Mój brat zadzwonił do mnie z informacją, że nasi starsi rodzice pokłócili się ze sobą, ale najbardziej zszokowało mnie jego pomysł na rozwiązanie tego konfliktu.

Anna ma sześćdziesiąt lat. Ma dwoje dzieci i mieszka z mężem w dwupokojowym mieszkaniu gdzieś na warszawskim Żoliborzu. Ale to tylko pozory, bo od lat nie mieszka z nim raczej egzystuje obok. Jego charakter jest ciężki jak wosk lejący się z gasnącej świecy. Narcystyczny, wyniosły, o sercu twardym jak lód zimą na Mazurach. Wszystko w domu musi być według jego myśli, tak jakby był panem marionetek w teatrze. Dlatego Anna od lat po prostu znosi go, płynąc przez ich życia jak przez mgliste jezioro.

Mają dwoje dzieci. Ich córka, Jagna, jest już dwanaście lat mężatką. Razem z mężem, Olkiem, wzięli kredyt hipoteczny i dobrze, że idzie im całkiem sprawnie ze spłatą. Wszystkie premie i trzynastki trafiają tam, gdzie powinny.

Oboje pracują, mają głowy pełne trosk o raty, o ubrania dla dzieci i o ich przyszłość. Brat Jagny, Gustaw, żyje jakby w innym wymiarze: ma kilka kawalerek w centrum Poznania i domek na wsi pod Sieradzem. Pewnego dnia zadzwonił do Jagny, żeby przekazać jej dziwną, niemal senną wiadomość:

Mama i tata postanowili się rozwieść, na prośbę mamy. Sprzedali już mieszkanie i podzielili pieniądze. Obiecałem ojcu, że się nim zaopiekuję, a ciebie proszę, żebyś zatroszczyła się o mamę powiedział Gucio poważnym tonem, jakby mówił przez mgłę. Jak to? Gdzie ona ma mieszkać? My mamy tylko dwa pokoje, dwoje dzieci, ciasnota jak w tramwaju. Gdzie ona będzie spała? odpowiedziała zdezorientowana Jagna.

Czy to ja mam się nad tym głowić? Chcesz zostawić własną mamę bez dachu nad głową? zapytał Gustaw jakby z innego świata.

Olek na pewno nie będzie zadowolony dodała Jagna, a jej głos odbijał się echem.

To już wasza sprawa stwierdził Gucio i odłożył słuchawkę, jakby to był instrument wędrownego muzyka.

Gucio już opróżnił jedną ze swoich kawalerek dla ojca zero dylematów. Jagna podjęła decyzję jak we śnie: musi wziąć kredyt na mieszkanie dla matki. Niespodziewanie bank zaakceptował wniosek. Mieszkanie zapisano na jej nazwisko, a wkład własny pochodził z części pieniędzy po sprzedaży rodzinnego lokum. Teraz oprócz własnego kredytu, musi pracować jeszcze więcej, by spłacić raty za matkę.

Olek jednak nie potrafi tego wszystkiego przełknąć. Chodzi posępny jak listopadowy dzień i powtarza, że w tym wieku nie powinno się rozwodzić; taki ciężar spada na barki dzieci. Przecież tak nie powinno być. I wszystko wydaje się nierealne jakby śnili wspólnie sen o rodzinie z rozpadającym się domem, chowając się przed rzeczywistością w prześcieradłach i szeleszczących złotówkach. Czy słowa Olka mają sens? Czy to sprawiedliwe, że dzieci dźwigają ciężar decyzji rodziców?