Po rozwodzie ojciec wywołuje bunt córki

Ja i moja córka żyjemy z alimentów, które płaci jej biologiczny ojciec. To wyłącznie zasługa mojego byłego męża, że nawet gdybym bardzo chciała iść do pracy, to i tak nigdzie nie jestem w stanie znaleźć zatrudnienia. Facet naprawdę stara się, żeby nikt mnie nie przyjął, a jak już mnie gdzieś zatrudnią, to po krótkim czasie dostaję wypowiedzenie i nawet nie muszę pytać dlaczego sama wszystko wiem.

Cała ta komedia zaczęła się, kiedy wnosiłam sprawę o rozwód. Po prostu nie byłam już w stanie znosić tego człowieka, miałam go serdecznie dość. Marzyłam tylko o tym, żeby odejść bez awantur, bez scen, po cichu i z klasą. Ale gdzie tam, on się uparł, że do rozwodu nie dopuści.

W końcu rozwód się udał, a ja z córką pojechałam do rodziców. Mama zaczęła doglądać wnuczki, a ja z zapałem szukałam pracy. Samo szukanie nie szło mi najlepiej doświadczenia zero, ostatnio robiłam za kasjerkę w sklepie, a tu nagle świat wymaga CV na miarę ministra. Dodatkowo, mój były mąż, jako kierownik całej sieci sklepów, zadbał, żebym nie dostała angażu nigdzie w okolicy.

Wyglądało to tak, że gdzie się nie zgłosiłam, tam akurat kogoś już mieli, a jeśli już jakimś cudem mnie przyjęli, to po miesiącu czy dwóch ni stąd, ni zowąd byłam na bruku.

Były z uśmiechem udawał Greka że niby on nie ma z tym nic wspólnego. Jego tłumaczenia, że to przez moje braki w edukacji i rzekomą niekompetencję przyprawiały mnie o śmiech przez łzy. Alimenty, które płaci, graniczą z żenadą, choć zarabia jak król. Ja i mama, z jej emeryturą i moimi alimentami, ledwo ciułamy na rachunki, chleb i coś do picia dla dziecka.

Za każdym razem, gdy były wpada z wizytą do córki, zaczyna swoje cyrki. Tłumaczy jej, że to wszystko przez jej niedouczoną mamusię, która zostawiła tatusia i teraz musi mieszkać w biedzie, bez zabawek, bez życia i bez normalnego jedzenia, a tatusiowi przecież bardzo jej żal.

Na zakończenie wciska córce całą kupę pieniędzy ot tak, na zabawki i co tam tylko zapragnie, po czym odjeżdża jak jakiś bohater. Z początku nie zwracałam na to większej uwagi, ale mała jest jeszcze dzieckiem nie bardzo rozumie, dlaczego tata ma pieniądze, a mama ich nie ma. Ostatnio zaczęła mówić wprost, że chce mieszkać z tatą: Tata jest super i wszystko kupuje, a ty jesteś złośliwa i zgryźliwa, wolę mieszkać z tatą!.

Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam, chyba za chwilę całkiem zwariuję. Mama robi co może, wspiera mnie i powtarza, że jeszcze będzie dobrze ale jakoś mam wrażenie, że były rozgrywa mnie na każdym kroku i zna moje wszystkie słabe strony. Nie mam pojęcia, jak mam dalej żyć!