Wysadzając kochankę z samochodu, Buczyński czule się z nią pożegnał i ruszył do domu

Gdy podwiózł kochankę i delikatnie się z nią pożegnał, Buchniewicz rusza autem w stronę domu. Przed wejściem przez moment zbiera myśli, próbując przewidzieć, co powie żonie. Wdrapuje się po schodach, otwiera drzwi kluczem.

Cześć mówi Buchniewicz. Weroniko, jesteś w domu?

Jestem odpowiada spokojnie żona. Cześć. Co, mam już kłaść schabowe na patelnię?

Buchniewicz postanawia: czas działać prosto, stanowczo, po męsku! Zakończyć to podwójne życie, zanim pocałunki kochanki jeszcze tętnią mu na ustach i zanim znów złapie go codzienna rutyna.

Weronika odchrząkuje Buchniewicz. Przyszedłem ci powiedzieć że powinniśmy się rozstać.

Weronika przyjmuje to nad wyraz spokojnie. Zresztą, wyprowadzić Weronikę z równowagi to nie lada wyczyn. Kiedyś nawet Buchniewicz nazwał ją żartobliwie „Weroniką Lodowatą”.

To co mam robić? pyta Weronika, wychylając się z kuchni. Nie smażyć schabowych?

Jak chcesz odpowiada Buchniewicz. Jeśli masz ochotę, usmaż, jeśli nie też dobrze. Odchodzę do innej kobiety.

Normalnie większość żon rzuciłaby się na męża ze ścierką albo zrobiła awanturę. Ale Weronika do tego grona nie należy.

No i co, takiś ważny? mówi. Przyniosłeś chociaż moje kozaki z naprawy?

Nie Buchniewicz nagle robi się speszony. Jeśli to takie ważne, już zaraz pojadę i je odbiorę!

Ech marszczy czoło Weronika. Z ciebie to taki gamoń, że jak cię po sandały poślesz, to jeszcze buty do ślubu przyniesiesz.

Buchniewiczowi robi się przykro. Całe to rozstanie nie idzie tak, jak sobie wyobraził żadnych emocji, dramatów, ani jednego oskarżenia o zdradę. Ale czego się spodziewał po swojej „Weronice Lodowatej”?

Weronika, mam wrażenie, że mnie nie słyszysz! mówi. Oficjalnie oznajmiam: odchodzę do innej kobiety, zostawiam cię, a ty tylko o jakichś butach?!

No tak odpowiada Weronika. W przeciwieństwie do moich twoje buty nie są w naprawie. Czemużby więc nie iść, gdzie chcesz?

Przeżyli razem długie lata, ale Buchniewicz do dziś nie wie, czy żona żartuje, czy mówi poważnie. Przyciągnęła go właśnie jej spokój, bezkonfliktowy charakter i oszczędność w słowach. No i prowadzenie domu oraz krągłe, zgrabne kształty.

Weronika była niezawodna, lojalna i chłodna jak żelazny kotwica okrętowa. Ale teraz Buchniewicz kochał inną. Kochał namiętnie, grzesznie, na zabój! Czas więc położyć kropkę nad i i zacząć nowy rozdział.

Weroniko zaczyna z nutą wzniosłości, żalu i smutku w głosie. Jestem ci wdzięczny za wszystko, ale odchodzę, bo kocham inną. Już cię nie kocham.

No proszę, nie kocha mnie, pantoflarz jeden! mówi Weronika. Moja mama, na przykład, kochała sąsiada. A tata kochał wódkę i skata. I co z tego? Zobacz, jaką cudną córkę wychowali.

Buchniewicz wie, że z Weroniką nie da się dyskutować. Każde jej słowo ciężkie jak odważnik. Cały jego zapał nagle znika, awantury nie chce mu się już wszczynać.

Weronika, naprawdę jesteś wspaniała mówi ponuro. Ale kocham inną. Tak, mocno, grzesznie i nieodwołalnie. I zamierzam się do niej przenieść, rozumiesz?

O kogo chodzi? pyta żona. O tę Natalkę Krawczyńską?

Buchniewicz cofa się niepewnie. Rok temu rzeczywiście miał kiepski romans z Krawczyńską, ale że Weronika ją znała?

Skąd ty ją zaczyna, lecz urywa. Właściwie nieważne. Nie, nie chodzi o Krawczyńską.

Weronika ziewa:

To może Sylwię Borowiecką? Do niej się wybierasz?

Buchniewiczowi robi się zimno w plecy. Z Borowiecką też coś kiedyś było, ale to już przeszłość. Skąd Weronika o tym wie? No tak, ona z niczego nie robi afery.

Nietrafione mówi. Ani Borowiecka, ani Krawczyńska. To zupełnie inna, cudowna kobieta, o jakiej zawsze marzyłem. Bez niej nie mogę żyć i do niej idę. Nawet nie próbuj mnie przekonywać.

Pewnie chodzi o Majkę odpowiada Weronika. Buchniewicz, ty to masz rozum! Jeden wielki sekret poliszynela. Szczyt twoich marzeń Maja Walentynowicz, trzydzieści pięć lat, jedno dziecko, dwa zabiegi Zgadłam?

Buchniewicz łapie się za głowę. W samo sedno! Rzeczywiście z Majką Walentynowicz miał romans.

Ale jak? jąka się. Skąd wiesz? Śledziłaś mnie?

To proste, Buchniewicz mówi spokojnie Weronika. Kochany, jestem ginekologiem z dwudziestoletnim stażem. Przewinęły się przeze mnie wszystkie kobiety w tym mieście, a ty znasz tylko ich niewielką część. Wystarczy zajrzeć gdzie trzeba i od razu wiadomo, kto z kim co miał wystarczy się rozejrzeć, a ciebie z kilometra widać!

Buchniewicz zbiera się w sobie.

No dobrze, zgadłaś! mówi z dumą. Niech będzie, że Walentynowicz. Ale to niczego nie zmienia, odchodzę do niej.

Oj, naiwnyś, Buchniewicz mówi Weronika. Nawet nie zapytałeś mnie o opinię! W sumie u Walentynowicz nic nadzwyczajnego nie widać, zwykła baba, takie jak wszystkie inne. Historię choroby twojego ideału widziałeś?

N-nie przyznaje cicho Buchniewicz.

No właśnie! Najpierw wskakuj pod prysznic. Jutro zadzwonię do Staszka, żeby bez kolejki przyjął cię w poradni mówi Weronika. Potem pogadamy. Toż to wstyd, żeby mąż ginekolożki nie potrafił znaleźć sobie zdrowej kobiety!

I co ja mam zrobić? pyta Buchniewicz żałośnie.

Idę smażyć schabowe mówi Weronika. A ty się myj, rób co chcesz. Jak naprawdę chcesz sobie znaleźć jakiś ideał bez zdrowotnych niespodzianek, to przyjdź do mnie, polecę coś lepszego…