– Cześć, Ludka! Przyjmij gościa – powiedziała siostra i wturlała walizkę do przedpokoju nogą

Jolka, cześć! Przyjmij gościa powiedziała siostra i wturlała walizkę do przedpokoju nogą.

W sobotę, koło południa, kiedy Ludmiła nie zaprząta sobie głowy żadnymi poważnymi sprawami, ktoś dzwoni do drzwi.

Dwa razy. Potem jeszcze trzy. Na końcu długo, nie puszczając dzwonka.

Aleksy, nie odrywając wzroku od telewizora, rzuca zamyślonym tonem:

Ktoś wyjątkowo uparty.

Za drzwiami stoi Nina, młodsza siostra. Z dwoma ogromnymi walizkami, torbą przewieszoną przez ramię i miną kogoś, kto właśnie podjął istotną decyzję i jest z niej wybitnie zadowolony.

Jolka, cześć! Zgłaszam się na gościa mówi i pierwszą walizkę z wprawą wsuwa nogą do przedpokoju. Fachowo. Jakby ćwiczyła cały życie.

Ludmiła cofa się odruchowo. Czterdzieści lat siostrzanych relacji to nie przelewki. Ciało wie, głowa jeszcze nie.

Na jak długo? pyta, patrząc na drugą walizkę.

Nina zdejmuje kurtkę, wiesza na haczyku dokładnie na tym, na którym wisi płaszcz Ludmiły i rozgląda się po mieszkaniu z miną majstra przy odbiorze budynku.

Już na stałe, Jola. Przeprowadzam się. Mieszkanie macie duże, trzy pokoje, was dwójka. Jeden pokój ewidentnie wolny. No to postanowiłam.

Ludmiła przez chwilę patrzy na siostrę. Postanowiła, myśli.

Aleksy w salonie dyskretnie podkręca głośność telewizora.

Nino, serio? pyta Ludmiła.

Ależ oczywiście Nina już wędruje korytarzem i zagląda do pokoi. O, ten będzie idealny. Jasny i na podwórko, więc cicho.

To pokój gościnny. Ten, w którym stoi stara wersalka, maszyna do szycia i trzy pudła, których Ludmiła jakoś nie miała serca posegregować.

Nino Ludmiła dogania ją w drzwiach. Przecież nawet nie rozmawiałyśmy o tym.

A o czym tu gadać? Siostra podnosi brwi. Rodzina to rodzina, Jolu. Mama zawsze powtarzała: wszystko wspólne. Tobie mówiła tak samo, co nie?

Ludmiła myśli sobie, że na mamę w tej chwili lepiej nie zrzucać.

Z drugiej strony ściany telewizor męczy pogodę na tydzień. Wygląda na to, że Alekemu bardzo na tej prognozie zależy.

Nina tymczasem zdążyła już rozłożyć walizkę.

Urządza się na dobre. Skrupulatnie. Z miną właścicielki, której oddano należne miejsce.

Najpierw przesunęła łóżko, bo nie podobało jej się, że zagłówek jest przy oknie przeciągi, Jolu, nie mogę, szyja mnie boli. Potem przerzuciła maszynę do szycia w kąt. Po co ona tu? Szyjesz? Nie? No właśnie. Ludmiła patrzy, jak maszyna jedzie, i nie odzywa się.

Wieczorem na korytarzu pojawiły się Niny kapcie ogromne, puchate, z pomponami, takie jak na targu, gdzie zawsze za gorąco. Przy nich eleganckie pantofle Ludmiły wyglądały jak bibliotekarka przy cyrkowym niedźwiedziu.

Podczas kolacji Aleksy je bez słowa, patrząc w talerz z miną badacza.

Barszcz bardzo dobry stwierdza.

Barszcz jak barszcz odpowiada Nina i rzeczowo pyta: Alek, macie może wentylator? U mnie w pokoju duszno.

Aleksy podnosi wzrok. Spogląda na Ninę, potem na Ludmiłę.

Poszukam mówi.

W myślach Ludmiła wzdycha tak głęboko, że aż gdzieś w piętach czuje szarpnięcie.

Trzeciego dnia Nina zabrała się za lodówkę.

Tu zaczęło być najciekawiej bo nie tylko ją otwarła i spojrzała, ale przeanalizowała. Jak naukowiec nowy organizm.

Jolciu, kefir ci się przeterminował.

Wiem, nie zdążyłam wyrzucić.

Czemu kupujesz od razu trzy kostki masła? Przecież to tylko miejsce zajmuje.

Nino, to moja lodówka.

No i co z tego? Przecież nie jestem obca.

To był jej popisowy tekst. Uniwersalny wytrych: Przecież nie jestem obca. Ludmiła słyszy to pięć razy dziennie i łapie się na tym, że za każdym razem chce odpowiedzieć szczerze. Nino, akurat w tej sprawie Jesteś. Ale jednak nic nie odpowiada.

Tymczasem Nina rozgościła się na dobre.

Przestudiowała, kiedy Aleksy chodzi na warsztaty z rzeźby w drewnie, a kiedy wraca. Znała godzinę, o której Ludmiła siada do serialu wtedy właśnie przychodziła z herbatą i ochotą do rozmowy. O życiu. O sąsiadach, których już nie ma. O pogodzie. O tym, jak młodzież się rozprzęgła. O polityce tu Nina była szczególnie niezmordowana.

Ludmiła kiwa głową, jednym okiem zerka na ekran, gdzie bohaterka jej serialu zmaga się z trudną sytuacją, i myśli, że jej własny dramat wcale nie wygląda tak swojsko.

Rano Nina wstaje najwcześniej.

Dawniej Ludmiła myślała, że siostra to nocny marek. Okazało się: skowronek z programem. O szóstej rano w kuchni brzęczą talerze, syczy patelnia, a głos Niny rozchodzi się radośnie jak pobudka harcerska:

Alek, jajecznicę chcesz? Jolu, z pomidorem czy bez? Ser znalazłam w lodówce, trochę już twardy, zetrę, szkoda wyrzucić!

Aleksy przychodzi do kuchni jak ktoś, kogo niepotrzebnie obudzono i nie umie wyjaśnić czemu to źle. Siada. Je. Uprzejmie mówi dziękuję.

A Ludmiła stoi w drzwiach kuchni w szlafroku i patrzy na to wszystko.

Karmi mojego męża śniadaniem. W moim mieszkaniu.

To chyba to poranek, gdy w Ludmile coś cicho pęka.

Nalewa sobie kawy, siada przy oknie i dzwoni do córki.

Oksana, masz chwilę?

Mam, mamo. Co się stało?

Przyjedź. Muszę pogadać.

Oksana wpada w niedzielę, na obiad. Przynosi tort. Stawia na stole, ściska matkę i szepce:

No, opowiadaj.

Ludmiła opowiada. O wszystkim. O walizkach. O puchatych kapciach z pomponami. O maszynie do szycia w kącie. O serze, co starty, szkoda wyrzucić. O porannych jajecznicach.

Oksana słucha uważnie, tylko co chwilę jej brwi sięgają grzywki.

Mamo. A płaci chociaż za jedzenie? Za prąd, czynsz?

Mówi, że będzie.

Mówi czy płaci?

Ludmiła milczy chwilę.

Mówi.

Oksana patrzy w stronę korytarza, gdzie za zamkniętymi drzwiami jest pokój gościnny.

W tym momencie Nina wychodzi z pokoju. Widzi Oksanę, autentycznie się cieszy, szeroko, jak umieją tylko ci, którzy nie mają nic do ukrycia.

Oksanka! Super, że przyjechałaś! Jolu, gdzie masz cukier? W cukierniczce się skończył.

W szafce odpowiada Ludmiła.

Mogę wziąć?

Bierz.

Nina bierze, wsypuje do kawy, miesza, próbuje. Zadowolona kiwa sama do siebie.

Oksana patrzy na nią tym szczególnym spokojem ludzi, którzy już dawno podjęli decyzję.

Ciociu Nino mówi. A kiedy sprzedaliście mieszkanie?

Chwila ciszy. Krótka, ale wymowna.

Skąd wiesz? Nina odstawia filiżankę.

Ciotka Halina powiedziała. Przypadkiem. Dzwoniła i wspomniała.

Nina zerka na Ludmiłę. Ludmiła patrzy w okno.

No i co z tego, że sprzedałam Nina mówi z lekką pretensją i uporem kogoś, kto został przyłapany, ale dalej czuje się w porządku. Pieniądze mam. Obserwuję rynek. Teraz nie opłaca się kupować. Pomieszkam trochę, jeszcze dozbieram i się zdecyduję.

Trochę, czyli ile? dopytuje Oksana.

No, rok, dwa. Zobaczymy.

Ludmiła odwraca się od okna.

Nino mówi spokojnie. Dostałaś pieniądze za mieszkanie i przeprowadziłaś się do mnie, żeby ich nie wydawać. Dobrze rozumiem?

Jolu, nie przesadzaj.

Dobrze rozumiem?

Przecież jesteśmy rodziną rzuca Nina. To ostatni wytrych. Najbezpieczniejszy.

Ale na Ludmiłę tym razem nie działa.

Oksana z rodziną wprowadza się do tego pokoju. Ich zaprosiłam. Przyjadą w przyszłą sobotę.

Nina patrzy na Oksanę. Oksana pije herbatę, wzrok wbity w filiżankę, jakby wiedziała więcej niż mówi.

Kiedy ty to ustaliłaś zaczyna Nina.

Ustaliłam mówi Ludmiła.

Prawdę mówiąc, to nieprawda. Oksana ma własne mieszkanie i nie zamierza się przeprowadzać. Ale Ludmiła patrzy na siostrę z takim spokojem, jakiego tamta się chyba nie spodziewała.

Nina milczy jeszcze chwilę. Potem poprawia szlafrok.

Rozumiem rzuca krótko, zwięźle.

I wraca do pokoju.

Nina pakuje się dwa dni.

Bez pośpiechu. Tak samo systematycznie, jak się urządzała. Najpierw szeleszczą torebki, potem dzwonią wieszaki, na końcu znowu przesuwa meble najwyraźniej przywraca łóżko na swoje miejsce. Ludmiła nie wchodzi. Aleksy też nie.

W środowy poranek Nina wychodzi do kuchni z obiema walizkami. Stawia przy drzwiach.

Jadę do Tamary mówi. Od dawna zapraszała.

W porządku odpowiada Ludmiła.

Zadzwoń czasem.

Zadzwonię.

Nina łapie za walizkę.

Jolu rzuca, nie odwracając się w progu. Zmieniłaś się.

Ludmiła myśli krótką chwilę.

Może odpowiada. Pewnie tak.

Drzwi się zamykają.

Ludmiła chwilę stoi w korytarzu. Patrzy na haczyk, z którego znikła kurtka Niny. Na podłogę, gdzie nie ma już puszystych kapci z pomponami. Nagle zrobiło się przestronniej.

Wchodzi do pokoju gościnnego. Otwiera okno.

Potem przesuwa maszynę do szycia z powrotem do okna, tam gdzie zawsze była.

Wieczorem dzwoni Oksana:

I co, wyprowadziła się?

Tak, wyprowadziła.

Jak się czujesz?

Ludmiła się zastanawia.

Dobrze odpowiada. Bardzo dobrze.

Za oknem robi się szaro, Aleksy hałasuje w kuchni naczyniami. To miły, bardzo domowy dźwięk.