Mąż odmówił wydawania swojej pensji na jedzenie i codzienne wydatki domowe

Pomimo że już oszczędzamy na wszystkim, mój mąż niespodziewanie postanowił, że zacznie odkładać pieniądze na mieszkanie dla dziecka. Wczoraj, zaraz po wypłacie, powiedział stanowczo: Zaczynam zbierać na własne M dla naszego syna. Ale moje serce nie przyjęło tej wieści z radością. Opowiem, dlaczego.

Jakby to się wyśniło: ponad dekadę temu mój mąż przybył do Warszawy, żeby zarobić parę groszy. Pracuje na budowie to nie jest łatwa robota, codziennie cement i wiatr szczypiący w dłonie. Zanim się poznaliśmy, niemal całą pensję przekazywał matce, zostawiając dla siebie tylko tyle, żeby przetrwać do następnego miesiąca. Kumple z ekipy doradzali mu, żeby odkładał na swoje cztery kąty, ale on wolał oddawać wszystko mamie. Matka miała jeszcze dwóch synów, którzy też jej pomagali, ale żaden nie był tak oddany jak mój przyszły mężczyzna.

Po ślubie zamieszkaliśmy w ciasnym mieszkaniu mojej mamy i babci na Pradze, gdzie tapety pamiętały jeszcze czasy Gomułki, a podłogi skrzypiały melodią starych lat.

Z początku mąż był czuły i dobry dla mnie, choć w stosunku do mamy i babci zachowywał rezerwę. Byłam pewna, że to minie i stanie się dla nich milszy. Zamiast tego, po roku zaczął się zmieniać na gorsze. Zaczęło się od piwa, potem przyszły oskarżenia o brudne ściany i brak remontu. Pewnie rozsądnym krokiem byłby rozwód, ale mąż uparł się, że powinniśmy mieć dziecko. Moje uczucie i naiwność przekonały mnie, że wszystko się odmieni wraz z narodzinami syna zaszłam w ciążę, urodziłam.

A potem wszystko się rozpadło jak w krzywym lustrze. Zabrakło pieniędzy na wszystko. Zasiłek macierzyński ledwo starczał na pieluchy a i tak prowadziliśmy wspólny, domowy budżet.

Mama ze swojej skromnej pensji płaciła rachunki, kupowała mi drogie leki (bo choruję przewlekle), resztę wydawała na jedzenie i środki czystości. Babcia oszczędzała emeryturę na pochówek, ale całą sumę oddała nam na wesele.

Mąż miał nadzieję, że jego rodzina dorzuci się na uroczystość, ale nikt z nich nawet nie zaproponował złotówki. Wesele wyprawiliśmy za babcine oszczędności i jego wypłatę. Chociaż mogliśmy świętować skromniej, mąż uparł się na wielką zabawę jakby chciał na moment przestać być robotnikiem.

Przez siedem lat małżeństwa regularnie wspierał finansowo rodzinę szczególnie matkę. Jej mieszkanie zostało wyremontowane całkowicie za jego pieniądze, sprzęty kupił z własnej kieszeni. Ileż to razy, gdy bieda zaglądała nam w oczy, przypadkiem znajdowałam kryjówkę z gotówką, którą chował, by przesłać matce. Awantury, obietnice poprawy, a potem wszystko od nowa.

Po śmierci matki mąż i jego starszy brat podjęli szlachetnie, choć po mojemu bezmyślnie decyzję, że zrzekną się swojej części mieszkania na rzecz najmłodszego brata.

A więc najpierw inwestował w dom matki, potem, częściowo, w nasz a teraz został bez niczego, odrzucił nawet spadek. Nic nie dały moje prośby, żeby zostawił sobie choć swoją część.

Po narodzinach syna zmienił się nie do poznania: zaczął być złośliwy, przestał kupować dla mnie podstawowe rzeczy, z mamą wdawał się w kłótnie bez powodu, coraz częściej sięgał po wódkę. Nie mogę się rozwieść dziecko jeszcze małe, ja chora, nie wiem, czy stanę na nogi. Słyszałam, że mogą mnie zwolnić po macierzyńskim na razie nie mogę żyć bez jego pensji.

On to wyczuł lubi mi powtarzać, że utrzymuje naszą trójkę pokoleń z własnej pensji, i że już nie wytrzymuje tej harówki. A przecież doskonale wie, że przejadamy wspólnie każdą złotówkę: jego, moją, mamy i babci.

Ileż to razy rozmawialiśmy o kupnie mieszkania dla dziecka to przecież moje marzenie. Ale na razie wszystko zostaje w sferze snów, nie ma pieniędzy. A wczoraj mąż uparł się, żeby odkładać jedną trzecią pensji. To oznacza zaciskać pasa do bólu, jeść powietrze bez końca nie zgadzam się. On jednak powtarza tylko swoje.

Boję się, że tak naprawdę, nie chodzi mu o syna, ale o siebie. Patrząc na nasze lodowate relacje, mam wrażenie, że szykuje sobie poduszkę finansową, żeby nas porzucić kosztem naszej codziennej biedy.

Powiedziałam mu o moich obawach. On odpowiedział, że i on się boi że za jakiś czas to ja go zostawię i wyrzucę z mieszkania. W nerwach faktycznie nieraz o tym myślałam, ale nie chcę tego robić. Jeśli przestanie być opryskliwy wobec mojej mamy i babci, nie będę nawet wspominać o jakimkolwiek eksmisji.

Ale na poprawę raczej się nie zanosi. Wszystko trwa jak we śnie, w którym nie mogę znaleźć drzwi wyjściowych. Moje życie i życie moich bliskich zamieniło się w koszmar, z którego nie widzę przebudzenia.