– Masz już pięćdziesiątkę, komu ty jesteś potrzebna – śmiał się mąż. Ale Luba postanowiła to sprawdzić

Tobie już stuknęła pięćdziesiątka, komu ty jesteś potrzebna podśmiewywał się mąż Anity. A Anita postanowiła to sprawdzić.

Mąż Anity, Wiesław Stanisław Głowacki, całe życie kierował się swoimi teoriami. Nie jedną, oczywiście zebrało się ich przez lata ze dwadzieścia, każda równie niezachwiana. Że rosół tylko na wołowinie. Że koty są mądrzejsze niż psy. Że telewizor należy oglądać na poziomie głośności czterdzieści dwa, ani mniej, ani więcej. Ale najważniejsza była ta: kobieta po pięćdziesiątce dla mężczyzny przestaje istnieć.

Różnie to ujmował, zależnie od nastroju.

Czasem naukowo: tak jest urządzona natura, Anita, nie bierz do siebie.

Czasem filozoficznie: takie jest życie, nie da się tego przeskoczyć.

Ale najczęściej, szczególnie gdy Anita zakładała nową sukienkę albo malowała usta, rzucał po prostu, domowym tonem: tobie już pięćdziesiąt, komu ty jesteś potrzebna.

Bez znaku zapytania. Stwierdzenie faktu.

Anita miała pięćdziesiąt dwa lata. Pracowała jako księgowa w firmie budowlanej, rano robiła gimnastykę, wieczorami czytała książki, a w weekendy piekła serniki, które Wiesław zjadał z apetytem, nie zadając sobie pytania, czy ktoś jeszcze miałby na nie ochotę.

Przeżyli razem dwadzieścia sześć lat. Wiesław przytył, wyłysiał i dorobił się swoich teorii. Anita nie. A raczej dorobiła się, ale zupełnie innych.

Pierwsza zauważyła to jej przyjaciółka, Grażyna.

Anitka zaczęła podczas kawy, patrząc jej w oczy ze swoim charakterystycznym półuśmiechem, zapowiadającym jakąś odważną rewelację a ty wiesz, że jesteś ładna?

Oj daj spokój odpaliła Anita odruchowo.

Serio, całkiem. Posłuchaj, zróbmy sobie konto na portalu randkowym. Ot tak. Ku pokrzepieniu serc!

Anita odstawiła kubek.

Oszalałaś?

Sama ankieta. Wrzucimy ładne zdjęcie. Zobaczysz efekty.

Jakie efekty? mruknęła Anita Mam pięćdziesiątkę na karku. Kogo mogę interesować?

Wypowiadając te słowa, poczuła, że brzmi identycznie jak Wiesław.

Grażyna była typem praktycznym. Zanudzanie gadaniem nie leżało w jej naturze. Zamiast namawiać, po prostu robiła swoje tak, że głupio było odmówić. I tego wieczora zjawiła się u Anity z laptopem pod pachą, winem w ręku i miną, która nie znosi sprzeciwu.

No to tak oznajmiła, stawiając butelkę na stole robimy twoje konto. Szybko, ładnie i bez gadania.

Ale… Anita nawet nie zdążyła zdjąć fartuszka Jakie konto?

Na portalu randkowym. Przecież ci mówiłam.

Mówiłaś. Ale ja powiedziałam nie.

Powiedziałaś komu jestem potrzebna. To nie to samo.

Patrzyły na siebie przez chwilę. W oczach Grażyny błyszczał niezachwiany spokój osoby pewnej swej racji.

Grażyna, mam pięćdziesiąt dwa lata.

Wiem, znam cię trzydzieści.

I co z tego?

Nic. Siadaj.

Anita usiadła. Nie dlatego, że się poddała. Po prostu była zmęczona, dzień był długi, w pracy raport, potem korek w drodze powrotnej. Usiadła, by odpocząć choć przez chwilę.

Pokaż zdjęcie Grażyna już otwierała laptop.

Jakie zdjęcie?

Dobre jakieś masz?

Anita pomyślała. Ostatnie były z firmowego spotkania. Siedziała w kącie z kieliszkiem, bokiem do aparatu, trochę nieobecna bo Wiesław tamtego wieczoru trzy razy dzwonił, pytając, kiedy wróci.

Może z Sylwestra…? odezwała się niepewnie.

Dawaj.

Podała. Grażyna patrzyła długo.

Idealne orzekła. Tu naprawdę jesteś sobą. Dlaczego na codzień się garbisz, a tu nie?

Bo nikt mnie wtedy nie widzi bąknęła Anita, zaskoczona tym, co właśnie wypowiedziała.

Grażyna spojrzała jeszcze raz, nalała kieliszek wina.

Tworzyły profil długo. A raczej Grażyna pisała, Anita protestowała przy każdym punkcie.

Cel znajomości Grażyna wbijała tekst Anita, wpisz rozmowy.

Nie chcę z nikim rozmawiać.

To nieważne. Wpisuj.

Coś o sobie Anita załamała ręce Co mam napisać? Księgowa, umiem gotować rosół, mam męża teoretyka od kobiety po pięćdziesiątce?

Napisz: Aktywna, ciekawa świata, miłośniczka literatury i podróży.

Przecież nigdzie nie jeżdżę.

A chcesz?

Anita zamyśliła się.

Chciałabym.

Więc szczerze.

Wybrały zdjęcie z Sylwestra. Anita w bordowej sukience, włosy upięte, w oczach coś żywego. Wiesław tej sukienki nawet nie widział kiedy wróciła, już spał.

Gotowe zamknęła Grażyna laptop. Profil jest.

I co teraz?

Teraz czekamy.

Na co?

Zobaczysz.

Anita dolała sobie wina. Spojrzała za okno. Był wieczór, latarnia, goły kasztanowiec i zwykły spokój osiedla. Wiesław w pokoju sączył telewizję głośność dokładnie na czterdzieści dwa. Znajomy bełkot.

Cóż, profil to tylko profil. I tak nic się nie stanie, pomyślała Anita.

Dopiła wino, poszła myć naczynia.

Następnego ranka o profilu nie pamiętała w ogóle.

Pojechała do biura, całe przedpołudnie spędziła nad raportem kwartalnym, zjadła w stołówce niedobrą zupę i po trzeciej złapała się na tym, że patrzy przez okno i liczy gołębie na gzymsie.

Telefon leżał w torebce.

O piątej wyciągnęła go wreszcie. Sprawdzić, czy czegoś nie pisał Wiesław. Od niego nic. Ale był znak czerwone kółko z liczbą.

Liczba mówiła: 11.

Jedenaście wiadomości. Jednego dnia.

Anita patrzyła na telefon. Telefon na nią. Schowała go, po kilku minutach wyjęła z powrotem.

Jedenaście.

Na pewno spamerzy, pomyślała.

Otworzyła. Spamerów nie było. Było jedenastu mężczyzn ze zdjęciami, imionami i konkretnymi słowami. Jedni krótko: Ciekawy profil. Inni dłużej, refleksyjnie. Jeden, Marek, lat pięćdziesiąt cztery, napisał trzy solidne akapity o książkach, o tym, że dawno nie widział takiego spojrzenia na zdjęciu, o miłości do podróży.

Anita przeczytała to dwa razy.

Ja też napisałam o podróżach, przypomniała sobie i lekko spłonęła wstydem. Ale tylko odrobinę.

Wieczorem zadzwoniła do Grażyny.

Jedenaście! rzuciła zamiast cześć.

Już? A nie mówiłam! Grażyna aż pisnęła.

Jeden o książkach pisze.

Odpisuj.

Nie będę.

Anita…

Co Anita? Mam pięćdziesiąt dwa lata i jestem mężatką.

Odpisuj.

Anita nie odpisała. Myła talerze, rozmyślała o Marku z jego trzema akapitami.

Aleś ty głupia, mówiła do siebie.

Następnego ranka znów otworzyła aplikację. Liczba w czerwonym kółku to już nie było jedenaście.

Dwadzieścia osiem.

Usiadła na skraju łóżka. Wiesław jeszcze spał.

Dwadzieścia osiem osób napisało do niej przez noc.

Przeglądała powoli, niemal z namaszczeniem. Andrzej, czterdzieści osiem lat, inżynier, na zdjęciu z kotem. Michał, pięćdziesiąt sześć, poważny, w krawacie, pisze: Jest Pani piękną kobietą. Tomek Anita aż się zatrzymała czterdzieści jeden lat, zdjęcie w górach, napisał po prostu: Dzień dobry. Opowie Pani coś o sobie?

Czterdzieści jeden był od niej o jedenaście lat młodszy.

Zamknęła aplikację. Otworzyła znów.

Pod wieczór liczba przekroczyła pięćdziesiąt.

Pięćdziesiąt trzy wiadomości. A właściwie pięćdziesiąt cztery, kiedy jeszcze liczyła.

Siedziała w kuchni, piła herbatę, przewijała kolejne profile z miną człowieka, który wybrał się po chleb, a znalazł skarb. Oto Włodek, pięćdziesiątka na karku, przedsiębiorca, wysłał wiersz nie swój, ale i tak miło. Oto Nikodem po prostu: Spodobałaś mi się, chciałbym Cię lepiej poznać. Oto ten Tomek z gór odezwał się znowu, bo nie odpisała, tym razem bardzo kulturalnie: Może jest Pani zajęta? Nic nie szkodzi.

Anita wpatrywała się w tekst długo.

Wiesław coś tam mamrotał do telewizora. Telewizor gadał z nim całkiem nieźle.

Komu ty jesteś potrzebna, przypomniała sobie.

Pięćdziesiąt cztery osoby w dwa dni. Różni w jej wieku, młodsi. Jeden napisał wierszem. Drugi czekał na odpowiedź i odezwał się jeszcze raz bez naporu, bez pretensji.

Teoria Wiesława Stanisława Głowackiego zaczęła pękać. Powoli, jak stary parkiet pod stopami, ale jednak.

Anita dopiła herbatę, odstawiła kubek do zlewu. Po raz pierwszy od dawna spojrzała na swoje odbicie w zaciemnionym kuchennym oknie nie przelotnie, nie od niechcenia, lecz naprawdę, uważnie.

W szybie odbijała się kobieta w wieku pięćdziesięciu dwóch lat. Wyprostowana. O pięknych oczach. Do której w dwa dni napisało pięćdziesiąt cztery nieznajomych mężczyzn.

No proszę szepnęła Anita do swojego odbicia.

Zdawało się, że odbicie przytaknęło.

Telefon leżał na szafce przy łóżku.

Wiesław wyciągnął się po okulary, leżały obok, akurat wtedy ekran zabłysnął: nowe powiadomienie. Wiesław podniósł telefon automatycznie, bez specjalnych oczekiwań. Spojrzał. Zmarszczył brwi.

Zerknął jeszcze raz.

Na ekranie: Tomek: Dzień dobry! Myślę o Pani

Wiesław Stanisław usiadł na łóżku. Powoli. Jak ktoś, komu właśnie powiedzieli coś ważnego, a on nie wie cieszyć się, czy bać.

Anita! zawołał.

Anita właśnie parzyła kawę w kuchni. Słyszała, lecz się nie spieszyła.

Anita!

Już idę!

Weszła z kubkiem w dłoni, spokojna. Wiesław trzymał telefon jak coś żywego, co nie wiadomo, czy wypuścić, czy nie.

Co to ma znaczyć? zapytał.

Anita zerknęła na ekran. Na męża. Upijając łyk kawy, powiedziała:

Powiadomienie.

Widzę, że powiadomienie. Kto to Tomek?

Z portalu randkowego.

Pauza. Wspaniała pauza.

Z jakiego portalu?! Wiesław wstał. Założyłaś konto?!

Tak.

Po co?!

Anita odłożyła kubek na stolik, spojrzała mu prosto w oczy, bez złości, raczej z lekkim zdziwieniem, jak patrzy się na rozwiązanie zagadki, kiedy już zna się odpowiedź.

Sprawdzałam twoją teorię wyjaśniła.

Jaką teorię?

O kobietach po pięćdziesiątce. Pamiętasz? Komu ty potrzebna.

Wiesław otworzył usta, zamknął. Znów spojrzał w telefon przyszły trzy kolejne powiadomienia.

I ile jest tych nie dokończył.

Pięćdziesiąt cztery podała Anita. W dwa dni.

Pięćdziesiąt cztery powtórzył cicho, jakby tasował w myślach tę liczbę. Nie pasowała.

Niektórzy są nawet młodsi ode mnie dodała Anita, wzięła kubek i wróciła do kuchni.

Wiesław Stanisław Głowacki został w pokoju z telefonem w dłoni. Za oknem zwykły poranek latarnia już zgasła, kasztanowiec stał goły, wróble ćwierkały na gzymsie. Wszystko jak zawsze. Tylko teoria nagle przestała działać.

Na dobre.