Porozmawiaj ze mną, Pączku

Porozmawiaj ze mną, Misiu

Nie bój się, Misiu! Wszystko będzie dobrze! Jeszcze chwilkę pokrzyczą i zaraz się uspokoją Na pewno

Weronka wtuliła w siebie wiernego przyjaciela i mocno zacisnęła powieki. Nie powinna się bać. Przecież już jest duża. Tak mówiła babcia Nadzieja. Dziewczynka skończyła pięć lat, a to przecież poważny wiek. Dla wszystkich stała się duża. Nawet płakać przestała, gdy pani pielęgniarka dawała zastrzyk wstyd! Ale przy Misiu mogła być taka, jak dawniej malutka. On widział ją już w każdej sytuacji. Misia dostała od mamy zaraz po urodzeniu. Śmieszny, trochę kosmaty miś był jej najlepszym przyjacielem. Jemu można było wyżalić się z wszystkiego. I nie pobiegłby, tak jak Anulka najlepsza przyjaciółka Weronki poskarżyć się pani w przedszkolu. Popatrzy tylko swoimi okrągłymi oczami i przemilczy. Ale zrozumie. A kiedy jest strasznie, jak teraz, potrafił jeszcze uspokoić. Z nim było miękko i znajomo. Mama z tatą też byli bliscy, ale kiedy zaczynali na siebie wrzeszczeć, jakby zamieniali się w pokrzywione jeże. Weronka nie umiała tego inaczej wytłumaczyć, wydawało jej się, że wtedy w całym domu wyrastają kolczaste krzaki, jak z bajki o Śpiącej Królewnie. Nikt nie mógł się wtedy do siebie zbliżyć, a i tak nawet krzycząc nie mogli się usłyszeć.

Nie mogła zrozumieć, dlaczego rodzice się kłócą. Przecież są dorośli, więc powinni się dogadywać, szukać jak to mówiła babcia Nadzieja jakiś wspólny język? Weronka nie pamiętała, jaki to język, ale wiedziała, że coś w tym jest. Może dorośli obrażają się naprawdę, na poważnie? Weronka dotąd nie spotkała takich dużych uraz, ale teraz wiedziała są straszne. Jeśli nawet jej małe smutki, kiedy pokłóciła się z Anulką, były takie paskudne i niedobre, że nie chciało się nawet lodów, to duże muszą być jeszcze gorsze.

Otworzyła oczy i nasłuchiwała. Cisza. To znaczy, że mama zamknęła się w łazience i płacze, a tata siedzi w kuchni i myśli. Teraz pora na nią. Dziewczynka podniosła się z podłogi, tuż za oparciem łóżka, gdzie siedziała cały czas, i westchnęła. Ładny ma pokój biało-różowe ściany, szafa, w której mieściły się wszystkie strojne sukienki. Na półkach zabawki, których już miała tyle, że sama czasem zapominała, jakie są. Nie chciała stąd wychodzić. Tu było dobrze. Prawie cicho, kiedy wreszcie przestali się kłócić. Ale Miś patrzył na nią i Weronka pociągnęła nosem:

No wiem. Już idę! Zostań tu!

Delikatnie posadziła Misia na poduszce i wyszła z pokoju. Najpierw do mamy. Z mamą zawsze trudniej. Drzwi do łazienki zamknięte, jak zwykle. Weronika zapukała cichutko:

Mamo?

Co?

Mogę do ciebie wejść?

Drzwi się uchyliły i Weronka zobaczyła mamę, która jak zwykle siedziała skulona na brzegu wanny.

O co chodzi? Chcesz do łazienki?

Nie. Przyszłam do ciebie. Dziewczynka wzięła głęboki wdech i weszła. Nie znosiła tych chwil. Mama będzie płakać, przytuli Weronkę, powie, że wszystko będzie dobrze. Ona też się rozpłacze, ale już wie, że to kłamstwo. Nigdy nie jest do końca dobrze. Tak samo mówi Anulka dobrze bywa tylko czasami, a potem znów wszystko jest źle.

Weronka przetarła oczy i spojrzała na mamę.

Po co?

Co po co, córeczko?

Po co krzyczycie tak na siebie? Skoro się nie kochacie, to może warto się od siebie trzymać daleko? Tak mówi babcia Nadzieja. Jak pokłóciłam się z Anulką, też mi to poradziła. Jak się ktoś trzyma daleko, to się nie kłóci.

Ola zaniemówiła, patrząc na córkę. To pierwszy raz, kiedy Weronka w ogóle mówi o tym, co dzieje się w domu. Zawsze myślała, że ich awantury z Tomkiem nie mają znaczenia dla dziecka. Jeszcze taka mała

Weronka, czemu tak mówisz? Przecież kocham tatę

Kłamiesz, mamo.

Wera!

Gdybyś go kochała, nie krzyczałabyś tak. Przecież na mnie nie krzyczysz?

Ola zamilkła. Jak wyjaśnić dziecku, że to wszystko jest trudne? Że krzyki to nie zawsze nienawiść a może właśnie są? Takie proste pytanie po co? Jak odpowiedzieć?

Trzeba się zastanowić nad swoim zachowaniem. Tak też babcia Nadzieja mówi Weronka otarła mamine łzy z policzków.

To też babcia Nadzieja powiedziała? Ola uśmiechnęła się przez łzy.

Tak! I to słuszne. Przecież z Anulką się pogodziłam. Nawet kłócimy się mniej, tylko czasem, jak donosi pani Małgosi.

Ale duża już z ciebie dziewczynka Ola przytuliła mocno córeczkę.

Nie, mamo, ja wciąż mała. Gdybym była duża Weronka odsunęła się i szepnęła nie bałabym się tak.

Czego się boisz? Ola zmarszczyła brwi.

A jak następnym razem się pokłócicie i oboje odejdziecie?

Dokąd odejdziemy?

Tam, gdzie jest cicho. Przecież nie wolno być tam, gdzie źle? Tobie jest źle, mamo?

Jest Czekaj! Ty mówisz, że nas zostawisz? Tego się boisz?

Tak Weronka rozbeczała się na dobre. I zostanie tylko Miś. A jak znów się zgubi, tak jak wtedy, w taxówce? I już będę sama? Pytałam babcię Nadzieję, powiedziała, że za stara, by być mamą!

Weronka! Córeczko! Przestań! Ja nigdy cię nie zostawię! Jak mogłabym? Jesteś moim dzieckiem!

To co z tego? Jak się z tatą kłócicie, to potem o mnie zapominacie?

Pamiętamy zawsze Ola nagle umilkła. Przecież córka ma rację. W tych chwilach nie myślała o nikim. Ból, zawód zasłaniały wszystko. Skąd się brały te słowa, które łupały najboleśniej? Kiedy tak zaczęła?

Poznali się z Tomkiem na drugim roku studiów. Ola biegła korytarzem, spóźniona na egzamin, i zderzyła się z wysokim, niezdarnym chłopakiem. Jego okulary rozpadły się od razu, a ona tylko zdążyła jęknąć. Nie było czasu na przeprosiny.

Przepraszam! rzuciła przez ramię i wpadła do sali w ostatniej chwili.

Egzamin zdała na bardzo dobry i, wychodząc z uczelni, podskakiwała radośnie. Przed nią wakacje, Bałtyk, jod i słońce!

Chłopak o zmrużonych oczach czekał na nią pod budynkiem i się uśmiechał.

Cześć, pociągu ekspresowy! Znowu się spieszysz według rozkładu?

Zawsze mówił na nią moja kolejka. Szczególnie, kiedy się dąsała.

Tak śmiesznie parskasz, nie mogę się na ciebie gniewać!

A kiedy rodziła Weronę, położne umierały ze śmiechu, słysząc, jak motywuje żonę:

Nie sapanie, parowozik, tylko naciśnij!

Kiedy przestał jej tak mówić? Dlaczego zamiast śmiechu pojawił się gniew? Kiedy zaczęli się kłócić?

Mamo?

Tak, kochanie?

Tak bardzo wam źle razem? Jesteście obrażeni?

Ola bawiła się kręconym kosmykiem ukochanej córki kędziorki takie jak u taty. Gdy była w ciąży, marzyła, by dzidzia miała właśnie takie włoski.

Byle nie moje, po co jej te trzy piórka?

Przestań, masz świetne włosy!

Bo fryzjerka dobra. Wyobrażasz sobie, jak będzie miała takie kręcone jak tata i moje oczy? Chłopcy oszaleją!

Wszystko wyszło tak, jak chciała. Pszeniczne loczki i oczy przezroczyste jak mazurskie jeziora. Weronka będzie śliczna, już jest. Ola uśmiechnęła się. Mama zawsze powtarzała: Najważniejsze to dobrze wybrać ojca. Tomek był najlepszym z ojców. Wera stała się dla niego całym światem. To dlatego? Ola poczuła żal. Zazdrościła córce miłości męża Przecież to głupie A jednak bolało jak cholera! Wera miała rację.

Ola przypomniała sobie, jak Tomek wraca do domu, odsuwa ją na bok, cmoka w przelocie i rzuca:

Gdzie moja księżniczka! A tu jesteś, malutka, mam twoją czekoladkę!

A jak się już nabiadoli z Weroną, siada z laptopem, zakłada słuchawki i nawet nie zauważa, jak Ola układa dziecko do snu i robi porządki.

W aucie śpiewa z Werą, nie słysząc Oli.

A później, jak Wera chorowała, krzyczał na nią.

To znów tamta chwila. Wera miała gorączkę, Ola nie spała całą noc, robiła okłady, dzwoniła po lekarzy, bolało ją serce. Pod wieczór rozkleiła się zupełnie i wtedy Tomek wykrzyczał:

Po co ryczysz? Lepiej jej będzie? Weź się w garść! Jaka z ciebie matka?

Przestała beczeć nie dlatego, że się uspokoiła, tylko dlatego, że coś w niej pękło. Zrobiło się strasznie pusto i zimno. Była złą matką Świat wyblakł. Weronę przytuliła do czoła i dopiero po chwili poczuła, że nie jest już taka rozpalona. Wera wyzdrowiała i tamte noce odeszły w niepamięć, jak zły sen. Ale to uczucie porażki zostało z nią na zawsze. I już wiedziała to była uraza.

Weronka patrzyła wyczekująco. Mama milczała. Ale już nie płakała, więc czas do taty.

Zaraz wrócę.

Wyszarpnęła się z uścisku mamy i otworzyła drzwi do łazienki.

Tylko nie płacz już więcej, dobrze?

Ola nic nie odpowiedziała. Grzebała w myślach, dzień po dniu, ich życie z Tomkiem. Tyle złego? A to dobre gdzie się schowało? Przecież było!

Ich randki przed ślubem Ola nagle zobaczyła go znowu, jak patrzył na nią tym swoim głębokim wzrokiem spod okularów.

Czemu tak na mnie patrzysz?

Jesteś cudowna. I nie mogę pojąć

Czego?

Dlaczego wybrałaś właśnie mnie?

Ty też nie jesteś byle kto! żartowała, aż dostrzegała znajome światełko i znów się uśmiechała. Byli szczęśliwi.

Dlaczego dziś nie umiała już znaleźć słów?

Narodziny Wery, jej pierwsze kroki, pierwsza wspólna podróż nad morze. Pierwsza sukces po powrocie z urlopu macierzyńskiego. Tomek tak bardzo się cieszył, nawet upiekł własny tort! Chociaż kuchnia to nie był jego świat tort nie dojadli, bo był za słodki, ale Ola prawie się popłakała, wyrzucając kawałki.

Upiekę ci jeszcze jeden, nie smuć się. Może włożymy go w pudełko, jak na królewskich weselach, i będziemy przechowywać sto lat?

Kupili mieszkanie. Siedzieli na podłodze, bo na meble nie było pieniędzy, i pili szampana, patrząc, jak Weronka śpi na materacu.

Musimy mieć jeszcze jedną żartował Tomek i przytulał Olę.

Drugiego dziecka już nie mieli. Lekarze mówili, że wszystko jest w porządku, ale problemy narastały jak lawina. Najpierw drobiazgi, potem coraz większe kłótnie. Słowa, których już nie można było cofnąć, dzieliły ich jeszcze bardziej. Ola zdziwiłaby się bardzo, gdyby Weronka powiedziała jej wtedy o tych kolcach raniących serce.

Ola ochlapała twarz zimną wodą. Dość! Dobre, złe można policzyć bez końca. Wera miała rację. Jeśli uraza zostaje nic się nie uda. Albo zgoda, albo rozstanie. Na chwilę wyobraziła sobie, że Tomka już nie ma. Nie wróci, nie przytuli Weronki Zadrżała.

Weronka została sama z Misiem i pobiegła do kuchni. Tata siedział przy stole przy oknie.

Tato?

Weruś! Czemu nie śpisz?

Jeszcze wcześnie! wspięła się na kolana. Kłóciliście się

Przepraszam.

Czemu?

Kłóciliśmy się?

Tak.

Nie wiem. Tak wyszło.

Ty też się gniewasz na mamę? dziewczynka patrzyła na niego badawczo. Powinna była szybciej im powiedzieć. A tylko tuliła Misia i czekała jak głupia. A przecież jak pokłóciła się z Anulką, pani Małgosia sadzała je naprzeciwko siebie i kazała powiedzieć wszystko co myślą, a potem pytała, czy chcą być wrogiem.

Mama ci powiedziała, że gniewa się na mnie? Tomek wtulił się w Weronkę.

Nie! Sama wiem.

Skąd?

Gdy się kochacie, to ją przytulasz. A ona wtedy się uśmiecha. Jak się gniewacie krzyczycie. Prawda?

Tomek przyjrzał się córce.

Jakaś ty mądra!

Mama mówiła to samo.

A co jeszcze?

Że cię kocha. I mnie też.

Wera patrzyła na ojca; widziała, jak mu łagodnieje twarz, jak znika złość z czoła. Zadowolona zsunęła się z kolan.

Wracam do Misia, dobrze? Sam się tam boi.

Jasne, idź. Tomek patrzył na nią zamyślony. Kiedy zaczęli się tak kłócić z Olą? Nie wiedział. Po prostu tak wyszło. Najpierw Wera, potem Ola oddaliła się od niego rozumiał, dziecko, obowiązki Ale gdzie zniknęło to ciepło, które uwielbiał? Ola zawsze była jak słońce. Takie wiosenne, łagodne. Nagle spostrzegł, że to już dawno nie ona. Nawet domowe sprawy omawiała z pretensją, półgębkiem. Nie było już tego uśmiechu, którego wyczekiwał wracając do domu. Ola witała go z zaciśniętymi ustami. Coraz mniej ich łączyło. Czuł winę, że nie umie jej rozśmieszyć. Czuł się obco. Czasem szukał tej iskierki serdeczności, jaką znał z dawnych lat. Ale jej nie było. Albo jej nie widział.

Tomek westchnął i wstał. W mieszkaniu było cicho. Z łazienki nie dobiegał już szum wody to znaczy, że Ola usypiała Weronkę. Gapiąc się przez okno, myślał, że za każdymi zapalonymi światłami innego mieszkania toczy się własna historia. Dobra czy zła kto wie ale inna. Jego życie zmieni się całkowicie, jeśli Ola odejdzie i zabierze Werę. Zadrżał. Zostanie mu tylko pustka i echo A jego sens istniał w tych zielonych, ukochanych oczach.

Wtedy przypomniał sobie rozmowę z mamą. Był gówniarzem, miał z 15 lat, ciekawiło go tylko, jak podchodzić do dziewczyn.

Weź odpowiedzialność. To każda kobieta doceni.

Jak?

Nawet jeśli ona zawini, myśl, co mógłbyś zrobić inaczej, jak się odwróciła może to twoja wina, że nie pomogłeś, nie wsparłeś. Większość problemów w domu to też twoje zadanie. Zobaczysz, jak będziesz miał rodzinę.

Mamo, czemu zawsze mówisz o żonie, rodzinie? Mnie teraz chodzi o dziewczyny!

Wszystko ma swój czas. Dziś to dziewczyny, jutro żona. Powiesz mi jeszcze dziękuję.

Tomek przejechał dłonią po twarzy i się uśmiechnął.

Dziękuję, mamo

Zamyślił się, a potem poszedł zrobić kawę.

Weronka długo nie mogła zasnąć. Leżała, przytulona do Misia, drugą rączką obejmując mamę, która dawno już spała, z twarzą smutną i zmęczoną. Dziewczynka pogłaskała bruzdę między brwiami mamy. Kiedyś jej nie było. Mama westchnęła przez sen i bruzda zniknęła. Weronka objęła ją mocno. Gdyby jutro był dobry dzień. Ile razy słyszała dobrego dnia, a w rzeczywistości dzień był zły Mocno zaciśnięte powieki i ciche życzenie rozeszło się po poduszce.

Rano Ola nawet nie usłyszała budzika dzwonił przecież w sypialni. Gdy w końcu zerwała się i spojrzała na te śmieszne zegarowe kotki na ścianie Weronki, jęknęła do przedszkola byli już spóźnieni. Do pracy zapewne też. Ale dziś nie musiała się spieszyć, miała wolniej. Z kuchni dobiegało brzęknięcie łyżeczki o kubek. Ola podniosła brew Tomek jeszcze w domu? Dziwne. Po cichu wstała, by nie obudzić Weronki i weszła do łazienki. Zmywając resztki snu z twarzy, nasłuchiwała, czy mąż nie wychodzi. Wolałaby z nim dziś nie rozmawiać. Może zdąży wyjść, zanim ona skończy. Nie zdążył.

W kuchni Tomek stał przy kuchence, gdzie bulgotała mocna kawa w tygielku.

Dzień dobry odwrócił się. Oczy miał czerwone, podkrążone od nieprzespanej nocy.

Ola chciała odpowiedzieć, ale zamarła patrząc na stół. Tam stał tort ohydny, z kremowymi różami, ewidentnie domowej roboty. Po co tu ten tort? Jeśli to Tomek piekł, to pewnie całą noc. I nawet znalazł końcówki do rękawa cukierniczego, których ona szukała od miesiąca.

Ola podniosła oczy na męża. On wykonał krok w jej stronę.

Przepraszam cię. Olu, za wszystko przepraszam. Jestem najgorszym mężem świata. Wszystko moja wina że nie byłem dla ciebie, że cię oskarżałem. Jesteście dla mnie najważniejsze. Ty i Weronka. Bez ciebie nie byłoby jej. Wiem, że wielu rzeczy nie da się już naprawić, ale może chociaż rozważysz?

Ola patrzyła na niego długo. A potem położyła mu dłoń na ustach.

Oboje jesteśmy sobie winni. Ale masz rację. Muszę się zastanowić. Poważnie i nad wszystkim.

To długo potrwa?

Siedem miesięcy mniej więcej.

Tomek spojrzał w osłupieniu.

Na mnie? Tak, dobrze zrozumiałeś.

Jeszcze obrabiał w głowie to, co usłyszał, kiedy w kuchni stanęła Weronka, z Misiem przyciśniętym do piersi i przeczierając oczy.

Pogodziliście się już?

Rodzice wymienili spojrzenia.

Łał! A tort na co? Wolno go jeść na śniadanie?

Dziś wszystko wolno! Tomek objął Olę i szepnął Kocham cię. Daj mi szansę.

Ty mi też! odpowiedziała cicho i zwróciła się do córki. Ale brudnym dziewczynkom tortu się nie daje.

Już lecę! Weronka posadziła Misia na stołku i zarządziła Dwa kawałki poproszę. Dla mnie i dla Misia.

Misie nie jedzą tortu.

A ja jestem po to, żeby mu pomóc!

Kilka lat później Ola szła alejką parku za szkołą, popędzając wózek. Mały Władek obudził się nie w porę i kwilił cichutko. Ola pochyliła się nad wózkiem, ale od tyłu objęły ją ciepłe, znajome ręce.

Daj, wezmę go Tomek podniósł synka i uśmiechnął się Poczekamy tutaj.

Ola uśmiechnęła się i ruszyła w stronę szkoły. Od jutra Wera ma wolne wakacje. Bilety kupione, walizki spakowane, a Władek za chwilę pierwszy raz zobaczy morze. Przypomniała sobie ostatnie trzy lata ile wszystkiego się zdarzyło. Próby porozumienia, bardzo trudne. Dwa miesiące u rodziców z Werą. Pojednanie, w którym pomogła Nadzieja, mama Tomka. I odejście teściowej, które wybiło ich ze znanego świata. Narodziny Władka. Pierwsze kroki, ząbki, pierwsze słowo Ola uśmiechnęła się. Pierwszym słowem Władka nie było mama. Tomek chodził dumny i żartował:

Uhonorowałeś tatusia, synku. Tata!

Weronka dumnie na apelu w nowej szkole tak poważna i trochę przestraszona. W pewnym momencie aż zbledła, ale dała radę, weszła do klasy za nauczycielką, nie oglądając się nawet.

Mamo!

Weruś! Ola porwała ją w ramiona. Jak ci poszło?

Najlepiej! Pani Irena powiedziała, że tylko ja i Anulka jesteśmy idealne!

Gratuluję! Ola przytuliła mocniej córkę.

Gdzie tata? I Władek?

W parku czekają na nas.

Dobrze. A Miś?

Jak moglibyśmy zapomnieć o Misiu! zaśmiała się Ola. Siedzi w wózku.

Wera odetchnęła. Z radością oddała ulubioną zabawkę bratu, bo z najbliższymi trzeba się dzielić tym, co najcenniejsze. Ale i tak tęskniła, choć udawała, że nie.

Patrząc na rodziców idących przed nią alejką, przekazujących sobie brata i dyskutujących o czymś gorąco, Wera pochyliła się do wózka, który pchała, i szepnęła do swojego przyjaciela:

Myślisz, że już jest dobrze?

Miś patrzył na nią swoimi okrągłymi oczami i milczał. Ale Weronka wiedziała, że odpowiedź zna.