Niezwykłe życie – fascynujące historie z polskiej codzienności

NIESAMOWITE ŻYCIE

Na weselu mojej przyjaciółki Genowefy balowaliśmy dwa dni: było na bogato, pod stołem i bardzo wesoło. Pan młody, Wojciech, wyglądał jak młody Jerzy Stuhr, a przy tym miał niespotykaną wśród przystojniaków skromność. Całe towarzystwo gości zerkało dyskretnie na Wojtka: ma oczy niebiańsko chabrowe, nieprzyzwoicie gęste i długie czarne rzęsy (no naprawdę, po co facetom takie skarby?! Natura, po co?!), zacięty podbródek, klasyczny nos rodem z antyku i nieskazitelną, lekko śniadą, aksamitną skórę. Wisienka na torcie prawie dwa metry wzrostu i ramiona szerokie jak drzwi od stodoły. Gdybyśmy nie kochały Genowefy, pobiłybyśmy się przy stole o tego ideała. Wojtek był wręcz nieprzyzwoicie świetny.

No jakiego Ty sobie przystojniaka złapałaś! ruszyłyśmy na Genowefę. Każda z nas robiła twarz bardziej smutną i samotną, w razie pojawienia się całej równie pięknej familii Wojtka.

Dziewczyny, no przestańcie! Ja pokochałam Wojtka za jego prostotę. Wojtek pochodzi ze wsi, wychowywał się u babci, prowadzi gospodarstwo, jest złotą rączką. Poznaliśmy się przypadkiem, gdy moi rodzice kupili działkę w jego wiosce. Jest wrażliwy, dobry i solidny. Gospodarstwo prowadzi, ho, ho! Prawdziwy facet, mówię Wam! Ledwo go namówiłam na przeprowadzkę do miasta, spędziłam nad tym kilka nocy, haha.

Wojtek okazał się utalentowany nie tylko w pracy i w relacjach z nową rodziną, ale także w nauce: w kilka lat nauczył się rozpoznawać dobry alkohol, perfumy, rozmawiać o polityce, sztuce, podróżach, indeksie WIG20, sporcie, pozbył się gwarowej mowy spod Grójca.
Wsiadł za kierownicę wygodnego auta, uprzejmie podarowanego młodej parze przez teścia, a do tego dostał bardzo przyzwoitą pracę w firmie tegoż teścia. Kto sprezentował mieszkanie młodym nie powiem, domyślcie się sami.
Na drugim roku małżeństwa u Wojtka ujawniła się słabość do białych skarpetek. Wyłącznie w śnieżnobiałych skarpetkach chodził po domu i po gościach bez kapci, zakładał białe skarpety do kaloszy, dumnie stawał boso na brudnej podłodze.

Genowefa tej białej miłości nie podzielała, ale pokornie dwa razy dziennie myła podłogę i kupowała wybielacze. Tak zyskał Wojtek ksywę „Skarpeta”.

Że Wojtek ma kochankę, Genowefa dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. Kochanka, swoją drogą, miała termin porodu bardzo zbliżony.
Skarpeta wyleciał z domu, został zwolniony, wyklęty i wypłakany w ciągu jednej doby. A potem zaczęła się smętna jesień, powolne dni. Genowefa leżała na swoim teraz wydającym się ogromnym łóżku, patrząc suchymi oczami w sufit:

Płakać będę później. Teraz nie wolno. Dziecku to szkodzi…

Genowefa jak Lenin leżała w milczeniu na tym swoim śmiesznym łóżku, a my zmieniałyśmy się przy jej boku, żeby wspierać ją w tym niemyślącym milczeniu.

Bardzo chciało się płakać na głos, wertować księgę losów i drzeć zdradzieckie strony. Ale trzeba było milczeć i czekać.

Na wyjściu z porodówki hałasowałyśmy, trzęsłyśmy balonikami, błagałyśmy personel medyczny o pozwolenie na kieliszek herbaty i żeby z nami wrócił do domu pełnego żubrów i Romów, życząc zdrowia i szczęścia wszystkim dookoła. Świeżo upieczony dziadek starał się najbardziej: dzień wcześniej, wzruszony i obiecując pielęgniarkom posprzątać po sobie, najpierw starannie wypisał kredą nad wielkim oknem oddziału Genowefy napis: Dziękuję za wnuka!, a potem próbował odśpiewać coś wesołego, ale został w porę zatrzymany przez ochroniarza. Ochroniarz zaprosił dziadka do kabiny na koniaczek, bez szkody dla porządku publicznego.

W dniu wypisu dziadek był rześki, świeży i nawet chyba błyszczał. I płakał ze szczęścia i dumy. Płakał pięknie i szczerze.
My też łkałyśmy całą delegacją, śmiałyśmy się, całowałyśmy Genowefę, nieśmiało zaglądałyśmy w niebieski kocyk i przemilczałyśmy kwestię greckiego noska u malutkiego Igorka. Tylko Genowefa nawet na radościach nie płakała:

Później. Jeszcze się mleko zmarnuje!

Genowefa milczała z nami jeszcze dwa miesiące, a potem wzięła i poszła odwiedzić Wojtka. Bez zapałek i kwasu, ale z wielkim zapałem do rozcruchania i wycia. Miała ochotę wyrzucać, bić pięściami w ściany, zawstydzać, przypominać i spróbować pozbyć się bólu, który przykuł ją do łóżka. Chciała zrzucić ten balast na zdrajcę tego, który rozbił jej marzenia i świat z maleńkim synkiem, którym Genowefa wyobrażała sobie siebie, dziergając skarpetki swoim ukochanym wieczorami, widząc wesołego Igorka, trzymającego ich z Wojtkiem za ręce na spacerze, i samego Wojtka takiego bliskiego i potrzebnego.

A jeszcze Genowefa bardzo chciała spojrzeć w oczy tej bezczelnej babie, co śpi z cudzym chłopem. Oczy na pewno będą bezwstydne i, pewnie, bardzo ładne. I właśnie w te oczy Genowefa zamierzała napluć. Jak trzeba, to i wydrapać.

Gdzie konkretnie iść na awanturę, Genowefa dowiedziała się przypadkiem od czujnych babć spod bloku podczas spaceru z dzieckiem. Babcie zatrzymały Genowefę, przypomniały, że Wojtek to palant, dokładnie opisały trasę do gniazda kochanków i możliwe opcje zemsty. Genowefa wpadła w osłupienie, szlochając w środku, nawet miała ochotę odejść nie pytając o numer, ale… nie odeszła.

I stoi ona Genowefa przed właściwym wejściem do starej krakowskiej kamienicy i trzeba tylko wejść na piąte piętro, a tam czy pluć, czy krzyczeć.

Na pierwszym piętrze Genowefa pomyślała, że z jej obecnym szczęściem pewnie nie będzie nikogo w mieszkaniu i zmarnowała czas. Na drugim uznała, że to byłoby nawet dobrze. Na trzecim usłyszała rozpaczliwy płacz dziecka z piątego piętra.

Drzwi otworzyła wychudzona, zapłakana dziewczyna, której wizerunek nijak nie pasował Genowefie do femme fatale, wabiącej jej męża-baranka.
Gdy Genowefa nieruchomo patrzyła na smarkającą konkurencję odrzuconą przez los, dziecko w środku mieszkania dalej darło się wniebogłosy.

Dzień dobry, Genowefa. Wojtka tu nie ma, wyprowadził się od nas dwa tygodnie temu. Gdzie jest nie wiem szepnęła dziewczyna i osunęła się na podłogę, płacząc.

Genowefie odechciało się robić awanturę, chciała wejść i utulić maleństwo tej nieudanej matki. A potem wbić frazę: Jak się lubi jeździć, trzeba też ciągnąć sanie, kocico! Tak, koniecznie trzeba dodać kocico. I spojrzeć tak pogardliwie, jak tylko może oszukana strona.

Niemowlak był suchy. Powieki napuchnięte, na czole żyłka, głos zachrypnięty. Ewidentnie głodne. Chłopiec krzyczał z głodu na granicy swoich możliwości, a jego cokolwiek beztroska matka leżała na podłodze w przedpokoju i zawodziła.

Jak otwierała puste szafki w poszukiwaniu mleka i bezskutecznie grzebała w pustej lodówce, Genowefa pamiętała słabo.
Jak znalazła na kuchennym stole kartkę z tragicznym niedokończonym zdaniem Proszę mnie w sm… z przerażeniem.

Dziewczyna na podłodze płakała rozpaczliwie, opowiadając Genowefie, jak bliskiej przyjaciółce, że nie ma dokąd iść z tym wynajmowanym mieszkaniem, a musi wyprowadzić się dosłownie za kilka dni. Że mleka nie ma, Wojtek nie ma, a pieniędzy w sumie też nie było. I że bardzo jej żal. I wstyd. I już za późno. Ale ona nie wiedziała. I prosi o wybaczenie. I można ją uderzyć, nawet należy. A chłopca nazwali Pawełek i niech Genowefa to zapamięta, na wszelki wypadek. Pawełek był starszy od Igorka tylko o 9 dni.

Genowefa wracała do domu sprintem za 20 minut Igorek zażąda piersi. Biegło się jej nielekko: dwie olbrzymie torby Otylii ciążyły w rękach, sama zadyszana Otylia biegła obok, trzymając sytego Pawełka. Genowefa biegła i myślała, gdzie postawi kolejne dwa łóżka.

Za trzy lata bawiłyśmy się na weselu Otylii, za cztery u Genowefy. Mąż Genowefy nie znosi białych skarpetek, twierdzi, że życie trzeba barwić i uwielbia żonę, syna oraz dwie córki. Otylia mama czterech urwisów, a jej mąż wciąż marzy o córeczce…