Anioł, który ważył sto kilogramów i pachniał kawą z dworcowego baru

Anioł, który waży sto kilogramów i pachnie tanią kawą

W świetlicy na oddziale onkologii dziecięcej Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie panuje cisza, przerywana tylko szelestem kartek i skrzypieniem mazaków. To cisza niezwykła delikatna, jakby mogła się rozprysnąć od najmniejszego hałasu. W tej ciszy jest aż za dużo dojrzałości, jak na dzieci, które jeszcze nie skończyły dziesięciu lat. Zadanie jest proste: narysować własnego Anioła Stróża. Dzieci pochylają się nad stołami z niezwykłą powagą.

Dla Ireny, młodej wolontariuszki z Krakowa, to był dzień pełen wyzwań. Przyzwyczajona do prawdziwego piękna oglądanego w kościołach anioły szczupłe, z kręconymi złotymi włosami i skrzydłami jak z witrażu. Przechadza się między ławkami, uśmiechając się: u Jaśka anioł dzierży ogromny miecz, u Zuzki ma skrzydła jak wata cukrowa z jarmarku. Wszystko piękne, wzruszające i trochę do siebie podobne.

Podchodzi do Marysi.

Siedmioletnia dziewczynka ma głowę gładką jak nowa piłeczka po kolejnej dawce chemioterapii, a skóra jest cienka i blada. Marysia pracuje zawzięcie, język lekko wystawiony, skupiona na swoim dziele.

Irena zagląda jej przez ramię i ledwie tłumi wyraz zaskoczenia.

Na kartce, zamiast klasycznego anioła, widnieje postać nietypowa. Wielki, masywny mężczyzna, zajmujący prawie całą przestrzeń. Bez skrzydeł, za to z dużym brzuchem opiętym białym kitlem, łysą głową jak ziemniak i ogromnymi, krzywymi okularami zsuniętymi na czubek nosa.

Marysiu odzywa się Irena spokojnie, przysiadając obok. Kto to? Przecież mamy rysować anioła.

To anioł odpowiada Marysia ściszonym, lecz pewnym głosem, nie odrywając się od kolorowania brzuszka białą kredką.

Ale jest trochę inny niż zwykle delikatnie dobiera słowa Irena. Nie ma skrzydeł? I jest taki duży?

Ma skrzydła mówi Marysia. Tylko schował je pod fartuchem. Tu jest brudno, a on nie chce ich ubrudzić.

Irena uśmiecha się pod nosem. Dziecięca wyobraźnia zawsze ją zaskakuje.

Na oddziale często rozlega się ciężki, głośny oddech brzmiący jak odległy tramwaj. Szur, szur, szuranie wielkich stóp na linoleum.

Drzwi do świetlicy otwierają się z trudem i do środka wchodzi on.

Paweł Piotrowski, ordynator oddziału reanimacji. Postawny, z nadwagą, z podwójnym podbródkiem, w wytartym i za ciasnym fartuchu lekarskim. Twarz spocona, o ziemistym odcieniu. Okulary w grubej oprawie zsuwają się na nos, poprawia je, mrucząc coś pod nosem. Unosi się od niego zapach papierosów, potu i mocnej, taniej kawy z automatu. Trzeci dzień z rzędu śpi tutaj, na zapadniętym fotelu w dyżurce.

Dla Ireny jest po prostu zmęczonym, zaniedbanym lekarzem, który dawno powinien pójść na długo wyczekiwany urlop albo chociaż wziąć prysznic.

No co, mamy tu artystów? zagaduje niskim, tonącym w brzuchu głosem, jakby przemawiał z samego środka siebie. Żyjemy?

Żyjemy, panie doktorze! odpowiada dziecięcy chór.

Przechadza się między stołami, z trudem opierając się o oparcia krzeseł.

Staje przy chłopcu pod kroplówką, bladem jak kreda. Kładzie wielką, ciepłą dłoń na jego czole.

Wytrzymaj, jest dobrze mruczy. Wyniki przyszły. Dasz radę.

Potem podchodzi do Marysi. Irena widzi, jak w oczach dziewczynki rozbłyska światło. Wyciąga rączki do tego wielkiego, pachnącego kawą człowieka.

Co tam rysujesz? zagaduje. I za grubymi szkłami okularów Irena nagle dostrzega nie stare, zmęczone oczy, a głęboki, rozpalony niebieski błysk.

Ciebie szepce Marysia.

Prycha, poprawiając szkła.

Nie warto. Kartka by nie wytrzymała.

W tej samej chwili gdzieś na korytarzu rozlega się przeraźliwy dźwięk aparatury. Alarm.

Paweł Piotrowski natychmiast się zmienia. Zadyszka znika, ruchy stają się zadziwiająco zwinne jak na taką posturę i biegnie w stronę drzwi.

Wszyscy zostać na miejscach! dorzuca już z progu. Kasiu, reanimacyjny komplet, prędko!

Irena zostaje na miejscu, ściskając ręce na piersi. Za ścianą słychać szybkie komendy, brzęk narzędzi i głos doktora już nie dobroduszny, lecz ostry i zdecydowany.

Oddychaj! No dalej! Zostań z nami! Oddychaj!

Ten krzyk jest paraliżujący.

Jest w nim jednocześnie rozkaz i błaganie. Irena zamyka oczy. Ogarnia ją strach.

Mija czterdzieści długich minut. Nieskończonych, jak czekanie na cud. W świetlicy jest zupełnie cicho. Dzieci przestały rysować, patrzą w stronę zamkniętych drzwi.

Drzwi w końcu się otwierają. Paweł Piotrowski wraca, oparty o framugę, zmęczony, fartuch przemoczony od potu, na rękawie plama krwi. Zdejmuje okulary, przeciera twarz dłońmi, rozmazując zmęczenie. Z ciężkim westchnieniem siada na małym dziecięcym krześle, które aż trzeszczy pod jego ciężarem.

Udało się sapie w pustkę. Śpi.

Irena patrzy na niego i nagle dostrzega to, czego dotąd nie widziała.

Ponownie patrzy na rysunek Marysi, na tego niezdarnego, grubego człowieka, a potem na prawdziwego Pawła Piotrowskiego.

Nie widzi już potu i nadwagi. Widzi masę. Ogromną, jakby stworzoną do tego, by niczym kotwica zatrzymywać tutaj kruche, lekkie dziecięce dusze, które chciałyby odlecieć. Złotowłosy, filigranowy anioł nie miałby tutaj nic do roboty uniósłby się zaraz razem z nimi.

Potrzebny jest właśnie taki anioł ciężki, mocny, ziemski i pachnący kawą, który porwie uciekające życie w wielkie dłonie i mruknie: Nie puszczę.

Jego łysa głowa błyszczy pod jarzeniówką jak aureola. Nie złota, lecz własna, zwykła, mokra od trudu.

Marysia zsuwa się z krzesełka. Podchodzi do siedzącego doktora i obejmuje jego potężną nogę wyżej nie dosięga.

Mówiłam cicho zwraca się do Ireny, patrząc na nią dojrzałym wzrokiem. On chowa skrzydła. Żeby nam nie wiało po głowach.

Paweł Piotrowski kładzie dużą dłoń na jej łysawej głowie.

Jego palce drżą.

Trzymajcie się, kochani szepcze. To już niedługo.

Irena odwraca się do okna, bo nie daje już rady patrzeć.

Łzy, których zawsze się bała, ciekną jej po policzkach. Płacze z żalu za swoim brakiem zrozumienia. Pragnęła piękna w świetle i wspaniałości, tymczasem Prawdziwe Piękno siedzi tuż przed nią, na wgniecionym krześle, ociera pot rękawem ciężkie, zwyczajne i najświętsze na świecie.