Drzwi

Drzwi

Piotr Malinowski spojrzał nieco zagubionym wzrokiem na drzwi. Co on tu w ogóle robi? Ech, człowiek się zamyśli, a nogi same prowadzą pod próg starego mieszkania, w którym z żoną przeżył blisko ćwierć wieku. A teraz stał zadziwiony, gapiąc się na te drzwi, które wyrosły tuż przed jego nosem. Niby drzwi jak drzwi, w tej klatce wszystkie takie same i żadnego szału.

Obite skajem, ozdobione rombami z metalowych pinezek, z których tylko jedna była srebrna. Piotr dokładnie pamiętał, jak piętnaście lat temu, gdy oryginalna znikła w niewyjaśnionych okolicznościach, a skaj żałośnie odstawał, własnoręcznie przywrócił drzwiom godny wygląd. I tak wśród złocistych sióstr połyskiwała sobie srebrna gwiazdeczka zupełnie nie z tego kompletu. Stał więc i patrzył na ten nierówny blask, wcale się nie spiesząc z odejściem

***

Zamieszanie w życiu Piotra rozpoczęło się rok temu i akurat wtedy, gdy, jak sądził, był już gotowy na wszelkie zmiany. Praca go przytłaczała, wprawdzie spokojna, ale tak nudna, jak nieudany pasjans. Domowe klimaty? Ciepłe, duszne, tak przewidywalne, że można było dostać szału jak kąpiel w letniej zupie jarzynowej bez przyprawy. Brakowało mu tej iskierki, życia, które podnosi ciśnienie i stawia włosy dęba.

Chwytał się każdego ratunkowego patyka, by wydostać się na brzeg, gdzie kolorowe impresje i rozmowy z ludźmi, imprezy, gdzie rytuałem jest głęboki wdech i okrzyk żyję!. I ten patyczek miał imię: Jagódka, jego sekretarka.

Młoda, atrakcyjna, importowana jak dobry ser z Holandii, wjechała do jego świata z zapachem francuskich perfum, muzyką klubową i resztkami prosecco na ustach. Piotr stracił głowę. Wspomnienie o dawnym zauroczeniu swoją żoną wydawało się przy tamtym uczuciu jakieś blade, niemal jak wyblakła reklama proszku ZOMO.

Żona, jakby wyczuła nosem i czułym kobiecym sercem, że coś się kroi, że ktoś trzeci wkradł się do rodzinnej zupy, zapadła w stan ciszy jakby czekała na wyrok. Zdarzało się, że zaglądała Piotrowi głęboko w oczy, jakby próbowała znaleźć odpowiedź na odwieczne pytanie: czy on mnie jeszcze kocha?

Romans kwitł szybciej niż rzeżucha na mokrej gazecie. Piotr poczuł się młody, ważny, kochany Rzucił się w to uczucie po uszy, odpuszczając sobie wszystko poza tym nowym światem. Ale i tak wciąż wracała stara, polska przyzwyczajenie: po krewetkach u Nowaka i tak w nocy szukał w lodówce żoninych kotletów mielonych.

Ile to mogło trwać a kto to wie?. Jagódka w końcu miała dość bycia tą drugą, więc pewnego dnia wpadła z wizytą do ich mieszkania, by pogadać na poważnie z żoną i ogłosić, że Piotr przeprowadza się do niej. W domu była żona i syn, student. Wysłuchali przemowy w milczeniu, a kiedy matka łapała powietrze, trzymając się za serce z opakowaniem Validolu, syn błyskawicznie spakował ojca do wielkiej walizki i wyrzucił oboje za drzwi

***

I ruszyło Piotrowi nowe życie! Porywający nurt wydarzeń restauracje, wystawy, butiki, znajomi równie interesujący. Szedł, aż zaczęło mu się kręcić w głowie. Nikt nie wie, kiedy zaczął mieć tą dziwną minę pt. już nie nadążam, jeszcze mniej wie, kiedy sam się przed sobą przyznał, że ten zawrotny rytm po prostu go męczy.

Postanowił więc Piotr zrobić przerwę. Siadł w wygodnym fotelu, rozejrzał się po mieszkaniu Jagódki i spróbował ogarnąć, gdzie się w ogóle znalazł. To, co zobaczył, najpierw go trochę rozbawiło, z czasem coraz bardziej irytowało. Jagódka, cudowny kolorowy ptak z tropików, w ogóle nie ogarniała realnego życia. O gotowaniu, prowadzeniu domu nie miała pojęcia najmniejszego.

Ale to byłby drobiazg z Jagódką nie dało się rozmawiać. Była uroczo i niestety bezpowrotnie głupiutka. Całe jej życie to były szeleszczące złotówki, kolorowe pudełka i internetowi adoratorzy. Z początku Piotr próbował przemycić do tej ślicznej główki trochę ogólnej wiedzy, ale szybko ogarnął, że to zadanie równie wykonalne, co zmiana biegu Wisły. Odpuścił.

Wieczorami nie próbował już nawet ratować sytuacji, popijał niechlujnie zaparzony, gorzki jak zawieszenie w ZUS-ie lipton z torebki i wspominał byłą żonę. Tylko ona umiała zrobić ten piekielnie aromatyczny, polski napar, którego smak Piotr czuł nawet po zamknięciu oczu. I jej zupy I te niezapomniane kotlety schabowe! A co dopiero rozmowy o Polańskim, wspólne długie wieczory, gdy sprzeczali się o książki czy filmy ot, życie jak z polskiego filmu.

Raz nawet Piotr próbował wrócić do domu. Nie nie na stałe sam nie wiedział po co. Może by popatrzyć na swoje stare ściany. Ale mu nie otworzyli, a przez drzwi dolatywał cichy kobiecy płacz. Odszedł więc, usiadł na ławce pod blokiem i wpatrywał się w okna, które kiedyś były jego światem. Patrzył, póki nie zgasło ostatnie światło.

Czas płynął, a przepaść pokoleniowa rosła jak Tatry na mapie. Piotr czuł coraz większą irytację na widok swojej głupiutkiej Jagódki, Jagódka coraz bardziej miała dość wieczorów spędzanych z panem, który o szóstej pije rumianek i zasypia. Odpuścili wspólne wyjścia, osobno jedli kolację I tak pewnego dnia Piotr, sam nie wie jak, znów znalazł się pod drzwiami swojego dawnego mieszkania.

***

Stał, przyglądał się tej srebrnej, lekko krzywo przybitej pinezce i nie wiedział, co dalej. Odejdzie? Ale gdzie, do kogo? Wiedział, że już jest dla młodej damy równie potrzebny, co zeszłoroczny śnieg. Zostać? Ale czy tu w ogóle ktoś go przyjmie? Przebaczy? Nie wyrzuci za drzwi?

A jednak to krzywe, srebrne kółeczko nie dawało mu spokoju. Wyciągnął rękę, dotknął go czubkiem palca. Drzwi nagle ustąpiły, otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Uderzył go zapach domu, znajomy, swojski, jak rosół z lubczykiem. Zamknął oczy i wciągnął powietrze, ile się dało. Gdy sobie pozwolił otworzyć oczy w kuchennym progu stała żona, z oczami pełnymi drobnych zmarszczek od uśmiechu.

Jestem w domu! pomyślał, zrobił krok naprzód i zamknął za sobą drzwi.