„Nie popychaj mnie w plecy! Dzieci na chodniku i zirytowani przechodnie”

Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, bo rozbawiło mnie to i trochę zirytowało jednocześnie. Siedzę ostatnio na grupach dla mam i widzę, że kobiety zasypują się nawzajem pytaniami: Co powinno być w apteczce na podróż samolotem?, Czy pozwolą wejść z wózkiem do kabiny? i tak co chwilę. A obok nich inni pasażerowie z nerwami na wierzchu przygotowują się na lot, bo dzieci w samolocie to zawsze dla kogoś temat zapalny. Kiedy to się stało, że zaczęliśmy naciskać na linie lotnicze, żeby wprowadziły oddzielne sekcje dla rodzin z dziećmi?

No, życzę miłego lotu!

Poważnie, kiedy tak bardzo zaczęło być modne, żeby dziecko nie było żadnym ograniczeniem? Pracujesz, masz życie towarzyskie, chodzisz na koncerty, zwiedzasz świat, wszędzie ciągniesz dzieciaka bez względu na wiek. Nasze mamy nie miały takich wariactw w głowie! Pomyśl, wyobrażasz sobie młodą mamę z niemowlakiem w restauracji w PRL-u, w latach 60.? Albo trochę później? To była rzecz nie do pomyślenia, zresztą też się w sumie nie dziwię.

Nawet jeśli ktoś chce to ignorować, podróż na drugi koniec Polski z maluchem jest wymagająca dla obu stron. Trzeba się wysilić, żeby wszystkim było wygodnie. A wielu rodzicom już się nie chce jak wakacje, to totalny luz i dzieci mają sobie radzić same. A potem problem.

Bo każdy lubi mieć komfort, nie? Przecież nie zapłaciłeś 1200 zł za bilet, żeby przez dwie godziny znosić hałas i chaos. Ludzie narzekają nawet, gdy siedzenia są zbyt blisko siebie, a co dopiero, jak Ci za plecami pięciolatek testuje wytrzymałość fotela. Nigdy nie widziałam uśmiechu w takich sytuacjach, nikt wtedy dziecka nie koźli.

Strefa ciszy powinna być!

Kiedyś chciałam być uprzejma. W pociągu koło mnie usiadła kobieta z maluszkiem, nawet roku nie miał. Już wiedziałam, że nie będzie lekko. Okazało się potem, że ma jeszcze dwójkę dzieci jeden siedział przed nami, drugi za nami, rzeczy wszędzie, rozmowy na trzy głosy, podają sobie smoczki, napoje, mamine rzeczy. Brakowało mi tylko, żeby zaproponowali mi adopcję. Żadnych proszę, może nawet kilka razy prawie mnie zalali wrzątkiem z termosu. Serio, miałam ochotę wyskoczyć przez okno.

Z kolei innym razem w PKP była mama z czteroletnią dziewczynką prawdziwa Pola, bo jakby specjalnie imię polskie dobrać. Pani stara się, żeby mała nikomu nie przeszkadzała, ale przez całe 26 godzin (!) skaczą razem po wagonie: Polu, chodź tu, Polu, a teraz to, a teraz tamto, popatrzmy za okno, a teraz rysujemy! No i przez 40 minut słuchasz szczegółowych opowieści o kredkach i pieskach. Nie wiesz, gdzie się schować.

I jak tu nie zostać przez to adwokatem stania w domu z dziećmi, dopóki nie dorosną? Jeżeli dziecko jest tak spokojne, żeby sobie cicho siedziało i malowało przez trzy godziny, to szczerze gratuluję. Ale ile jest takich dzieci?

O płaczących niemowlakach nawet nie wspomnę. Przy starcie, przy lądowaniu, co chwilę. Kiedyś był jeden na cały samolot, teraz trzech albo pięciu. Plus siostry i bracia, którzy biegają jak po placu zabaw. Serio, po takim locie wysiadasz z samolotu szybciej, niż on leciał.

I uprzedzam: nie jestem żadną childfree, mam dziecko i wiem, jak wygląda taka podróż. Ale szczerze trzeba mieć końskie zdrowie i anielską cierpliwość na wspólne urlopy. Sama zaczęłam podróżować z młodą Helenką dopiero, kiedy było z kim pogadać i można było spokojnie wytłumaczyć (czasem nawet kategorycznie): Siedź tu i niczego nie dotykaj!. No, to dopiero jest rekreacja! A nie spinning, bieganie po korytarzach i przemycanie miliona zabawek rozwijających. I człowiek się potem dziwi, skąd tyle zmęczonych twarzy w drodze na urlopAle wiesz co? Tak sobie myślę może to po prostu znak naszych czasów. Wszystko robimy głośniej, śmielej, trochę na pokaz i trochę z przekory wobec tego, jak było kiedyś. Każdy chce zobaczyć świat, mieć zdjęcie z małym pod piramidami albo w gondoli, nawet jeśli potem pół roku wspomina się tylko, jak krzywo patrzyły stewardesy i że wołowina dla dzieci była za twarda.

A dzieciaki, jak to dzieciaki: nie robią tego złośliwie. Może i my, kiedy byliśmy mali, bawiliśmy się nieco ciszej, bo świat w ogóle był trochę cichszy? Teraz już nie zamkniemy tej puszki Pandory na lotniskach, w pociągach, na stacjach wszyscy domagają się zrozumienia dla siebie i tych swoich hektarów rodzinnego szczęścia. Chociaż nie powiem: czasem marzy mi się cicha strefa z napisem Tylko dla dorosłych z kawą i słuchawkami.

Ale zaraz potem przypominam sobie, że przecież sama kiedyś byłam tą mamą, która z duszą na ramieniu ciągnie wózek pod rękę z dzieckiem, walizką i tysiącem wątpliwości. I że chyba najważniejsze, żeby każdy dorosły czy dziecko czuł się gdzieś po drodze choć odrobinę zrozumiany. A jak się trafi Pola z kredkami czy malec, który ćwiczy swoje wokalne talenty na wysokości dziesięciu tysięcy metrów może to dobry trening cierpliwości. Bo w końcu podróże kształcą. Zwłaszcza te rodzinne.

No i wiesz co? Najlepsze w tym wszystkim jest to, że na końcu każdej takiej podróży zawsze czeka coś, co sprawia, że jednak znowu pakujesz walizki. Czasem wystarczy jeden uśmiech Helenki, rysunek pięciolatki pełen kolorowych samolotów albo historia, którą możesz potem, tak jak dzisiaj, komuś opowiedzieć. I to, paradoksalnie, sprawia, że nawet najgłośniejszy lot wydaje się trochę mniej uciążliwy a wspomnienie o tym hałasie jeszcze długo wywołuje uśmiech.