Odwożąc kochankę, Buczyński czule się z nią pożegnał i ruszył prosto do domu

Po odstawieniu kochanki pod jej blok, Buczyński z czułością się z nią pożegnał i ruszył w stronę własnego domu. Chwilę zatrzymał się pod klatką schodową, w myślach rozważając, co powie żonie. Wszedł po schodach i otworzył drzwi.

Cześć rzucił Buczyński. Weroniko, jesteś w domu?

W domu odpowiedziała flegmatycznie żona. Cześć. Co, mam zacząć smażyć schabowe?

Buczyński postanowił działać prosto z mostu konkretnie, zdecydowanie, po męsku! Trzeba zakończyć to podwójne życie, póki jeszcze pamięta smak pocałunków kochanki, zanim znów nie wciągnie go codzienna rutyna.

Weroniko odchrząknął Buczyński. Przyszedłem ci powiedzieć że musimy się rozstać.

Weronika przyjęła wiadomość z całkowitym spokojem. Wyprowadzić Weronikę z równowagi było prawie niemożliwe. Dawniej Buczyński dla żartu nazywał ją Weronika Lodowata.

To znaczy co? zapytała z progu kuchni. Nie smażyć schabowych?

Jak uważasz odparł Buczyński. Chcesz, to smaż, nie chcesz nie smaż. A ja odchodzę do innej kobiety.

Na taki tekst większość żon rzuciłaby się na męża z patelnią albo zrobiła awanturę. Ale Weronika nie należała do tej większości.

O, ależ amant mruknęła. A moje botki odebrałeś z naprawy?

Nie zmieszał się Buczyński. Jeśli to dla ciebie takie ważne, mogę natychmiast po nie pojechać!

O, Jezus Maria westchnęła Weronika. Typowy Buczyński. Poślij głupka po buty to ci stare przyniesie.

Buczyński poczuł się dotknięty. Cała ta rozmowa o rozstaniu szła nie tak, jak sobie wyobrażał. Brakowało dramatyzmu, emocji, wyrzutów! Ale czego innego się spodziewać po kobiecie zwanej Weronika Lodowata?

Weroniko, mam wrażenie, że w ogóle mnie nie słuchasz! powiedział. Oficjalnie oświadczam, odchodzę do innej kobiety, zostawiam cię, a ty ciągle o jakichś butach!

I bardzo dobrze odpowiedziała Weronika. Ja nie mogę nigdzie wyjść, bo moje buty w naprawie. Ty masz wolną drogę, więc możesz iść, dokąd chcesz.

Przeżyli razem wiele lat, lecz Buczyński nadal nie potrafił odgadnąć, kiedy Weronika żartuje, a kiedy mówi poważnie. Kiedyś właśnie jej spokój, brak konfliktów i małomówność go ujęły. Do tego była zaradna i miała zgrabną sylwetkę.

Weronika była niezawodna, wierna i opanowana jak dziesięciotonowa kotwica okrętowa. Ale teraz Buczyński kochał inną. Płomiennie, nieprzyzwoicie i słodko! Postanowił postawić kropkę nad i i zacząć nowe życie.

No więc, Weroniko powiedział z nutą powagi, smutku i żalu. Jestem ci za wszystko wdzięczny, ale odchodzę, bo kocham inną. Już cię nie kocham.

No patrzcie, pan łaskawca się znalazł! zaśmiała się Weronika. Nie kocha mnie, wielka mi tragedia! Moja mama kochała sąsiada, tata domino i wódkę. I co? A popatrz, jaka fajna Weronika im wyszła!

Buczyński wiedział, że z Weroniką nie ma sensu się spierać. Każde jej słowo ważyło tonę. Cały zapał mu przeminął, ochota na kłótnię zniknęła.

Weronisiu, jesteś naprawdę super mruknął kwaśno Buczyński. Ale kocham inną. Płonąco, wręcz grzesznie. I do niej odchodzę, rozumiesz?

Inną? zapytała. Chodzi o Natalię Pokrzywę?

Buczyński aż się cofnął. Rok temu faktycznie miał romans z Pokrzywą, ale nie sądził, że Weronika zna imię!

Skąd ją znasz?… zaczął, ale zamilkł. Zresztą nieważne. Nie chodzi o Pokrzywę, Weroniko.

Weronika ziewnęła.

No to może o Sylwię Burbolską? Do niej się wybierasz?

Buczyński poczuł mroźny dreszcz na plecach. Z Burbolską też miał przeszłość, ale myślał, że Weronika nic o tym nie wie. Ale ona była jak mur, nigdy nie wydobędziesz z niej więcej, niż sama zechce.

Pudło odparł. Ani Burbolska, ani Pokrzywa. To zupełnie inna kobieta, wspaniała, moje marzenie. Nie mogę bez niej żyć i idę do niej. I nie odciągaj mnie!

No, czyli pewnie Majka powiedziała spokojnie Weronika. Ach ty, Buczyński sekret jak z epoki PRL-u. Twoje marzenie to Maja Walentynowna Gęsiak. Trzydzieści pięć lat, jedno dziecko, dwa zabiegi Zgadłam?

Buczyński złapał się za głowę. Strzał w dziesiątkę! Właśnie z Mają Gęsiak miał romans.

Ale jak się dowiedziałaś? wybełkotał. Szpiegowałaś mnie?

Buczyński, kochany, to przecież proste stwierdziła Weronika. Jestem ginekolożką od dwudziestu lat. Pół Wrocławia miałam na fotelu, podczas gdy ty tylko niewielki procent. Wystarczy jedno spojrzenie i wiem, gdzie byłeś, misiaczku!

Buczyński spróbował odnaleźć resztki godności.

Załóżmy, że zgadłaś! rzucił. Niech będzie, że to Gęsiak. To jednak nic nie zmienia, odchodzę do niej!

Oj, Buczyński, ty dureń! odpowiedziała Weronika. Mógłbyś chociaż mnie zapytać o opinię! Swoją drogą, nic szczególnego w tej całej Gęsiak nie zauważyłam, wszystko jak u każdej. Mówię to jako lekarka. A widziałeś kartę zdrowia swojej wyśnionej kobiety?

N-nie przyznał cicho Buczyński.

No właśnie! Najpierw marsz pod prysznic, a jutro zadzwonię do Szymona, żeby przyjął cię w przychodni bez kolejki odparła Weronika. Potem pogadamy. Wstyd na całego: mąż ginekolożki nie umie znaleźć sobie zdrowej kobiety!

I co ja mam teraz zrobić? spytał żałośnie Buczyński.

Idę smażyć schabowe powiedziała sucho Weronika. Ty się wykąp i rób, co chcesz. Jak chcesz mieć kobietę bez chorób, daj znać polecę parę kandydatekW kuchni już słychać było trzaskanie patelni i szczęk talerzy. Weronika nuciła coś pod nosem, jakby to był zwyczajny poniedziałek. Buczyński stał chwilę niepewnie na korytarzu, przyglądając się znajomym ścianom, zdjęciu ślubnemu, które nagle wydało mu się dziwnie odległe.

Potem wszedł powoli do łazienki, zostawiając drzwi półuchylone. Strumień gorącej wody spłukiwał resztki emocji, słowa Weroniki krążyły mu po głowie: Mógłbyś mnie zapytać o opinię. Kochał inną, a jednak właśnie żony słuchał teraz najbardziej jej ironii i jej troski w jednym zdaniu.

Gdy wyszedł, w mieszkaniu pachniało schabowym i cebulą. Weronika, w fartuchu z kurczakiem, stała przy stole, nakładając dwie porcje. Usiadł naprzeciw niej. Przez chwilę żadne z nich się nie odezwało.

Potem Weronika niespodziewanie podniosła wzrok i uśmiechnęła się kącikiem ust:

Zjesz, zanim odejdziesz?

Buczyński spojrzał na talerz, potem na nią. Zacisnął dłonie na widelcu, niezręcznie się uśmiechnął i przez chwilę poczuł, jakby wszystko wróciło do punktu wyjścia. Może właśnie tak wygląda koniec wielkiej rewolucji: kawałek schabowego, dojrzałość i cisza, w której jednak słychać rytm wspólnego życia.

Podniósł widelec.

Zjem, Weroniko. I dziękuję za wszystko.

A kiedy pierwszy kęs zniknął z talerza, Buczyński niespodziewanie pomyślał, że smak schabowego jest może jedyną rzeczą w jego życiu, której zawsze mógł być pewien.

A reszta? Kto wie.