Zdarza się i u nas…

Tak czasem bywa…

Na pojawienie się Jurka rodzice czekali z ogromnym napięciem. Ciąża była bardzo ciężka i Jurek urodził się za wcześnie. Leżał w inkubatorze. Wiele jego organów nie było jeszcze w pełni rozwiniętych. Oddychał za pomocą respiratora. Przeszedł dwie operacje. Miał odwarstwioną siatkówkę.

Dwa razy pozwalano się z nim pożegnać. Ale Jurek przeżył.

Dość szybko jednak okazało się, że prawie nie widzi i niemal nie słyszy. Rozwój fizyczny z czasem ruszył z miejsca Jurek usiadł, chwycił zabawkę, potem zaczął chodzić przy meblach. Ale rozwój intelektualny kompletnie stał w miejscu.

Rodzice początkowo trzymali się razem i wierzyli, że będzie lepiej. Potem tata jakoś tak po cichu zniknął z ich życia, a mama została na polu bitwy sama.

Znalazła jakąś specjalną dotację w wieku trzech i pół lat Jurek dostał implanty słuchowe. Teoretycznie słyszał już wszystko, ale poprawy dalej nie było. Wizyty u terapeutów, logopedów, psychologów i wszelakich psychopedagogów. Mama, czyli Julia, przychodziła do mnie nieraz z Jurkiem.

Zawsze próbowałyśmy czegoś nowego. Proponowałam: może jeszcze to, może tamto… Próbowała, co tylko mogła. Efektów nie było. Przez większość czasu Jurek siedział w kojcu i obracał coś w rękach. Uderzał tym o podłogę. Gryzł dłoń albo coś innego. Czasem wył na jednej nucie, czasem z modulacją. Julia twierdziła, że Jurek ją poznaje, że woła ją takim swoim szczególnym gaworzeniem i uwielbia, gdy drapie mu plecy albo nóżki.

W końcu pewien starszy psychiatra powiedział jej prosto: tu już jakie diagnozy, to roślina chodząca. Albo oddajecie go do ośrodka, albo zostajesz i opiekujesz się nim tak, jak już umiesz. Osobiście nie widzę sensu liczyć na duży postęp czy rezygnować ze swojego życia, tkwiąc przy jego łóżku. To był pierwszy i jedyny raz, kiedy ktoś powiedział jej wprost co myśli. Julia oddała Jurka do specjalnego przedszkola i wróciła do pracy.

Po jakimś czasie kupiła motocykl zawsze o tym marzyła. Wyjeżdżała z innymi motocyklistami na ulice, a potem poza miasto. Kiedy ryk silnika przebijał się przez myśli, zapominała chociaż na chwilę o wszystkim. Alimenty od ojca Jurka wydawała w całości na opiekunki do syna w weekendy bo Jurek był w sumie łatwy w pielęgnacji, jeśli przywyknąć do jego zawodzenia. Potem pewien motocyklista, Paweł, powiedział Julii: wiesz co, strasznie mi się podobasz, masz w sobie coś tragicznie fascynującego.

Chodź, pokażę ci coś rzuciła Julia.

Paweł ucieszył się, myślał, że idzie do niej do łóżka. Pokazała mu Jurka. Akurat miał lepszy dzień wył po swojemu i gaworzył, jakby czuł niepokój przez obecność obcej osoby, albo rozpoznał mamę.

Jasny gwint! wykrzyknął Paweł.

To czego się spodziewałeś? odpowiedziała Julia.

Po pewnym czasie zaczęli razem nie tylko jeździć, ale i żyć. Umówili się wyraźnie Paweł nie zbliża się do Jurka, a Julia tego nie wymaga. Po jakimś czasie Paweł rzucił: to co, może spróbujemy z dzieckiem? Julia odburknęła: a jak znowu się nam taki trafi, co wtedy? Paweł ucichł na prawie rok, ale znów wrócił do tematu. W końcu urodził się Jaś. Na szczęście zdrowiutki. Paweł zapytał, czy nie oddadzą teraz Jurka do ośrodka, skoro mają zdrowego syna? Julia spojrzała na niego surowo: szybciej ciebie bym oddała. Paweł szybko się wycofał: No nic, tylko pytam.

Jaś znalazł Jurka, gdy miał około dziewięciu miesięcy i zaczął raczkować. Od razu był bardzo ciekawy. Paweł się bał: nie pozwalaj maluchowi do niego podchodzić, nie wiadomo, co się stanie. Ale Paweł ciągle w pracy albo na motorze, a Julia wpuszczała Jasia do Jurka. I kiedy Jaś był blisko, Jurek nie wył. Ba, mama miała wrażenie, że wtedy jakby wyczekuje, nasłuchuje. Jaś przynosił mu zabawki, pokazywał jak się bawić, brał ręce Jurka i uczył go składać paluszki.

Raz Paweł zachorował i został na weekend w domu. Zobaczył, jak Jaś, jeszcze chwiejnie chodząc, coś cicho mruczy i próbuje przekonać Jurka, by za nim szedł, a Jurek, do tego dnia zamknięty tylko w swoim kącie pokoju, podążał za bratem jak cień. Paweł zrobił awanturę i zażądał: Nie pozwalaj mojemu synowi zbliżać się do twojego 'dziwoląga’! Albo zawsze przy nich bądź!. Julia bez słowa wskazała mu drzwi.

Paweł się przestraszył. Pogodzili się. Julia przyszła do mnie:

On jest drewniany, ale nie umiem go nie kochać wyszeptała. To chore, prawda?

To zupełnie naturalne odpowiedziałam. Kocha się dziecko niezależnie od

Właściwie, to mówiłam o Pawle uściśliła Julia. Ale czy Jurek nie będzie niebezpieczny dla Jasia? Co myślisz?

Powiedziałam, że według wszystkich danych to Jaś rządzi w tej parze, ale opiekę oczywiście trzeba mieć na oku. Na tym stanęło.

W wieku półtora roku Jaś nauczył Jurka układać wieże z klocków według rozmiaru. Sam mówił pełnymi zdaniami, śpiewał proste piosenki i pokazywał zabawy typu „Sroczka kaszkę warzyła”. On chyba jest jakimś małym geniuszem? zapytała mnie Julia. Paweł się dopytuje, bo pęka z dumy dzieci ich znajomych w tym wieku ledwo mówią „mama” i „tata”.

Myślę, że to przez Jurka zasugerowałam. Niewiele dzieci w wieku półtora roku ma okazję być lokomotywą rozwoju swojego brata.

No właśnie! ucieszyła się Julia. Powiem mu, że to przez kłodę z oczami.

Ależ rodzinka, pomyślałam sobie roślina chodząca, kłoda z oczami, kobieta na motorze i mały geniusz. Gdy Jaś nauczył się korzystać z nocnika, potrzebował około pół roku, żeby nauczyć tego samego Jurka. Uczyć Jurka jeść, pić z kubka i ubierać się tę robotę Julia zleciła już Jasiowi.

Gdy Jaś miał trzy i pół roku, postawił sprawę jasno: A co właściwie Jurkowi jest?

Przede wszystkim nic nie widzi.

Widzi zaprotestował Jaś. Tylko słabo. Takie rzeczy widzi, a takie już nie. I zależy, jakie światło. Najlepiej widzi pod lampą w łazience tam więcej dostrzega.

Okulista wezbrał zaskoczeniem, gdy do wyjaśnienia, jak Jurek widzi, przyprowadzono trzyletnie dziecko, ale wysłuchał wszystkiego, zlecił badania i potem przepisał leczenie i skomplikowane okulary.

W przedszkolu Jaś się totalnie nie odnalazł. Jemu to w sumie do szkoły trzeba! Taki mądry! warknęła wychowawczyni. Wszystko wie najlepiej, nie da się z nim wytrzymać.

Zdecydowanie byłam przeciw wczesnemu puszczaniu Jasia do szkoły: lepiej, żeby chodził na zajęcia i dalej pomagał Jurkowi. Ku mojemu zaskoczeniu Paweł się zgodził i powiedział Julii: i tak lepiej, żeby została z nimi do szkoły, co on tam w tym głupim przedszkolu będzie robił? I w ogóle zauważyłaś, że Jurek od prawie roku nie wyje?

Po kolejnym pół roku Jurek powiedział: mama, tata, Jaś, daj, pić i miau-miau. Do szkoły chłopcy poszli razem. Jaś bardzo przeżywał: jak on sobie tam beze mnie poradzi? A ci specjaliści w tej specjalnej szkole, naprawdę są dobrzy? Czy go zrozumieją? Nawet teraz, w piątej klasie, Jaś najpierw odrabia lekcje z Jurkiem, a dopiero potem swoje.

Jurek mówi prostymi zdaniami. Umie czytać i obsługiwać komputer. Uwielbia gotować i sprzątać (Jaś lub mama nim kierują), lubi siedzieć na ławce na podwórku i patrzeć, słuchać, wąchać. Zna wszystkich sąsiadów i zawsze wita się serdecznie. Uwielbia lepić z plasteliny, składać i rozkładać klocki.

Ale najbardziej kocha momenty, gdy całą rodziną jadą motocyklami poza miasto on z mamą, a Jaś z tatą, i wszyscy razem drą się na całe gardło, śmiejąc się do wiatru…