Lideczka

LIDKA

Zbigniew Wacław uważnie obejrzał spodnie i koszulę, po czym zirytowany rzucił je z powrotem na fotel. Jak ja mam w tym wyjść?! Spodnie wygniecione, kantu nie widać, na siedzeniu się błyszczą, a do tego ostatnio schudł z pięć kilo i wszystko na nim wisi jak na strachu na wróble. Koszula szkoda gadać, z błękitnej zrobiła się jakiegoś szaroburego koloru, mankiety postrzępione, kołnierzyk stracił sztywność wstyd na cały Kraków! Lidka nawet do spożywczaka by go w tej koszuli nie puściła, a on w niej chodzi na wykłady dla profesorów. Jeszcze niedawno nie interesowały go ubrania a zawsze wyglądał nie tylko przyzwoicie, ale z elegancją. Już nie teraz…

Nie zauważał nawet, jak pojawiały się nowe koszule, garnitury, kurtki, krawaty, modne kaszkiety i buty. Wystarczyło wrzucić rękę do szafy, albo rzucić Lidce, że jutro wypadałoby się dobrze prezentować…

Ach, Lidko-Lidko, coś ty sobie wymyśliła, coś ty narobiła?! Nawet nie podejrzewał jej o takie zostawienie! I była od niego prawie dziesięć lat młodsza, nigdy poważnie nie chorowała, a i tym razem nic złego się nie zapowiadało. Trochę pochorowała się trzy dni, kaszel uporczywy do niej przywarł. Nie poszłaby nawet do lekarza, piłaby swoje ziółka, ale potrzeba było załatwić książeczkę sanepidu przed nowym rokiem szkolnym. No to poszła z innymi nauczycielkami do przychodni.

Wydawało się rutyną, przychodnia byle jaka a przecież z niej Lidkę od razu wysłali do szpitala i zaczęło się jak zły sen, a przed Bożym Narodzeniem wszystko się skończyło… Zbigniew rozumiał to rozumem, ale znienawidził tamtą przychodnię, jakby to ona ją zabiła. Mimo że to właśnie tam zareagowali i bili na alarm. Jednak jemu, jak dziecku, wydawało się, że skoro od nich się zaczęło, to oni są winni.

Z Lidką poznali się, gdy on, na drugim roku doktoratu, prowadził zajęcia ze studentami z rachunku całkowego, a pierwszoroczna Lidka była jedną z jego studentek. Dziwił się sam sobie, że ją zauważył! Zawsze podobały mu się dziewczyny żywe, głośne, z klasą, a ona była jak dzieciak zaróżowione policzki od mrozu, piegi w samym środku zimy i małe pulchne paluszki, z obgryzionymi paznokciami i plamkami po atramencie. I to właśnie te palce go ujęły!

Tak się rozczulił, że nie spostrzegł nawet, kiedy się do niej przywiązał, zaczął ją odprowadzać do domu, wpadać na pierogi z jej babcią a potem już nie było odwrotu i ślub… Przez kolejne czterdzieści lat Lidka podwoiła objętość, ścięła warkoczyki, wypalała dwie paczki dziennie i została wicedyrektorką matematycznego liceum, lecz Zbigniew widział w niej te same dziecięce rączki i ogryzione paznokcie; serce mu się ściskało i nikt inny nie był mu potrzebny.

Nie uczyniło to z ich życia sielanki. W czterdzieści lat czego tam nie było… I sam Zbigniew miał wobec Lidki swoje grzeszki: z dziesięć drobnych i dwa poważne z odejściem z domu. A Lidka nie była dłużna: przez trzy lata latała na randki z dyrektorem zakładów opiekujących się jej szkołą. Ale mieli dwie córki te kotwice trzymały ich rodzinny statek pośród wszystkich burz.

Też to było niesprawiedliwe: najpierw biedowali, żyli na swojej głowie. Potem dzieci były małe świat kręcił się wokół szkół muzycznych, plastycznych, zwykłej podstawówki, łyżwiarstwa figurowego i niekończących się dziecięcych chorób. A teraz, kiedy mieszkanie ogromne, dziewczyny mieszkają osobno, żyją po swojemu, wnuki pokazują się w święta, można by wreszcie żyć po swojemu Lidka tak po prostu odeszła… I nawet nie zostawiła instrukcji, jak ma dalej żyć!

Zbigniew zupełnie nie spodziewał się, że Lidka tak postąpi, więc na początku nawet nie zrozumiał, co się stało. Nawet na stypie zachowywał się, jakby był na imieninach, a nie pogrzebie, co nie umknęło uwadze wielu obecnych, którzy postanowili, że jego żałoba niewielka i nie wymaga współczucia. A szkoda. Dopiero później to do niego dotarło, jakieś trzy miesiące później, gdy przyszła wiosna. Strasznie się wtedy posypał, stracił apetyt, schudł, nie mógł znosić samotności.

O zbliżeniu z córkami nie było mowy: jedna podróżowała z ekologami, raz ratując morświny, raz tropiąc wędrówki bocianów; druga żyła w rodzinie męża, pochłonięta dzieckiem, a taty brakowało w układance jej świata. Zbigniew zaczął więc zachodzić do przyjaciół.

Było to tak, że zjawiał się wcześnie rano, objadał się łapczywie, drzemał w fotelu, wypijał herbatę z herbatnikami albo piernikiem, rozsiewając okruszki po nieświeżej koszuli i stole; siedział cicho, czekał, aż wypada będzie się pożegnać i wracał do domu, żeby jutro czy pojutrze znów się pojawić.

W domu prawie nie jadł, chociaż przez czterdzieści lat z Lidką to on był domowym kucharzem. Ale dla siebie jednego nie chciało mu się gotować. Mocno się postarzał, zszarzał i przygasł, więc znajomi postanowili, że trzeba go natychmiast ożenić.

Dziś znów miał wyjść do teatru z jakąś Anną Konstancją. Nic z tego nie będzie. Nawet z Lidką szedł do teatru tylko dla niej. Teatry wydawały mu się sztuczne, nudne i najczęściej bez polotu. Ale Lidka patrzyła na scenę z takim zachwytem, skrzętnie chowała programy, potem opowiadała mu po kilka razy spektakl odmówić jej nie miał serca.

Teraz za sprawą opiekuńczych przyjaciół ciągle wrzucali mu jakieś bilety i ciągał się z obcymi paniami po mokrym śniegu na te głupie przedstawienia, siedział z bolącymi plecami w niewygodnych butach przez trzy godziny w zakurzonym fotelu, krztusił się obcymi perfumami, w przerwie częstował stare plotkary sokiem i nieświeżym ciastem, tęskniąc do poduszki, która ciągle pachniała Lidką a może tylko mu się wydawało. Ale odmówić przyjaciołom niezręcznie, więc chodził. Rozumiał, że nie potrafi żyć w samotności, choć sam nie wiedział, po co właściwie przedłuża tę egzystencję.

Dzisiejsza Anna Konstancja okazała się całkiem młodzieńczą i ładną kobietą. Zbigniew pomyślał nawet, że dziesięć lat wcześniej pewnie mógłby się w takiej zakochać. Była od niego piętnaście lat młodsza, drobna, zadbana i inteligentna. Przy niej sam wydawał się sobie jeszcze starszy i bardziej zaniedbany. Ale wyraźnie pokazywała, że chce kontynuować znajomość i już miała pomysły na kolejne weekendy.

Spektakl był nawet znośny głównie dlatego, że krótki i bez przerwy. Po nim wypadałoby zaprosić Annę na kawę, ale i tu los się uśmiechnął.

Anna powiedziała, że mieszka tuż obok, zaraz przy metrze, upiekła dziś wyjątkowy placek i robiła świetnego schabowego chętnie by z nim zjadła kolację. Było widać, że wszystko przygotowane od dawna, ale Zbigniew tak pragnął domowego spokoju, że nawet nie próbował się wykręcać i z ochotą poszedł z nią.

Anna przerosła oczekiwania. W czyściutkim, przytulnym mieszkaniu pachniało cynamonem i wanilią, sama właścicielka po kilku chwilkach przebrała się w dres, zrobiła się jeszcze młodsza, krzątała się sprawnie w kuchni, częstowała Zbigniewa domowymi specjałami, prowadziła luźną rozmowę. Przez moment pomyślał, że chciałby już tu zostać na zawsze, żeby przeszłość nie doskakiwała do niego co noc, by zaczęło się zupełnie nowe, inne życie.

Wyszedł niechętnie, już po północy, jutro umówili się na wystawę w Muzeum Sztuki Współczesnej, potem miał wymienić garderobę na coś godnego towarzyszki, a w sobotę miał być domowy obiad u Anny. Wolała pojechać za miasto i pokazać mu działkę, ale tego dnia wnuczka miała przyjść, więc postanowili, że sobotni obiad będzie w domu. Działkę przesunęli na niedzielę.

W sobotę Zbigniew poszedł do fryzjera, natychmiast odmłodniał o pięć lat, do tego włożył nową koszulę w kratę i miękkie sztruksowe spodnie, kupił kwiatki i czekoladę dla wnuczki, po czym ruszył do Anny. Już na klatce schodowej pachniało pieczoną kaczką i czymś słodkim, więc Zbigniew sam się zaśmiał swojemu odbiciu w lustrze starej windy, nucąc pod nosem.

Anna przywitała go ciepło i radośnie, jakby czekała na powrót z wojny, i zaprosiła od razu do kuchni na obiad. A gdzie wnuczka? spytał Zbigniew. Zaraz zawołam, straszny mruk, nie chciała wychodzić, siedzi w sypialni. W tym czasie Zbigniew wstawił kwiatki do wazonu, otworzył wino i sok dla dziewczynki, pokroił chleb i usiadł przy stole.

Poznaj, Zbyszku! To moja wnuczka, Lidka!

Zobaczył wielkie jasne oczy, różowe policzki i kilka piegów na zadartym nosku. Lidka patrzyła na niego z nieufnością i z przejęcia obgryzała paznokieć u kciuka. Byle tylko tu nie zejść na miejscu pomyślał Zbigniew i szybko wyszedł.

Teraz wiem, że człowiek może znowu spotkać siebie w innym uśmiechu, w innych piegowatych paluszkach. I że nawet po największej stracie świat nie stoi w miejscu. Każdy dzień niesie coś nowego i dobrze, bo to znaczy, że wciąż się żyje.