Niezwykłe życie – Opowieść pełna polskich niespodzianek

Niezwykłe Życie

Na weselu naszej przyjaciółki Jadwigi bawiliśmy się przez dwa dni radośnie, syto i po polsku, z rozmachem. Pan młody był tak piękny jak młody Zbigniew Cybulski, a do tego zdumiewająco skromny, zważywszy na swoją niewiarygodną urodę. Wszyscy goście po cichu obserwowali Wacława: błękitne, jak niebo w mazowieckie lato, oczy, skandalicznie długie i gęste czarne rzęsy (do licha! Czemu mężczyznom takie skarby, natura?!), wyrazista szczęka, idealny nos i aksamitna, czysta cera z lekko oliwkowym odcieniem. I ten wzrost prawie dwa metry, szerokie ramiona jak od przysłowiowej polskiej łany. Gdybyśmy nie kochali Jadwigi, rzuciłybyśmy się sobie do gardeł za takiego cudatego egzemplarza prosto przy weselnym stole. Wacław był naprawdę niesamowity.

Jakiego ty sobie piękniaka złapałaś, Jadźka! napadłyśmy na nią. Każda z nas starała się przyjąć jak najbardziej nieszczęśliwy i samotny wyraz twarzy na wypadek, gdyby się okazało, że Wacław ma równie olśniewających kuzynów.

Dziewczyny, no co wy! Zakochałam się w Wacławie za jego prostotę. Wacław pochodzi ze wsi, wychował się z babcią, pomagał przy gospodarstwie, świetny z niego chłopak. Poznaliśmy się przypadkiem, gdy rodzice kupili działkę w jego okolicy. Jest czuły, dobry, godny zaufania. Gospodarstwo prowadził jak profesor, mama by była dumna. Prawdziwy facet, dziewczyny! Ledwie udało mi się namówić go na przeprowadzkę do miasta, niejedną noc spędziłam na przekonywaniu, haha.

Wacław okazał się sukcesem zarówno w pracy, jak i w relacjach z nową rodziną, a także w nauce. W ciągu paru lat nauczył się rozpoznawać dobre alkohole, perfumy, politykę, sztukę, podróże, indeks Giełdy Papierów Wartościowych, sport, pozbył się charakterystycznego wiejskiego mazowieckiego akcentu. Zasiadł za kierownicą eleganckiego auta, które udostępnił nowożeńcom teść, a do tego dostał porządne stanowisko u tego samego teścia. Kto sprezentował mieszkanie młodym, nie powiem zgadnijcie sami.

W drugim roku małżeństwa u Wacława objawiła się słabość do białych skarpetek. Wyłącznie w idealnie śnieżnobiałych skarpetach chodził zarówno po domu, jak i w gościach bez kapci, wciągał je nawet do gumowych kaloszy, i odważnie stawał na brudnej podłodze w przymierzalniach.

Miłości do tego białego elementu garderoby Jadwiga nie podzielała, lecz pokornie myła podłogi dwa razy dziennie i kupowała wybielacze. Tak wkrótce Wacław zyskał ksywkę Skarpetka.

O tym, że Wacław ma kochankę, Jadwiga dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. U kochanki jak się okazało termin niemal identyczny.
Skarpetka został wyrzucony z domu, zwolniony, przeklęty i opłakany w ciągu jednego dnia. Potem zaczęły się długie, lepkie dni szarej jesieni. Jadwiga leżała bez ruchu na swojej teraz przerażająco wielkiej kanapie, wpatrując się suchymi oczami w sufit:

Popłaczę później. Teraz to szkodzi dziecku.

Jadźka niczym polski Mickiewicz spoczywała w milczeniu na głupiej kanapie, a my jak zmiany wartownicze siedziałyśmy przy niej, wspierając ją rozmową lub ciszą.

Wszystkim chciało się płakać na głos, kartkować księgę losów i wyrywać zdradzieckie strony ale trzeba było milczeć i czekać.

Na wyjściu ze szpitala robiłyśmy zamieszanie, potrząsałyśmy nadmuchanymi balonami, błagałyśmy personel, by wypił z nami herbatę i wyszedł w zachód słońca, życząc wszystkim zdrowia i szczęścia. Świeżo upieczony dziadek dwoił się i troił: poprzedniego wieczoru, wzruszony i obiecując sanitariuszkom usunąć skutki, najpierw starannie wypisał kredą ogromny napis pod oknem Jadwigi: Dziękuję za wnuka!, potem próbował coś zaśpiewać, lecz został zatrzymany przez ochronę. Ochroniarz uprzejmie zgodził się zapoznać z repertuarem szczęśliwego dziadka w swoim pomieszczeniu przy kieliszku koniaku, nie naruszając zasad porządku publicznego.

W dniu wypisu dziadek był rześki, świeży i o ile pamiętam nawet błyszczał. Płakał ze szczęścia i dumy. Tak, płakał z serca, ale w rozsądnej ilości.

My też płakałyśmy, śmiały się, całowały Jadwigę, zerkały nieśmiało do niebieskiego kokonu i głośno milczały o greckim nosie ojca u berbecia Igorka. Tylko Jadźka nawet w radości nie płakała:

Później. Na mleku może się odbije?

Jadwiga milczała z nami jeszcze dwa miesiące, potem wzięła się i poszła odwiedzić Wacława. Bez zapałek i trucizny, ale z ogromnym pragnieniem by rozwalić i wykrzyczeć wszystko. Obwiniać, walić w ściany swoimi chudymi pięściami, wstydzić, upokorzyć i spróbować wyrzucić z siebie cały ból, który przypiął ją do kanapy zrzucić ten ból na zdrajcę. Na niszczyciela jej nadziei i ich świata, z malutkim synkiem, w którym Jadwiga wyobrażała siebie, dziergającą skarpetki dla swoich ukochanych wieczorami, śmiejącego się Igorka, trzymającego ich razem z Wacławem za ręce na spacerze, samego Wacława takiego bliskiego i tak potrzebnego jej i synowi, człowieka.

A jeszcze Jadwiga bardzo chciała rzucić spojrzeniem w oczy tej bezwstydnej kreaturze, śpiącej z cudzym mężem. Oczy na pewno będą bezczelne i, pewnie, bardzo ładne. W te oczy Jadwiga postanowiła splunąć. Tak, splunie. A jak trzeba to i podrapie.

Gdzie dokładnie iść, by awanturować się, dowiedziała się przypadkiem od starszych przekupnych babć przy podwórku podczas spaceru z dzieckiem. Babcie zatrzymały Jadwigę, przypomniały, że Wacław to idiota, bardzo szczegółowo opisały marszrutę do gniazdka kochanków i potencjalne sposoby zemsty. Jadwiga wpadła w stupor, płakała w duszy nawet chciała odejść bez zapytania o numer bloku, ale z jakiegoś powodu nie odeszła.

I tak stoi ona, Jadwiga, przed odpowiednią klatką starego bloku i musi tylko wejść na piąte piętro, a tam obojętnie, czy splunie, czy wrzaśnie.

Na pierwszym piętrze Jadwiga pomyślała, że z jej ostatnim szczęściem na pewno nikogo nie będzie w domu i zmarnuje czas. Na drugim piętrze przyszła myśl, że to nawet byłoby dobrze, gdyby nikogo nie było. Na trzecim usłyszała rozpaczliwy płacz dziecka z piątego piętra.

Drzwi otworzyła jej wychudzona, zapłakana dziewczyna której wizerunek nijak nie pasował do wyobrażenia kusicielki uwodzącej męża-baranka.
Podczas gdy Jadwiga osłupiała, przyglądając się smarkającym czterdzieści kilo konkurencji, dziecko w środku mieszkania płakało na cały głos.

Dzień dobry, Jadwiga. Wacława tu nie ma, odszedł od nas dwie tygodnie temu. Nie wiem, gdzie jest szepnęła dziewczyna i usiadła na podłodze, płacząc.

Jadwidze natychmiast odechciało się awanturować. Zachciało się przejść do pokoju i uspokoić dziecko niefortunnej matki. Potem zabłysnąć frazą Chciałaś się bujać to i ciągnij saneczki, co! Tak, trzeba wstawić co. I jeszcze spojrzeć tak pogardliwie, z wyższością. Ma prawo jest oszukaną stroną.

Maluch był suchy. Powieki spuchnięte, na czole żyłka, głos ochrypły. Jednoznacznie potrzebował jedzenia. Chłopiec wrzeszczał z głodu na granicy swoich możliwości, a jego dziwna, bezradna matka leżała na podłodze korytarza i wyła.

Jak otwierała puste szafki w poszukiwaniu mleka a potem bezskutecznie grzebała w pustej lodówce, Jadwiga wspominała to potem z trudem.
Na kuchennym stole znalazła kartkę z ledwo dopisaną, straszną frazą Proszę w mojej sm z przerażeniem.

Dziewczyna w korytarzu szczerze płakała, opowiadając Jadwidze, jak bliskiej przyjaciółce, że nie ma dokąd pójść z tą wynajmowaną kawalerką, a musi dosłownie wyprowadzić się za parę dni. Że mleko zniknęło, Wacław zniknął, pieniędzy właściwie nigdy nie miała. I że bardzo jej przykro. I wstyd. I już za późno. Ale nie wiedziała. I prosi o wybaczenie. I można uderzyć, nawet trzeba. A chłopca nazywa się Pawełek i Jadwiga, niech to zapamięta, na wszelki wypadek. Pawełek okazał się starszy od Igorka tylko o 9 dni.

Jadwiga wracała do domu w pośpiechu za 20 minut Igorek będzie żądał piersi. Biec nie było łatwo: dwie ciężkie torby Aleksandry ciążyły, sama Aleksandra pędziła obok z sytym Pawełkiem. Jadwiga biegła i myślała, gdzie postawić kolejne dwie łóżka.

Po trzech latach świętowaliśmy wesele Aleksandry, po czterech Jadwigi. Mąż Jadwigi nie znosi białych skarpetek, uważa, że życie trzeba czynić barwniejszym, i kocha żonę, syna oraz dwie córeczki. Aleksandra jest mamą czterech chłopców, jej mąż wciąż marzy o córceCzasem wspominałyśmy tamte dni pełne łez, ciszy i gniewu, patrząc z czułością na rozbrykanych chłopców i dziewczynki, którzy z uporem dzielili się zabawkami i żartami przy stole. Aleksandra podśmiewała się z Jadwigi, że ich synowie mają tak samo charakterystyczne nosy, ale zupełnie różne uśmiechy, a Jadwiga odpowiadała, że to pewnie po niej Pawełek nauczył się wytrwałości, skoro przetrwał pierwszy rok z matką i niejedną posiłkową ciocią.

Przy kolejnych urodzinach Igorka wszyscy usiedli razem, śmiejąc się z białych skarpetek porzuconych gdzieś pod łóżkiem, i wspominali, jak to można w jednym życiu przeżyć całą powieść z narodzinami, stratą, dramatem i odkupieniem. Teraz Jadwiga śmiała się najgłośniej, jej czuły mąż podawał tort, a Pawełek i Igorek ścigali się, kto szybciej wspina się po drzewie w ogródku dziadka.

A my, patrząc na nich, wiedziałyśmy już na pewno: niezwykłe życie nie zaczyna się od wielkiego sukcesu czy idealnej miłości. Zaczyna się, kiedy ktoś podnosi się po upadku, kiedy cicha siła obmywa łzy i dzieli się sercem, kiedy kobieta wychodzi z domu z dzieckiem na ręku i wraca do domu o dwóch sercach silniejszych niż wcześniej.

Nie byłoby tego szczęścia, gdyby nie ten trud i wierność sobie. Wtedy życie staje się naprawdę niezwykłe i można je świętować codziennie, nawet w zwykłych, wielobarwnych skarpetkach.