Nie nienawidzę Cię

Nie mogę przestać myśleć o tym wszystkim

Dziś, po siedmiu latach, znów dotknęłam mokotowskich ulic. Siedziałam w taksówce i przyglądałam się przez zaparowane szyby wieloletnim platanom, znanych mi od dziecka kamienic, trawnikom, gdzie bawiłam się z Kubą, śmiejąc się i planując wspólną przyszłość. Siedem pełnych lat nie widziałam rodzinnego domu, nie stąpałam po tej znajomej mozaice bruku, nie czułam zapachu piekarni przy rogu Olesińskiej. Tak bardzo się bałam tej podróży, ale przecież musiałam tu wrócić.

Jesteśmy na miejscu, powiedział kierowca, przyjacielsko, wyrywając mnie z otępienia.

Zatrzymaliśmy się pod starą pięcioklatkową kamienicą. Nerwowo sprawdziłam telefon w torebce, zapłaciłam za kurs sto pięćdziesiąt złotych, gotówką, jak lubią starsi ludzie i wysiadłam. Drzwi zamknęły się cicho. Przez chwilę chłonęłam wszystkie te zapachy dzieciństwa: cień zapachu świeżo ściętej trawy, słodki aromat drożdżówek z piekarni, coś jeszcze trudnego do nazwania, co można określić tylko jako dom. Wszystko to sprawiło, że serce ścisnęło mi się z bólu i jednocześnie rozczuliło, jakby radość mieszała się ze wstydliwym lękiem o to, co mnie czeka.

Oficjalnie przyjechałam na kilka dni odwiedzić mamę, pomóc jej z papierami urzędowymi, które już dawno odkładała. W rzeczywistości chciałam przejść się po miejscach, które tak mocno wyryły się w moich wspomnieniach, sprawdzić, czy zostały takie same. Ale czułam głęboko, że czekałam na coś jeszcze. Chciałam zobaczyć Kubę. Może miałam nadzieję, że wszystko jeszcze da się odwrócić?

Wiedziałam, że mieszka blisko. Nie szukałam nachalnie informacji o nim, ale znajomi czasem, nawet nieświadomie, wspominali coś o nim przy okazji rozmów. To przypadkowe strzępy zmiana pracy, dobra posada, nowe mieszkanie, przeprowadzka mamy do siebie Przy każdym takim wspomnieniu na moment wyobrażałam go sobie: jak wygląda, co robi, o czym myśli? Odpędzałam te obrazy, by nie zagrzały miejsca w moim sercu.

*****************************

Nazajutrz ubrałam się ciepło i poszłam w kierunku centrum Warszawy. Bez celu. Chciałam powdychać powietrze miasta, podpatrzeć ludzi, popatrzeć na stare szyldy, poczuć ten puls ulic, który kiedyś był pulsowaniem mojego życia. Snułam się powoli, zaglądając do okien, rozpoznawałam stare zabudki: kiosk Ruchu, gdzie kupowałam Kaczora Donalda, ławkę w parku, gdzie z Martyną spędzałyśmy popołudnia po liceum, kawiarenkę, w której pierwszy raz spróbowałam cappuccino i oblałam się z wrażenia.

I nagle go zobaczyłam.

Kuba szedł po drugiej stronie ulicy. Nie zauważył mnie zapatrzony przed siebie, lekko zgarbiony, jak zwykle zamyślony. Stanęłam jak wryta, nagle zapomniałam jak oddycha się normalnie. Wyglądał dokładnie jak dawniej wysoki, ta sama lekko niedbała postawa, znajomy sposób chodzenia. Nawet fryzura niemal identyczna.

Nie myśląc, przeszłam przez ulicę, zignorowałam krzyk klaksonu, światło żółtego sygnalizatora nogi same mnie niosły, serce waliło jak dzwon na placu Zbawiciela.

Kuba! zawołałam, doganiając go pod wejściem do sklepu.

Głos mi zadrżał. On się odwrócił i nic. Ani radości, ani gniewu, tylko pustka.

Wiktoria? odezwał się spokojnie, prawie obojętnie.

Ten ton wyzuty z emocji, głuchy bolał bardziej niż wszystko. Wszystko we mnie wyrywało się na powierzchnię z całą siłą lat samotności. Oczy napełniły się łzami, a głos znów drżał.

Kuba, ja ja strasznie żałuję wydusiłam, dobierając słowa jak monety na ulicy. Wiem, nie powinnam nawet do ciebie podchodzić, lecz ja przerwał mi szloch, łzy płynęły ciurkiem, nie próbowałam ich nawet ocierać. Kocham cię. Cały czas. Proszę wybacz mi. Jeśli umiesz, wybacz!

Mówiłam szybko, chaotycznie, bo bałam się, że jak zamilknę, już nie dam rady. W środku miałam całe morze szalonych myśli tłumaczeń, próśb a wydobywały się tylko te najważniejsze, trzymane przez lata.

Objęłam go, przytuliłam się mocno do jego klatki piersiowej, jakby tym gestem chciała cofnąć czas. Przez sekundę nie było wokół niczego tylko on i nadzieja, że może odwzajemni uścisk.

Przez moment nie odepchnął mnie. Mignęło mi, że skulił lekko ramiona, ręce mu drgnęły, jakby chciał odpowiedzieć objęciem. Przez ułamek sekundy tliła się nadzieja, że może wszystko jednak jest możliwe

Ale to była tylko chwila. Kuba zdecydowanie ujął moje ramiona i delikatnie, lecz stanowczo odsunął się. Twarz miał spokojną, niemal beznamiętną, spojrzenie lodowate. Już nie był tym samym chłopakiem, którego pamiętałam z dawnych lat. Przede mną stał dorosły mężczyzna, jego uczucia od dawna zamknięte za grubym murem.

Idź stąd szepnął mi do ucha. Słowa padły cicho, lodowato, jakby kompletnie przestałam go obchodzić. Obcą byłam dla niego. Nienawidzę cię dodał po chwili, a w oczach miał tylko pogardę.

Odwrócił się i odszedł bez spojrzenia za siebie. Stałam jak ogłuszona, przecież świat szedł dalej: dzieci śmiały się przy fontannie, ktoś wciskał się do tramwaju, autobusy mijały mnie, domofony brzęczały w tle Nikt nie wiedział, dlaczego stoję tak na środku chodnika z pustym wzrokiem. Tylko echo jego kroków i moje urywane oddechy. Każda sekunda była jak wieczność.

Ruszyłam przed siebie, nie czując własnych nóg, głowa pusta. Tylko jedno kołatało się w myślach: to już koniec. Na zawsze.

Wróciłam do mieszkania mamy. Nie umiałam nic powiedzieć. Weszłam do pokoju, usiadłam przy oknie i wpatrywałam się w szarzejące niebo. Mama zobaczyła moją twarz, nie pytała, po prostu westchnęła cicho i poszła zagotować wodę na herbatę. Cichy stuk czajnika, zapach świeżo zaparzonej czarnej herbaty takie codzienne, swojskie odgłosy wybijały mnie powoli z rozpaczy.

Nie wybaczył mi, powiedziałam mamie, ściskając kubek herbaty. Para błądziła mi po policzkach, ale tego nie czułam. Nie wybaczył, choć tak bardzo na to liczyłam.

Mama przysiadła obok, pogładziła mnie delikatnie po ramieniu. Ten gest, znajomy od dzieciństwa, sprawił, że nagle poczułam się znowu małą dziewczynką, bezradną wobec własnego życia.

Przecież wiedziałaś, że tak będzie, mama cicho. Nie łudź się

Wiem, odpowiedziałam cicho. W głosie miałam tyle zmęczenia, jakbym dawno już rozważała ten temat. Mimo wszystko miałam nadzieję. Głupia jestem, prawda?

Nie głupia, Wiktoria. Wybrałaś tak, jak czułaś wtedy, choć zrobiłaś Kubie ogromną krzywdę. On potem długo nie mógł się pozbierać Był jak ten Kaj z baśni Andersena już nikt nie umiał stopić jego serca.

Westchnęłam, odstawiłam kubek. W głowie przewijały się obrazy z przeszłości.

Miałam dwadzieścia dwa lata, głowę pełną kolorowych planów, marzeń, które wydawały się na wyciągnięcie ręki. Przy mnie zawsze był Kuba spokojny, pewny, zawsze gotów stanąć po mojej stronie. Nie był wylewny, nie szastał słowami kocham, ale był jego obecność znaczyła więcej, niż wszystkie poetyckie wyznania.

Była tylko jedna przeszkoda, wtedy wydawała się poważna: Kuba pracował na budowie, uczył się zaocznie, marzył o własnej firmie. Plany miał realne, lecz wymagały czasu a ja nie chciałam czekać.

W głębi duszy pragnęłam nie luksusu, ale stabilności, przewidywalności, spokojnego domu, pracy, która nie zależy od humorów rynku. A z Kubą wszystko było płynne dorywcze zajęcia, nauka wieczorami, nieustające może się uda. I kiedy wujek z Krakowa zaproponował mi pracę w swojej kancelarii, zgodziłam się właściwie od razu.

Prawda była taka, że gdy zamieszkałam w Krakowie i zaczęłam nowe życie, pojawił się Łukasz. Starszy ode mnie o prawie dwadzieścia lat, z klasą, zamożny i pewny siebie. Przez przypadek poznałam go na firmowej wigilii. Od razu zwrócił na mnie uwagę, zaczął rozmowę, zasypywał pytaniami o moje życiowe plany.

Nie szczędził upominków, najpierw subtelne bukiety kwiatów do biura, potem zaproszenia do restauracji, do teatrów, do galerii. Zafascynował mnie ten świat: eleganckie kolacje, płaszcze z najlepszych domów mody, własny samochód pod drzwiami, zakupy, na których nie musiałam pytać o ceny. Każdy dzień coraz bardziej przekonywał mnie, że zasługuje na więcej.

Byłam oczarowana nową rzeczywistością. Stopniowo przestałam myśleć o zakochanym wariatku, została tylko pustka i lekceważenie. Patrzyłam z góry na Kubę przecież nigdy nic nie osiągnie.

Kiedy wróciłam po raz pierwszy do Warszawy, nie chciałam się nawet z Kubą spotkać. Chciałam tylko, żeby zobaczył, jak można żyć inaczej. Ustawiłam spotkanie w jego ulubionej kawiarni tej, gdzie wpadał po pracy na espresso. Założyłam nowe kosztowne ubranie od Łukasza, pierścionek z białego złota, torebkę z najnowszej kolekcji. Siedziałam przy oknie, śmiejąc się, patrząc, czy mnie zauważy.

Ujrzał mnie w jego oczach zobaczyłam niedowierzanie, ból i żal. Dla mnie miało to być zwycięstwo udowodniłam, że wybór był słuszny: mogę żyć w luksusie, nie czekać aż się uda. Ale kiedy wychodził, a ja zostawałam z nową torebką i narzeczonym, poczułam ogromną pustkę. Wszystko nagle wydało się obce i sztuczne. Tamtego wieczoru powtarzałam sobie, że to minie, ale w środku już wiedziałam: co straciłam, nie wróci.

*************************

Radość z nowego życia rozpłynęła się szybciej, niż przypuszczałam. Łukasz z początku obsypywał mnie prezentami, lecz potem przygasł, stawał się coraz bardziej obojętny. Krytykował mój śmiech, ubrania, spotkania z przyjaciółmi (czas wyjść na wyższy poziom, Wiktoria). Często znikał bez słowa, a ja wieczorami czułam się coraz bardziej samotna. Gdy próbowałam rozmawiać o tym, stwierdził krótko:

Chciałaś tej bajki, masz ją. Czego jeszcze ci brakuje?

Szukałam usprawiedliwień dla jego oschłości. Jest zmęczony biznesem, myślałam. Ale wiedziałam już nie jestem dla niego niczym ważnym. Wpadłam w rutynę czekania. Uciekałam w zakupy, przeglądanie garderoby, kolacje z przypadkowymi koleżankami. A potem dotarło do mnie powoli, że zostały mi same rzeczy eleganckie sukienki, kolczyki w szkatułce, za duże mieszkanie i żadnego, ale to żadnego szczęścia.

Coraz częściej zamyślałam się przy oknie, śledząc życie zwykłych ludzi”, myśląc: a co gdyby. Każda próba wyparcia tej myśli prowadziła tylko do głośniejszego braku odpowiedzi: i co dalej?

W najcichsze wieczory, przy dźwięku sączącego się przez okno miasta, nagle wszystko do mnie wracało. Marzenia o pewnym jutrze bez miłości okazały się wydmuszką. Bo czym jest poczucie bezpieczeństwa, gdy nie ma z kim dzielić szczęścia? Wspominałam Kubę jego szorstkie dłonie, łagodny śmiech, szczere rozmowy o przyszłości.

*************************

Trzeciego dnia pobytu w Warszawie pojechałam do parku, który był kiedyś nasz. Klonowa aleja, ławka pod wielkim drzewem, tu się śmialiśmy, snuliśmy młodzieńcze plany. Pamiętam, jak Kuba, zapatrzony w opadające liście, powiedział: Chciałbym, żebyśmy mieli własny dom. Duże okna, słońce o poranku, żeby cały czas było u nas jasno. Wtedy wydawało mi się to tylko fantazją; dziś brzmi jak coś nieodwracalnie utraconego.

Usiadłam na ławce, zbierając myśli. Wtedy podszedł Artur nasz wspólny przyjaciel z tamtych czasów. Wyglądał na zaskoczonego, ale ucieszył się na mój widok.

Nie sądziłem, że cię tu spotkam, powiedział. Jak się trzymasz?

Próbowałam się uśmiechnąć.

Daję radę. Przyjechałam do mamy.

Artur nie dopytywał, usiadł obok i zaczął opowiadać o sobie, pracy, mieście. Słuchałam jego głosu z ulgą, czasem wtrącałam dwa słowa, ciesząc się, że nie muszę udawać, że wszystko jest w porządku.

Po chwili milczenia, Artur spytał spokojnie:

Widziałaś Kubę?

Spuściłam wzrok na stos opadłych liści pod nogami.

Tak. Wczoraj.

I jak było?

Nie chce mnie znać, powiedziałam z trudem. Powiedział, że mnie nienawidzi.

Artur westchnął, na chwilę zamilkł.

Wiesz, dla niego twoje zniknięcie było ciosem. Po prostu zgasłaś, bez słowa. Długo nie mógł dojść do siebie.

Zacisnęłam pięści. Wiedziałam o tym, ale usłyszeć to od kogoś bolało nie do wytrzymania.

Wiem. szeptem. Sama siebie nie potrafię rozgrzeszyć.

Artur nie oceniał mnie, tylko dalej mówił spokojnie:

Próbował kogoś poznać. Nie wyszło. Mówił, że nie umie nikogo pokochać jak ciebie. Po twoim ostatnim pojawieniu się… myślałem, że już się zupełnie zamknie.

Słuchałam, wyobrażając sobie, jak Kuba walczył o spokój, jak każdy znajomy głos, czy zapach przypominał mu mnie. To, że to była przeze mnie jego największa rana, tylko pogłębiało mój żal.

Nie chciałam, żeby tak było, wyszeptałam. Wydawało mi się, że wybieram lepiej, bezpieczniej. Chciałam stabilizacji.

Artur milczał. Siedzieliśmy razem z minuty, słuchając szumu jesieni wokół ławki.

Ścisnęłam dłoń tak mocno, że aż paznokcie wbiły mi się w skórę. Próbowałam się nie rozpłakać, ale łzy same napływały.

Nie chcę go nawet przepraszać, wydusiłam w końcu. Chciałam tylko, by wiedział, że żałuję! Każdego dnia żałuję Te myśli nie pozwalają mi żyć

Artur spojrzał na mnie łagodnie.

Wiktoria, to nic już nie zmieni. Lepiej zostaw to wszystko. Twój powrót znów rozdrapał jego rany. Wczoraj zadzwonił do mnie pijany, nie poznałem go. Ty już mu nie pomożesz

Czułam, że ma rację. Moje pojawienie się po latach wszystkim tylko zaszkodziło. Chciałam odkupić winy a tylko pogłębiłam stary ból…

*************************

Wieczorem siedziałam w oknie mamy, patrząc na migocące światła Warszawy. Wszystko zdawało się zupełnie zwyczajne, a równocześnie nieskończenie odległe. W głowie przewijały mi się obrazy, których nie mogłam wymazać wspólne śniadania, pierwsze przeprowadzki, rozmowy o tym, co będzie jutro… ile przegapiłam szczęśliwych chwil, ile utraciłam. Zrozumiałam to boleśnie jasno przeszłości nie da się zmienić.

Następnego dnia spakowałam się powoli, unikając pośpiechu, jakbym próbowała spowolnić to pożegnanie. Mama patrzyła na mnie cicho.

Uważaj na siebie, powiedziała na pożegnanie.

Pocałowałam ją w policzek, zatrzymałam się na sekundę, chłonąc wspomniany już zapach domu. Wyszłam.

Na Dworcu Centralnym kupiłam bilet do Krakowa, na przemyślenie. Dwie doby w przedziale, z obcymi, może pomogą mi uporządkować wszystko w głowie.

Pociąg powoli ruszył, kołysząc się na szynach. Patrzyłam przez okno na znajome ściany i place zabaw, obok których kiedyś biegałam i śmiałam się z przyjaciółmi. Ludzie gdzieś biegli, świat nie zwalniał, tylko ja oddalałam się coraz bardziej od tego, co było domem.

Tam, wśród tych ulic i balkonów, został człowiek, którego kochałam najbardziej na świecie. Człowiek, którego nigdy nie przeprosiłam za odejście i do którego już nie wrócę.

**************************

Minęło pół roku. Żyłam w Krakowie, miałam pracę, znajomych, spotkania przy kawie. Z zewnątrz wszystko wyglądało jak wcześniej, ale we mnie coś się definitywnie zmieniło. Nie próbowałam już wypierać przeszłości zgodziłam się z tym, że popełniłam błąd, uznałam swój żal i ból, który wywołałam.

Nauczyłam się budzić z myślą, że życie toczy się dalej. Powtarzałam sobie: stało się, już się nie da nic odkręcić. Dało mi to ciche, trudne, ale jednak ukojenie nie radość, lecz możliwość oddychania.

Któregoś wieczoru, kiedy szykowałam kolację, zadzwonił telefon.

Nie nienawidzę cię. Ale nie mogę ci wybaczyć. tylko tyle.

Chciałam zatrzymać tę chwilę, serce, które stanęło i ruszyło jak szalone. Usiadłam na podłodze, przyciskając telefon do piersi.

Nie wiem, co znaczyły te słowa czy to krok naprzód, czy prawdziwe pożegnanie. Lecz poczułam, że gdzieś jest nicią splecione wspomnienie, jakaś nitka, która jeszcze się nie zerwała. Ktoś tam, w dalekim mieście, pamięta o mnie. Nie zamknął drzwi zupełnie.

Uśmiechnęłam się przez łzy, niepewnie, ale szczerze. Może to nie koniec? Może w przyszłości jeszcze będziemy mogli porozmawiać, zrozumieć, przebaczyć sobie i sobie nawzajem. A póki co wystarczy mi świadomość, że Kuba pamięta. To, chociaż chwilowo, wystarczało mi do życia.