Kiedy przygarnęliśmy doświadczonego owczarka niemieckiego ze schroniska, nie wiedzieliśmy, jak bardzo odmieni nasze życie.

Mężczyzna otrzymał owczarka niemieckiego o imieniu Kajtek po miesiącu intensywnego szkolenia jako treser psów. Ten służbowy pies, trzyletni i bardzo zdyscyplinowany, miał już za sobą trzech właścicieli. Na początku chcieli go wysłać na przejście graniczne, jednak potem trafił do stażysty. Z jakiegoś powodu nikt nie chciał go u siebie zwierzak był niechętny do słuchania rozkazów. Przez chwilę była myśl, by zamknąć go po prostu w przydomowej budzie i wyprowadzać tylko wtedy, gdy naprawdę zajdzie potrzeba, ale ponieważ ja i mój mąż mieliśmy wielu krewnych zajmujących się psami, postanowiliśmy zaryzykować!

Na początku, karmiąc go, wkładałam miskę do kojca przy użyciu łopaty do śniegu.

Ale, jak się okazało, Sercu Psa dane jest rozmarznąć. Kajtek zmiękł. Po roku był nie do poznania. Nasz najmłodszy syn miał wtedy półtora roku. Wyszłam na podwórko sprzątać śmieci po zimie. Córka w typowo polskim stylu była w przedszkolu, więc wzięłam ze sobą najmłodszego. I nagle obrazek jak z onirycznego snu. Syn biega po wilgotnych jeszcze grządkach, a Kajtek ciągnie się za nim. Gdy tylko chłopczyk padnie na ziemię, pies delikatnie podnosi go za kurtkę od tyłu…

Mój mąż trzyma się od alkoholu z daleka. Ale tamtego dnia szef ochrony rezygnował z pracy. Wino lało się strugami, wszyscy żegnali go godnie. Mąż po prostu został, by dotrzymać mu towarzystwa i przejął wartę.

Jest 23:00, siedzę na werandzie, dzwonię do męża nic z tego, nie odpowiada. Martwię się a może pójdzie nad Wisłę, wpadnie do wody i utopiony, rozmarzony pogrąży się w sennym zamroczeniu. Kiedy już naprawdę tracę nadzieję i mam ochotę rzucić się na poszukiwania, widzę uchyloną furtkę. Do środka wchodzi Kajtek, a na smyczy, półprzytomny, wlecze się mój mąż. Pies prowadzi go uroczystym krokiem na werandę, a kiedy mąż pada na kanapę, Kajtek siada przy mnie, patrzy wymownie i przeciąga się.

Nie sądziłam nigdy, że w oczach psa może być tyle ironii. I do dzisiaj żartuję sobie z męża, że to psa mamy dziękować, że wrócił do domu cało!