Jak żyć, gdy żona w domu zamieniła się w prawdziwego „prosiaczka”

Z żoną jesteśmy razem od dwunastu lat chyba nie najgorsza historia rodzinna, prawda? Na początku wszystko układało się świetnie: ja pracowałem, a żona dbała o dom, dała mi dwójkę wspaniałych dzieci córkę i syna.

Ostatnio awansowałem w pracy i nasze dochody rodzinne znacząco wzrosły. Wydawać by się mogło, że to dobry czas, żeby po prostu cieszyć się życiem. Niestety, kłopoty pojawiły się z zupełnie nieoczekiwanej strony. Moja żona nagle zaczęła spędzać całe dnie przy telewizorze, wciągając się w seriale od polskich kryminałów, przez brazylijskie telenowele, po koreańskie dramy, o których do niedawna nie miałem pojęcia.

Początkowo nie miałem z tym problemu, każdy ma prawo do odpoczynku na swój sposób. Jednak z czasem te seriale całkowicie ją pochłonęły. Żona niemal zupełnie przestała ogarniać domowe obowiązki i gotować. Gdy zwracałem jej na to uwagę, proponowała zamawianie gotowego jedzenia jeśli tylko można sobie na to pozwolić. Okej, wszystko fajnie, ale czy dzieci mają jeść zamawiane obiady każdego dnia?

Do tego jeszcze sama przytyła, bo wolny czas spędza głównie leżąc przed ekranem i podjadając. Próbowałem ją zachęcić, żebyśmy razem zapisali się na siłownię czy basen, ale za każdym razem słyszałem: Jestem zmęczona. Pytam, od czego? Pewnego razu postanowiłem ją zawstydzić zatrudniłem panią do sprzątania, która ogarnęła cały dom. Żona uznała wtedy, że w ogóle nie musi już nic robić nawet dla dzieci nie zawsze znajdzie chwilę, bo przecież tyle się dzieje w serialach.

Czuję się całkowicie bezradny. Kobieta, którą kochałem pełna energii, ciekawa świata zamieniła się w kogoś, kto żyje wyłącznie losami telewizyjnych bohaterów. Coraz częściej sam muszę wracać z pracy, ładować pralkę, pomagać dzieciom w lekcjach. Teściowa w pełni staje po stronie żony choć ongiś uważała, że nie zasługuję na jej córkę więc na jej pomoc nie mam co liczyć. Nawet zaczynam myśleć o rozwodzie. Najbardziej żal mi dzieci to one cierpią tutaj najbardziej. Czasem mam wrażenie, że zupełnie nie wiem, co robić i czy jest jeszcze jakieś wyjście z tej sytuacji.

Dziś zapisując te myśli, uświadamiam sobie, że rozmowa to za mało by utrzymać rodzinę trzeba współpracy, bliskości i wzajemnego szacunku. Bez tego trudno o szczęście nawet w pozornie idealnej rodzinie.