Straciłam wszelką chęć, by pomagać teściowej, gdy odkryłam jej straszny czyn. Ale nie potrafię jej też zostawić.

Mam dwoje dzieci. Każde z nich pochodzi z innego małżeństwa. Moja starsza córka, Jagoda, ma szesnaście lat. Jej ojciec regularnie płaci alimenty i utrzymuje z nią stały kontakt. Mimo że mój pierwszy mąż już się ożenił po raz drugi i ma kolejne dwoje dzieci, nigdy nie zapomina o naszej córce.

Mój pięcioletni synek, Michaś, nie miał tyle szczęścia. Dwa lata temu mój drugi mąż ciężko zachorował i trzy dni później zmarł w szpitalu. Minęło już trochę czasu, a ja wciąż nie mogę się z tym pogodzić. Tak często myślę, że zaraz drzwi się otworzą i on wejdzie do domu. Uśmiechnie się do mnie i życzy mi miłego dnia. Wtedy zaczynam płakać i nie mogę przestać przez cały dzień.

Ogromnym wsparciem przez ten czas okazała się dla mnie teściowa z drugiego małżeństwa, pani Grażyna. Chociaż była to dla niej równie trudna strata przecież to był jej jedyny syn trzymałyśmy się razem i pomagałyśmy sobie nawzajem, przechodząc przez to okropne cierpienie. Często dzwoniłyśmy do siebie, odwiedzałyśmy się, rozmawiałyśmy ciągle o moim mężu.

Kiedyś nawet rozważałyśmy, żeby razem zamieszkać, ale później moja teściowa zmieniła zdanie. Mieszkałyśmy razem przez siedem lat. Nasze relacje zawsze układały się cudownie. Byłyśmy jak przyjaciółki, można powiedzieć.

Pamiętam, jak byłam w ciąży z Michałem, teściowa poruszyła temat testu na ojcostwo. Okazało się, że obejrzała w telewizji jakiś program o mężczyźnie, który całe lata wychowywał nie swoje dziecko, a potem dowiedział się prawdy. Od razu powiedziałam, że takie badania są dla mnie bardzo przykre.

Jeżeli mężczyzna ma wątpliwości, czy to jego dziecko, to niech się ze mną rozwiedzie i zostanie ojcem od święta!

Grażyna zapewniała mnie, że wszystko jest w porządku, i wierzy, że to dziecko jej syna. Byłam wtedy pewna, że po porodzie namówi mnie na test ojcostwa, ale nie wspominała o tym więcej.

W tym roku, latem, Grażyna bardzo poważnie zachorowała i jej zdrowie nagle się pogorszyło. Wspólnie stwierdziłyśmy, że najlepiej będzie, jeśli przeprowadzi się bliżej mnie. Znalazłyśmy pośrednika i zaczęłyśmy szukać dla niej mieszkania w Krakowie.

Wkrótce Grażyna trafiła ponownie do szpitala i potrzebny był akt zgonu jej męża do załatwienia spraw z agentem nieruchomości. Ponieważ nie była w stanie go zdobyć, pojechałam do jej mieszkania i zaczęłam przeszukiwać dokumenty.

Szperając w segregatorze z dokumentami, natknęłam się na coś zupełnie niespodziewanego na wynik testu na pokrewieństwo. Okazało się, że gdy Michaś miał zaledwie dwa miesiące, teściowa jednak potajemnie zleciła badanie, które tylko potwierdziło, że Michaś jest jej wnukiem.

Byłam bardzo oburzona, gdy to zobaczyłam. To znaczy, że teściowa nigdy mi nie ufała! Nie mogłam tego zostawić i opowiedziałam jej o wszystkim. Teraz przeprasza mnie i mówi, jak bardzo żałuje swojej głupoty. Ale ja wciąż nie potrafię się z tym pogodzić. Czuję się zdradzona, bo tyle lat nosiła to w sobie i nic nie mówiła!

Mam teraz takie rozgoryczenie, że nie chcę już jej pomagać. Przecież mnie zdradziła. Ale z drugiej strony wiem, że ona naprawdę nie ma nikogo poza mną.

Nie chcę zabierać Michasiowi babci, więc będę ją nadal wspierać. Jednak tej dawnej bliskości i zaufania między nami już raczej nie będzie…