Nikt w Polsce nie mógłby sobie wyobrazić, że niewielki, złowrogi tatuaż doprowadzi do rozłamu w całej rodzinie!

Dziś wieczorem długo rozmyślałam o urodzinowym prezencie, który przygotowaliśmy dla naszej córki Magdy. Zdecydowała, że na osiemnaste urodziny chce wytatuować sobie motyla na nadgarstku. Okazało się to zaskakująco kontrowersyjne w naszej rodzinie. Marzenie Magdy, które wydawało się niewinne, wywołało w domu prawdziwą burzę uczuć i niekończących się rozmów.

Najwięcej zmartwień miała babcia Helena. Dla niej tatuaże kojarzyły się ze światem marginesu, z więźniami i chuliganami, a nie z porządnymi, młodymi kobietami z dobrej rodziny. Uważała nawet, że powinniśmy zrobić wszystko, żeby Magda mogła się pozbyć tej zarazy, bo przecież to infekcja. Moje argumenty o tym, że świat się zmienił, natrafiały na mur niezrozumienia. Dla babci żadne tłumaczenia nie miały znaczenia ona zawsze będzie miała swoje zdanie.

Przyjaciele Magdy również nie pozostali obojętni. Niektórzy przestraszyli ją, że taki tatuaż może zamknąć jej drzwi do dobrej pracy lub spowodować, że nie dostanie się na wymarzone studia. Padały nawet żarty, że przez tatuaż nie znajdzie męża! Miałam ochotę ich wszystkich uciszyć, bo moim zdaniem to spora przesada.

Babcia robiła nam wyrzuty, że zgodziliśmy się na tę decyzję i nie skonsultowaliśmy się z nią przed wizytą w salonie tatuażu. Naszym zdaniem Magda ma już osiemnaście lat i powinna uczyć się samodzielnie podejmować decyzje, także te drobne, jak mały tatuaż. Byliśmy dumni z jej sukcesów w szkole, a spełnienie jej marzenia traktowaliśmy wręcz jako drobne święto.

Nie da się ukryć, że taka sytuacja mocno uwypukla różnice pokoleniowe. Dla młodego pokolenia tatuaż jest sposobem na wyrażenie siebie, dla starszego znakiem niepoważnych wyborów. Pytam sama siebie: czy powinniśmy byli bardziej stanowczo zareagować? Czy powinniśmy byli starać się ochronić Magdę przed konsekwencjami tej decyzji? Może tak, a może nie. Ostatecznie jednak uważam, że nasza córka powinna mieć prawo do własnych wyborów nawet jeśli te wybory różnią się od rodzinnych tradycji.

Patrzę na uśmiechniętą Magdę, która codziennie z dumą ogląda swojego motyla i myślę, że najważniejsze jest jej szczęście. Cóż, babcia Helena pewnie jeszcze długo zostanie przy swoim, ale być może z czasem przywyknie do nowoczesnych zwyczajów. W końcu świat się zmienia szybciej, niż byśmy tego chcieli.