, jeśli trzeba. Zrobię wszystko, żeby moje dziecko było zdrowe.

A ja? Ja co? Basia już sama domyślała się, co powiem.

Ty? Dam ci wolność. Dostaniesz mieszkanie w Krakowie, pieniądze na nowe życie, samochód. Ale warunek raz, dwa razy w tygodniu przyjeżdżasz do szpitala. Gdy polecimy do kliniki Leśnej Górze, też musisz z nami jechać. Jaka byś nie była, jesteś matką. Musisz spróbować być nią choć trochę! Postaraj się, nawet jeśli to tylko gra.

Pierwszy raz naprawdę krzyknąłem na żonę. Bałem się bardziej niż kiedykolwiek w życiu. Tam, w tym szpitalnym pokoju, było wszystko, co miało dla mnie znaczenie. Przede mną stała tylko ona. I już wiedziałem, że łączy nas tylko dziecko.

Dosyć. Idź się ogarnij i nie strasz Jagody. Ona musi czuć się bezpiecznie. Zrobisz, co mówię, jeśli nie kończymy całą rozmowę.

Nie wiem, czy wtedy naprawdę zobaczyła, kim się stałem. Może po raz pierwszy miałem w sobie taką siłę, że Basia tylko skinęła głową, poszła się odświeżyć i nie widziała już, jak po cichu wchodzę do pokoju do córki.

Tato

Pani Irena, moja teściowa, odłożyła książkę i wyszła ze mną do korytarza.

Jurku, jeśli mogę zostać przy was

Kochana Pani Ireno, tu już nie ma granic, jesteście rodziną. Nie wiem, jakbym to wszystko przeżył bez Pani pomocy.

Tak bardzo mi wstyd, Jurku. Moja córka zawsze była wymarzonym dzieckiem ładna, bystra, posłuszna. Zawsze wiedziała, co powiedzieć, co zrobić. Nie zauważyłam, kiedy się zmieniła… Jak ją straciłam?

Lepiej wiedzieć wcześniej, gdzie się przewrócimy uśmiechnąłem się smutno. A jak nie przegapić tego z Jagodą? Jak być dobrym ojcem?

Trzeba być zawsze obok, Jurku. Tylko tyle i aż tyle. Dobra, nie załamujmy się. Mała zaraz wszystko wyczuje. Ukończę jej wieczorną bajkę, ty idź po lody. Właściwie dziś nic nie jadła. I proszę, nie przekreślaj od razu Basi. Daj jej jeszcze szansę, dobrze?

Minęły miesiące. Operacja w klinice w Niemczech. Przyleciała ze mną mama, była przy Jagodzie cały czas. Basia została w Europie. W Krakowie wróciliśmy z córką i dwoma babciami.

Dwa lata rehabilitacji, dziesiątki badań, niepewność Ale w końcu lekarz spojrzał na wyniki, uśmiechnął się i powiedział: Wygraliście to życie. A ja usiadłem, zamyśliłem się i stwierdziłem, że znowu mogę po prostu iść dalej, być tatą. Bo życie czasami zatrzymuje się, robi zakręt, by ruszyć potem na nowo.

Basia pojawiła się w życiu Jagody dopiero w dniu jej piętnastych urodzin. Piękna, elegancka, rozdała buziaki, uśmiechy, przywitała się z teściową, ze mną i ruszyła przyjmować życzenia od gości.

Córeczko…

Jagoda, tak samo granatowe oczy jak matka, westchnęła i przyjrzała się Basi.

Mamo

Basia zaczęła mówić, na co Jagoda przerwała.

Spokojnie. Teraz nie czas. Potem porozmawiamy.

Ale chciałam

Wiem. To może poczekać. Nie teraz.

Jagoda, błagam

Dobrze. Chodź.

Zabrała matkę do mojego gabinetu, usiadła w oknie, poprosiła o wyjaśnienia.

Wiesz, mamo? Ojciec, ten rzekomo ciężki człowiek, nigdy nie powiedział o tobie złego słowa. Nigdy. Nie zamieszkał z inną kobietą, nie rozwiódł się, zawsze mówił, że mam mamę choć nigdy cię praktycznie nie było. Wiem, że tylko dzięki niemu prosiłaś, żebyś mogła tu być. Dziś już nie wiem, kim dla mnie jesteś.

Ktoś się może obrazi, ktoś zapłacze, ale ja nie płaczę. Babcie mnie wychowały, tata był zawsze. Nie brakowało mi mamy. Byłam kochana. Chcesz wrócić do mojego życia? Spróbuj być człowiekiem, mamo.

Kim byłam wcześniej?

Lalką, piękną okładką, kim chcesz Może jestem twarda, ale pamiętam, kto był przy mnie. Ty mnie nie pamiętasz. Tata nauczył mnie przebaczać. Próbuję, ale nie obiecuję. Mam rodzinę, babcie, tatę. Nie wiem, czy mi jesteś jeszcze do czegoś potrzebna. Ale tata chce, żebym dała ci szansę. Więc masz czas. Daj dowód.

Córciu, teraz jestem

Po co? Tylko, żeby być obok?

Dlaczego ci nie wierzę? Jagoda patrzyła przez szybę, za którą stałem na podwórzu. Pomachała mi ręką i odwróciła się do matki. Nie wiem, może kiedyś to zrozumiem. Na razie nie będę o tym myśleć. Próbuj. Jeśli udowodnisz, że mama może być potrzebna, pomyślę o wybaczeniu. Narazie Rozgość się. Za godzinę tort. Czas do gości. Przepraszam.

Jagoda uśmiechnęła się, poprawiła zasłony i jeszcze przy drzwiach rzuciła:

No i jak, mamo? Ciężki ze mnie człowiek?

Basia patrzyła na córkę z nadzieją w oczach.

To dobrze! Cała jestem po tacie. I to jest najlepszy komplement. Dzięki! Może przyjdzie czas na przebaczenie. Do zobaczenia!

Rude loczki błysnęły i zniknęły. Basia podeszła do okna, przyłożyła dłoń do śladu po palcach córki.

Dopiero teraz zrozumiałem być ojcem, to znaczy być zawsze na miejscu, gotowym, by być tą skałą, o którą inni mogą się oprzeć. I nawet jeśli czasem jestem dla bliskich za ciężki to właśnie dzięki temu ciągle idziemy razem do przodu.