Trudny człowiek

Ciężki człowiek

Jezus Maria, Jurek! Jakim ty jesteś strasznie ciężkim człowiekiem! Wszystko z tobą jest pod górkę! Czemu nie możesz po prostu zrobić tak, jak cię proszę, co?

Młoda kobieta, która właśnie robiła awanturę swojemu mężowi, mogłaby być twarzą każdego magazynu. Była zachwycająca. Długie nogi, ciemnoniebieskie oczy, figura, która sprawiała, że mężczyźni na ścieżkach parku przyhotelowego niemal się przewracali, kiedy tylko pojawiła się na horyzoncie.

Za to jej mąż wyjątkowo nieatrakcyjny. Prawie głowę niższy od swojej żony, przypominał bardziej beczułkę na krótkich nogach. Długie ręce, coraz wyższe zakola, ni to łysość, ni to fryzura. Jedyne, co w nim było niezwykłe mądre, pełne życia oczy, które zdawały się czytać w człowieku jak w otwartej księdze. Ta para była więc podobna do Hefajstosa i Afrodyty, z tą tylko różnicą, że zamiast kowalskiego młota ten mężczyzna niemal zawsze niósł na rękach dziecko.

Ich córeczka, nieduża rudowłosa dziewczynka, wyglądała na tatę aż zanadto. Po matce miała tylko kolor oczu i te nieokiełznane miedziane loki. Miała może z pięć lat i w hotelu biegała jak ruda błyskawica, spoglądając co chwilę, czy tata nadąża.

Krystyno, jeśli tak bardzo chcesz jechać na tę wycieczkę, to jedź. Ale uważam, że Kasia jest jeszcze za mała na takie atrakcje. Daleko, upał Zacznie płakać i cały wypoczynek ci popsuje. Znów będziesz zła.

To po co cię tu wzięłam?! Jurek! Przyjechałam w końcu z mężem! Tu w hotelu wszyscy mnie zaczepiają, ciebie to nie obchodzi? Masz to gdzieś?!

Głos Krystyny przeszedł w histerię, a Kasia przywarła mocno do szyi ojca.

Oj, kochanie, aż tak bardzo cię kocham, że czasem wariuję z zazdrości! Jurek wysilił się na uśmiech i pogłaskał córkę po głowie. To może ustalmy co innego? Popływamy jachtem? Nurkowanie? Sama powiedz, na co masz ochotę?

Ja chcę zobaczyć piramidy! ucięła Krystyna. Skoro wy nie chcecie, pojadę sama!

Awantura została wystawiona z prawdziwą maestrią i Jurek mógł tylko bezradnie wzruszyć ramionami, gdy żona wychodziła nad basen, zapomniawszy na moment i o mężu, i o córce.

Przywykł już do tego. Ich życie wyglądało podobnie, jak w wielu zamożnych, miejskich rodzin. On zapracowany biznesmen, ona piękna młoda kobieta, lubiąca być adorowaną.

Jurek sam nie rozumiał, jak się w tej modnej formule męża znalazł. Nigdy nie miał szczęścia do kobiet i zawsze trzymał się na dystans. Praca, spotkania biznesowe, przyjazdy do mamy mieszkającej pod Warszawą to było jego życie. Przez moment nawet poważnie planował zostać starym kawalerem.

Matka Jurka, Irena Pawłowna, miała jednak inne plany.

Jurku! Dosyć. Sam się nigdy nie ożenisz! Trzeba nam swatkę!

Kogo?! Jurek zakrztusił się herbatą z domowym malinowym dżemem i ochlapał nową marynarkę.

Zmarnowałeś dobrą rzecz mruknęła pani Irena, patrząc na syna. Dziecko, jesteś świetnym facetem! Mądry, kulturalny, ustawiony. Ale czy ktoś poza mną ma z tego pożytek? Nikt! I to jest błąd. Widziałam, jak patrzysz na dzieci kuzynki Marzeny. Marzena może i głupsza niż ustawa przewiduje, ale dzieciaki wychowała wzorowo. Ja ich kocham, ale twoje wnuki chciałabym nosić na rękach. Tylko wtedy poczujesz co to prawdziwe szczęście. Ja wiem. Twój tata wiedział. Całe to domostwo, te rzeczy pył i kurz. Prawdziwe tylko pozostaje żywe. Pamiętaj. Rozumiesz?

Mamo, ale co z tą swatką?

Sam nic nie wymyślisz! Ty po prostu nie umiesz gadać z kobietami. Wybacz, muszę to powiedzieć. Więc zrobimy to porządnie. Przygotuj kartkę i pisz.

Co?

No, wszystko. Jak chcesz, żeby wyglądała. Opisuj.

I tak siedzieli do późna. Jurek dyktował, bo wiedział, że z matką nie wygra. Wypisała z niego marzenia, lęki, wszystko, czego sam przed sobą się wstydził.

Takie kobiety nie istnieją

Zobaczymy ucięła Irena zabierając kartkę.

I znalazła mu Krystynę. Wzorzec idealny na pierwszy rzut oka. Uroda zgadzała się co do joty, tylko w środku już różnie. Bardzo szybko Jurek zrozumiał, że ich związek to rodzaj układu, nie związku. Krystyna nie zamierzała siedzieć w domu i gotować mu barszczu. Zamieszkała z nim, mając własny pokój. Do snu przy jego chrapaniu nie zamierzała się przyzwyczajać. Może chrapał, może nie kogo to obchodziło? Była wszystkim, chciał dla niej zrobić wszystko.

Nie planowała dziecka. Ale zrozumiała, że córeczka w ich umowie być musi poprosiła o odroczenie na dwa lata.

Jestem młoda, świata nie widziałam. Zorganizujesz mi wycieczki?

To podróżowali, bawili się, przyzwyczaili się do siebie.

Pojawienie się Kasi na chwilę ich zbliżyło. Jurek był zachwycony, zakochał się w córce. Miał jedynie żal, że matką Krystyna absolutnie nie była entuzjastyczną.

Nie będę karmić! Co, potem pod nóż, żeby biust poprawić? Zapomnij. Dajemy mieszankę. Ty też byłeś na butli i jaki z ciebie chłop wyrosł! oznajmiła Krystyna.

Ani teściowa, ani sam Jurek nie przemówili jej do rozsądku. Kasia ssała butelkę, rozkosznie mrucząc, a tata poszukiwał niani.

Zwariuję tu! Siedzę cztery ściany całą dobę z wrzeszczącym dzieckiem. Ty w pracy, tobie lepiej! narzekała Krystyna.

Wtedy przyszła z pomocą mama Krystyny Natalia. Gdy usłyszała o niani, powiedziała:

Po co niania? Ja przecież mogę być z Kasią, jak nie ma twojej mamy.

Jurek przyjął to z wdzięcznością. Po raz pierwszy pokłócił się poważnie z żoną.

Po co mi matka w domu?! Będzie mi truć, jak mam żyć? Powinieneś był mi pomóc, a ty Ty mnie już nie kochasz?

Kocham! Ale córkę też! Ty prawie jej nie widujesz! Przynajmniej ktoś powinien ją tulić.

To akurat była prawda. Krystyna troszczyła się głównie o to, żeby Kasia miała modne zabawki, piękne sukienki i gustownie urządzony pokój, który służył do pokazywania koleżankom. Od początku łóżeczko Kasi stało w pokoju Jurka.

Kocham ją jak umiem! pierwszy raz od ślubu Krystyna się popłakała, ale Jurek tym razem nie miał dla niej litości.

Twoja mama zostaje. Małe dzieci potrzebują kogoś, kto jest przy nich. W każdej chwili możesz zdecydować sama się nią zająć.

Krystyna pomyślała i uznała, że lepszy święty spokój niż kolejna wojna.

Natalia zamieszkała z nimi. Kasia od tej pory miała swój świat: tatę i babcię. Matkę znała, spełniała rodzinny rytuał, kiedy trzeba było zrobić zdjęcie czy pochwalić się znajomym dzieckiem, ale prawdziwe ciepło dostawała od innych.

Tak żyli dalej. Kasia rosła. Zapisali ją najpierw do baletu, potem do prywatnego przedszkola, Natalia odwoziła ją codziennie. Dziewczynka zjeździła już pół świata, umiała zasypiać w każdym hotelu, byle był przy niej tata.

Wszystko było zwyczajne do dnia, gdy Kasia zaczęła gorączkować i narzekać na ból głowy.

No i cały urlop diabli wzięli! Krystyna krążyła po pokoju czekając na lekarza.

Ale dziecko chore, Krystyno! w głosie Jurka pojawiła się stal.

Zwykłe dziecięce przeziębienie! No, masz. Bo ją lody wciskałeś! Ojciec roku, chyba się cieszysz?!

Poczekajmy na lekarza.

Doktor stwierdził przepracowanie. Ale Jurek poczuł coś niepokojącego.

Wracamy do domu.

Czemu? Przecież lekarz

Chcę, żeby zajęli się nią lekarze w Polsce. Bez dyskusji.

Badania w warszawskiej klinice potwierdziły jego intuicję poważna sprawa. I od tego momentu wszystko zwolniło, życie przystanęło na moment.

Jedna klinika, druga, trzecia Stan się nie pogarszał ani nie polepszał i to była dobra wiadomość. Jurek zrezygnował z pracy, był przy córce dzień i noc. Krystyna również spędzała czas w szpitalu, ale lekarze szybko zauważyli, że ona jest jak manekin, nie zna na temat córki podstawowych rzeczy, a na pytania odpowiada łkaniem i kiwaniem głową. Wszyscy myśleli, że matka bardzo przeżywa i dlatego są wyrozumiali, wszystko konsultując z Jurkiem.

Ale prawda była smutniejsza.

Krystyna nie przeżywała dramatu choroby córki. Wiedziała, że lekarze dadzą z siebie wszystko i że ona nic już nie zdziała. Tęskniła za wolnością, nie wytrzymywała szpitalnych zapachów, dusiła się. Kiedy dowiedziała się, że Jurek sprzedaje dom, nie wytrzymała.

Po co to robisz?! Nie mam już kasy?

Tak.

Ale przecież…

Miałem dużo pieniędzy. Ale leczenie Kasi kosztuje majątek. Musi być operowana za granicą, tutaj nikt się nie podejmie. I ja zrobię wszystko, żeby była zdrowa. Sprzedam wszystko: dom, firmę, cokolwiek.

Ale ja? Co ze mną? Krystyna płakała cicho, wiedząc, że wszystko się sypie.

A Ty? Dam ci wolność. Zostawię pieniądze, samochód i mieszkanie w Warszawie. Ale masz się pojawiać u Kasi przynajmniej dwa razy w tygodniu, a jak polecimy na operację, lecisz z nami. Jesteś matką, dziecko cię potrzebuje. Wykaż chociaż minimum empatii! Chociaż zachowuj się, jakbyś jej nie była obojętna!

Tym razem Jurek nie wytrzymał. Był przerażony, roztrzęsiony. Wszystko, co stanowiło sens jego życia, było w tej chwili tuż za drzwiami sali szpitalnej.

Dość! Umyj się, nie strasz Kasi! Ma być spokojna. Teraz się ogarniesz i idź do niej. Jasne?

Co się stało z tym trochę śmiesznym, niepozornym człowiekiem, na którego przez lata patrzyła z góry? Gdyby ktoś zapytał Krystynę, nie potrafiłaby odpowiedzieć. Przez chwilę wydało jej się, że Jurek urósł, poszerzył się w barach i zamienił w skałę, o którą rozbije się wszystko. Za tą skałą można się było schować i poczuć bezpiecznie.

Krystyna wyszła, nie odzywając się więcej, byle szybciej wrócić do równowagi. Nie widziała już, jak Jurek otwiera drzwi do sali, a ruda główka odwraca się do niego.

Tata

Natalia, siedząca przy wnuczce, wstała i skubiąc w dłoniach książkę, zaprosiła zięcia na korytarz.

Jurku, jeśli pozwolisz, mogę zostać

Pani Natalio, po co pozwolenie? Jurek przytulił teściową. Dziękuję. Sam bym sobie nie poradził.

Wstyd mi, Jurku Że moja wina. Nie umiałam jej wychować. Była taka ładna, mądra, spokojna A teraz jakby zamieniła się w kogoś innego. A może ja byłam ślepa? Jak ją przegapiłam? Kiedy?

Gdybyśmy wszystko wiedzieli, bylibyśmy świętymi. Też nie zauważyłem. Czy ona naprawdę Kasię nie kocha? Przecież była pani dobrym przykładem. Boję się, że nie poradzę sobie z własnym dzieckiem.

Będziesz jej zawsze tulił, Jurku. To wystarczy. Natalia otarła łzy. Dość smutów, wiesz jak Kasia nas od razu rozgryzie i za chwilę będziemy w chowanego biegać. Ona chce lody, możesz pójść do sklepu? Może chociaż to sprawi jej trochę radości? I jeszcze jedno Daj Krystynie czas. Zobaczymy, co z tego wyjdzie. Chcę wierzyć, że coś jeszcze poczuje.

Kasia będzie operowana po paru miesiącach. Irena rzuci pracę i pojedzie z synem i wnuczką.

Pół roku później Kasia wróci do Polski z tatą i babciami. Krystyna zostanie na Zachodzie.

Dwa lata rehabilitacji Nadzieja będzie raz ognikiem, raz ledwo się tliła, ale zostanie na tyle, by lekarz prowadzący zdjął okulary, potarł oczy i powiedział z uśmiechem do Jurka:

Udało się

Życie zawaha się przez chwilę, po czym ruszy innym torem spokojniej, pewniej, bez potknięć.

Krystyna wróci do życia córki dopiero na jej piętnaste urodziny. Nadal elegancka, zadbana, prawie się nie zmieniła. Cmoknie Natalię w policzek, skinie głową Jurkowi i od razu ruszy w tłum rozbawionych gości.

Córeczko

Oczy Kasi, tej samej barwy co matczyne, uważnie przyjrzą się jej twarzy.

Mamo

Krystyna zacznie głupio tłumaczyć coś, co tylko dla niej jest ważne, a Kasia ją zatrzyma:

Spokojnie. Nie teraz. Po wszystkim porozmawiamy.

Ale ja chciałam

Wiem. Poczeka. Teraz nie czas.

Kasiu, błagam

Dobrze. Chodź.

Kasia skinie gościom, zaprowadzi matkę do gabinetu ojca. Sama wdrapie się na parapet i powie:

Słucham.

Boże, taka podobna do ojca

Co, mamo? Też jestem ciężka?

Nie o to mi chodziło.

Ale dla mnie tak. Zresztą, wiesz co ci powiem? Ten, którego uważałaś za gorszego, którego raniłaś i zostawiłaś, nigdy źle o Tobie nie powiedział, wiesz? Nigdy! Nie sprowadził żadnej kobiety, choć pewnie miał okazji sto. Nie rozwiódł się, bo nie chciał mnie ranić. Cały czas mówił, że mam matkę, choć cię fizycznie nie było. Wiesz, co ci powiem jeszcze?

Co? Krystyna patrzyła na dziewczynę już z lękiem.

Ten ciężki człowiek nauczył mnie jednej rzeczy przebaczania. I to, że nie warto chować urazy. Nie wiem, jak mi to idzie, bo mam w sobie jego upór. Ale jestem jego córką i wszystko robię na sto procent. Nie jestem pewna, że będę chciała z tobą rozmawiać, bo cię prawie nie pamiętam. Nie potrzebowałam cię. Mam tatę, babcie: nauczyły mnie wszystkiego, co powinna wiedzieć dziewczyna. Ale dla taty dam ci szansę, mamo.

A kim byłam?

Kimkolwiek. Lalką, okładką, kimś pustym Za ostro? Możliwe. Ale ja doskonale pamiętam, jak w szpitalu zasypiałam słuchając kołysanek babci, trzymając nie twoją, a taty dłoń. Pamiętam jak mnie obcięli na jeża i babcia Natalia płakała, a babcia Irena przywiozła różową paskudną czapkę. Śmiałyśmy się do łez. A ciebie nie było. Pamiętam mój pierwszy dzień w szkole byłam rok później niż inni. Babcie pomagały w lekcjach, bo tata był wiecznie w pracy i wracał bardzo późno. Kiedyś babcia Natalia uszyła mi prawdziwą paczkę, a choć wiedziała, że marzenia o scenie już się nie spełnią, tańczyłam dla nich w salonie. Owacja jak w Teatrze Wielkim. Babcia Irena przywiozła mi zestaw do malowania i zobacz, to mój obraz. Dałam go tacie na urodziny i wygrałam konkurs. A ciebie nie było

Ale teraz jestem

Po co? Po co teraz wróciłaś?

Żeby być przy was…

A dlaczego ci nie wierzę? Kasia zamyśliła się, rysując palcem po szybie. Za oknem stał Jurek, patrzył na nią. Pomachała mu i odwróciła się do matki. Sama widzisz, jakoś nie chcę ci wierzyć. Ale nie będę tego rozstrzygać teraz. Pokaż, że ci zależy, może wtedy zdecyduję, czy przeproszę. Teraz Rozgość się. Tort za godzinę. Muszę wracać do gości. Wybacz.

Kasia zeskoczyła z parapetu, poprawiła firanki. W drzwiach jeszcze się odwróciła.

I co, mamo? Twarda jestem?

Krystyna patrzyła na córkę, nie chcąc spłoszyć nadziei.

I dobrze. Znaczy, że jestem jak tata. A to najlepszy komplement, jaki mogłaś mi zrobić. Chyba już mogę zacząć wierzyć, że będzie dobrze. Do zobaczenia.

Rudoczerwony błysk loków zniknął za drzwiami, a Krystyna podeszła do okna i dotknęła miejsc, gdzie jeszcze przed chwilą Kasia wypisywała na szybie niewidzialne wzory.