Drzwi

Drzwi

Piotr Nowak patrzył zdezorientowanym wzrokiem na drzwi. Co on tu robi? Zamyślił się, a nogi same zaprowadziły go pod próg starego mieszkania, gdzie z żoną spędził prawie dwadzieścia pięć lat. Teraz stał i z lekkim zdziwieniem przyglądał się drzwiom, które pojawiły się tuż przed jego nosem. Zwykłe drzwi, jakich pełno w każdym polskim bloku obite skajem, przeszyte ozdobnymi ćwiekami w kształcie rombów. Tylko jeden z ćwieków był srebrzysty i Piotr doskonale pamiętał, że jakieś piętnaście lat temu, kiedy oryginał z kompletu gdzieś przepadł, a kawałek skóry zbrzydł okropnym wybrzuszeniem, on sam własnoręcznie to naprawił. Teraz wśród złocistych sióstr jedna srebrna gwiazdeczka błyszczała nie na miejscu. Piotr stał, patrzył na ten połyskujący punkt i zupełnie się nie spieszył, by odejść…

* * *

Wszystko zmieniło się w życiu Piotra Nowaka rok temu, kiedy sam już był do tego gotowy. Praca go przytłaczała, spokojna i przewidywalna, a atmosfera w domu przypominała ciepłe, lepko bagienko, w którym powoli się pogrążał, gdzie brakowało mu barw, emocji, całego życia. Czuł, jakby się dusił.

Rozglądał się wokół za jakimkolwiek patykiem, do którego mógłby się przyczepić i wyciągnąć się na powierzchnię, tam, gdzie świat jest kolorowy, pełen śmiechu, ludzi i gwaru, gdzie czułby, że naprawdę żyje i znaczy coś dla siebie samego. Tą gałęzią stała się dla niego jego sekretarka Marysia.

Młoda, śliczna, weszła w życie Piotra Nowaka niczym fala z głośną muzyką, drogimi perfumami i smakiem szampana na ustach. Piotr się zakochał. Myślał o dawnych czasach, o swojej obecnej żonie, ich nieśmiałych relacjach, które nagle na tle wybuchowych emocji jaka dawała mu Marysia, wydawały się całkiem wyblakłe jak półzapomniany sen…

Żona, jakby przeczuła sercem, że nadchodzą ciężkie zmiany i że do ich życia wkracza ktoś trzeci, stała się cicha i zamyślona. Często patrzyła w oczy Piotra Nowaka, jakby szukając odpowiedzi na najważniejsze dla każdej kobiety pytanie, ale nie znajdując jej…

Romans toczył się gwałtownie i szybko, Piotr czuł się młody, potrzebny, kochany Z radością zanurkował w nowy związek, oddając Marysi cały swój czas i każdą złotówkę, jaką miał. Ale i wtedy nie potrafił jeszcze odejść z domu przyzwyczajenie ciągnęło go do znajomego, miękkiego łóżka, nocą, po ostrygach z restauracji, szukał w lodówce ulubionych kotletów schabowych żony.

Ile to by potrwało nie wiadomo. Marysia jednak miała dość życia na boku, więc pewnego dnia przyszła do ich mieszkania, pogadać z żoną i zabrać Piotra ze sobą. W domu była żona i syn-student. Oboje wysłuchali pewnej siebie przemowy Marysi, a gdy żona chwiejnie chwyciła się za serce z blistrem validolu w ręku, syn szybko wrzucił rzeczy ojca do dużej walizki i bez słowa postawił oboje kochanków za drzwiami…

* * *

Tak zaczęło się nowe życie Piotra Nowaka. Złapał go wir spotkania, restauracje, pokazy, galerie, sklepy wszystko mignęło przed nim jednym barwnym korowodem. Trudno powiedzieć, w którym momencie zaczął mieć dość tego szaleństwa. Jeszcze trudniej przyznać się przed samym sobą, że te ich dzikie tempo po prostu go przerosło.

Postanowił więc zrobić sobie przerwę. W dosłownym znaczeniu: zaszył się w domu w wygodnym fotelu i rozejrzał dookoła, próbując zrozumieć, kim właściwie jest w tym nowym świecie. Początkowo był trochę zaskoczony, a z czasem coraz mocniej go to irytowało. Marysia, choć piękna jak rajski ptak, totalnie nie nadawała się do zwyczajnego życia. O prowadzeniu domu czy gotowaniu nie miała bladego pojęcia.

Gorzej, że nawet nie było z nią o czym porozmawiać. Była na swój sposób rozczulająco i beznadziejnie głupiutka. Jej cały świat składał się z szeleszczących banknotów, kolorowych torebek i wirtualnych adoratorów. Na początku Piotr próbował jej wtłoczyć trochę mądrości i wiedzy do tej ładnej główki, ale szybko zrozumiał, że każdy wysiłek kończy się dla niej wręcz torturą myślową. W końcu odpuścił.

Wieczorami więc pił cierpliwie paskudną herbatę z torebki, którą Marysia ledwo zalewała wodą, i rozmyślał o żonie Ona to dopiero potrafiła zaparzyć dobrą herbatę ziołową, aromatyczną, aż czuło się zapach i smak. Albo jej barszcz czerwony Albo kotlety mielone co tu dużo mówić, była idealną panią domu. Myślał o ich wspólnych wieczorach, gdy wtuleni w siebie, godzinami przekomarzali się o nową książkę Tokarczuk albo najnowszy film Smarzowskiego

Raz nawet Piotr próbował wrócić. Nie na zawsze, tylko tak nie wiadomo po co. Sam nie wiedział, czemu powlókł się wieczorem pod drzwi starego mieszkania. Nie otworzyli mu, a on, stojąc na zimnej klatce, słyszał cichy, kobiecy płacz zza drzwi. Wyszedł wtedy na podwórko, długo siedział wpatrując się w okna kiedyś swojego domu, aż zgasły światła…

Czas płynął, a przepaść pokoleniowa między nimi z Marysią tylko się pogłębiała. Coraz bardziej irytowała go jej naiwność, ona coraz bardziej była wkurzona jego ospałością i opieszałością. Przestali razem gdziekolwiek wychodzić, wieczory spędzali osobno I nagle, sam nie wiedząc jak, Piotr znalazł się znów pod drzwiami starego mieszkania.

* * *

Stał i patrzył na ten srebrny, krzywo przybity ćwiek, i nie miał pojęcia, co robić dalej. Odwrócić się i odejść? Ale dokąd, do kogo? Przecież był już obojętny tej młodej kobiecie, na którą kiedyś zamienił rodzinę. Zostać? Ale czy ktoś go tu przyjmie, wybaczy, nie wyprosi?

Krzywa główka ćwieka nie dawała mu spokoju. Piotr wyciągnął rękę i dotknął jej końcem palca. Drzwi nieoczekiwanie lekko się uchyliły. Uderzył go znajomy zapach domu. Zamknął oczy, wziął głęboki wdech, a gdy znów spojrzał przed siebie, w progu kuchni stała żona. Wokół jej oczu zebrały się drobne zmarszczki uśmiechała się. „Jestem w domu!” pomyślał Piotr, zrobił krok do przodu i cichutko zamknął za sobą drzwi.