Wysadzając kochankę z samochodu, Buczyński czule się z nią pożegnał i pojechał do domu

Wysadziwszy kochankę z samochodu, Buczyński pożegnał się z nią czule i ruszył w stronę domu. Przed klatką na chwilę się zatrzymał, rozmyślając nad tym, co powie żonie. Wszedł po schodach i otworzył drzwi.

Cześć rzucił Buczyński. Weroniko, jesteś w domu?

Jestem odpowiedziała flegmatycznie żona. Cześć. No co, mam iść smażyć schabowe?

Buczyński obiecał sobie: koniec z unikaniem, teraz będzie działać odważnie, stanowczo, jak na mężczyznę przystało! Czas zakończyć tę podwójną grę, póki usta jeszcze nie ostygły od pocałunków kochanki i nie pogrążył się znowu w ospałym, rutynowym życiu.

Weroniko chrząknął. Chciałem ci powiedzieć, że musimy się rozstać.

Weronika przyjęła tę wiadomość z wyjątkowym spokojem. Buczyńskiemu nigdy nie udało się wyprowadzić jej z równowagi. Niegdyś nawet żartował z niej, nazywając ją Weronika Lodowata.

To znaczy jak? zapytała, stając w progu kuchni. Nie smażyć schabowych?

Jak chcesz powiedział Buczyński. Smaż, nie smaż. Ja odchodzę do innej kobiety.

Większość żon rzuciłaby się w takiej chwili z patelnią, albo urządziła burzliwą awanturę. Weronika do nich jednak nie należała.

Wielkie mi rzeczy odparła. Przyniosłeś w końcu moje kozaki z naprawy?

Eee nie speszył się Buczyński. Jeśli to takie ważne, mogę zaraz jechać po nie do szewca!

Eh mruknęła Weronika. Taki już jesteś, Buczyński. Poślesz głupka po buty, a on stare przyniesie.

Poczuł się dotknięty. Wydawało mu się, że takie rozstanie powinno wyglądać inaczej miały być emocje, dramatyczne wybuchy, pretensje! Ale czego oczekiwać od Weroniki Lodowatej?

Mam wrażenie, że mnie nie słuchasz! powiedział z irytacją. Oficjalnie oświadczam, że odchodzę do innej. Zostawiam cię, a ty o butach!

No pewno rzuciła Weronika. W przeciwieństwie do mnie możesz odejść, gdzie chcesz. Twoje buty są całe, to możesz jeździć.

Przeżyli razem wiele lat, a on ciągle nie wiedział, kiedy żona ironizuje, a kiedy mówi serio. Zakochał się w niej kiedyś właśnie za jej spokój, bezkonfliktowość i powściągliwość. No i była gospodarna, zgrabna, krągła to też się liczyło.

Weronika była niezawodna, wierna i zimna jak kotwica ze stali. Teraz jednak Buczyński kochał inną. Kochał namiętnie, nawet trochę grzesznie. Musiał więc postawić kropkę nad i i rzucić się w nowe życie.

I tak, Weroniko powiedział, nadając głosowi ton podniosłości i żalu. Jestem ci wdzięczny za wszystko, ale odchodzę, bo kocham inną kobietę. Już cię nie kocham.

O rany, co za nowość parsknęła Weronika. Nie kocha mnie, a taki pajac Moja matka na przykład kochała sąsiada, tata wolał wódkę i szachy. I co? Popatrz, jaka ja wyszłam fajna.

Wiedział, że z Weroniką trudno się spierać. Każde jej słowo ważyło tonę. Zapał do kłótni ulotnił się jak kamfora.

Weroniko, jesteś naprawdę wspaniała westchnął. Ale kocham inną. Kocham ją ogniście, grzesznie i słodko. I zamierzam odejść, rozumiesz?

Tę inną to kto? zapytała. Jagoda Kowalska?

Buczyński aż się cofnął. Rok temu rzeczywiście miał z Kowalską romans, ale nie sądził, że Weronika ją zna!

Skąd? zaczął, lecz urwał. Mniejsza z tym. To nie o Kowalską chodzi.

Weronika ziewnęła.

To może Joanna Kubicka? Do niej lecisz?

Zimny pot popłynął mu po plecach. Kubicka też była kiedyś jego kochanką, choć to dawno minęło. A jeśli Weronika wie to czemu milczy? Ach, ona zawsze taka była, ani słowa nie zdradzi.

Nie zgadłaś odparł. Ani Kubicka, ani Kowalska. To zupełnie inna kobieta, prawdziwa kobieta moich marzeń. Nie mogę bez niej żyć i zamierzam do niej pójść. I nie odwiedziesz mnie!

Więc pewnie chodzi o Majkę rzuciła żona. Eee, Buczyński jesteś jak zepsuta marchewka. Wielka tajemnica! Szczyt twoich marzeń: Maja Walentynowicz. Trzydzieści pięć lat, jedno dziecko, dwa zabiegi… Zgadza się?

Buczyński złapał się za głowę. Trafiła w dziesiątkę! Rzeczywiście miał romans z Mają Walentynowicz.

Ale jak? Skąd wiesz? Szpiegowałaś mnie?

To proste, Buczyński powiedziała Weronika. Mój drogi, jestem ginekolożką z dwudziestoletnim doświadczeniem. Znam tu wszystkie kobiety, a ty tylko kilka. Wystarczy mi rzut oka i już wiem, gdzie pan był!

Buczyński zebrał się w sobie.

Załóżmy, że zgadłaś! powiedział wyniośle. Nawet jeśli to Walentynowicz, to niczego to nie zmienia. Odchodzę do niej.

Głuptasie, Buczyński odparła Weronika. Chociaż byś mnie o zdanie zapytał! Zresztą, nie zauważyłam nic wyjątkowego u Walentynowicz, wszystko takie jak u innych, mówię ci to jako lekarz. Widziałeś w ogóle jej kartę zdrowia?

N-nie przyznał cicho.

No właśnie! Po pierwsze, od razu marsz pod prysznic. Po drugie, jutro zadzwonię do Staszka, niech cię przyjmie w przychodni bez kolejki powiedziała Weronika. A potem pogadamy. Co za wstyd! Mąż ginekolożki i nie potrafi znaleźć sobie zdrowej kobiety!

I co ja mam zrobić? żalił się Buczyński.

Ja smażę schabowe powiedziała Weronika. Ty idź się umyj i rób, co chcesz. Jak chcesz znaleźć kobietę marzeń, bez żadnych przypadłości zgłoś się, kogoś ci polecęZatrzasnął za sobą drzwi łazienki, patrząc na wykrzywione w krzywym lustrze odbicie twarzy. Czego ja właściwie chcę? mruknął do siebie, odkręcając wodę. Strugi zmywały z niego resztki cudzych perfum, gorączkę śmiałych decyzji i poczucie porażki.

Poczuł ulgę. Nikt się nie darł, nie rozdzierał koszul i nie rzucał talerzami. Weronika zarządziła nowy rozdział tak samo spokojnie, jak zawsze. On chciał dramatu, dostał zdrowy dystans i parę schabowych na pocieszenie.

Po kąpieli wyszedł do kuchni w szlafroku. Weronika odwróciła się przez ramię.

Zjesz, zanim pójdziesz czy już się pakujesz? spytała zwyczajnym tonem.

Patrzył, jak żona układa mięso na talerzu. Zapach smażonego masła gryzie się w powietrzu z nutą starego przywiązania.

Zjem westchnął cicho.

Usiadł przy stole, bo przecież nie ma lepszej chwili na nowy początek niż ten pierwszy kęs znajomego obiadu.

Zza ściany dobiegało stukanie sąsiada, światła miasta już gasły powoli. Po cichu pomyślał, że może jedno tylko naprawdę od teraz się zmieni i niekoniecznie będzie to adres.

Weronika, podając mu ogórka, szepnęła cicho:

Ja też czasem mam tajemnice, Buczyński. Ale po schabowych wszystko smakuje lepiej. Życzę ci smacznego i dobrych wyborów.

Pokiwał głową, przełknął pierwszy kęs. I właśnie wtedy zrozumiał, że czasem życie nie domaga się wielkiego finału. Czasem wystarczy cichy wieczór, zapach obiadu i dziwne uczucie, że oto wszystko naprawdę może się jeszcze zacząć od nowa.